28o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Το MOVE IT γράφει για τις ταινίες - Μέρος 2ο

Το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 5 έως 15 Μαρτίου 2026.

ΣΧΕΤΙΚΑ45 ελληνικά ντοκιμαντέρ από το 28ο ΦΝΘ ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα

Το MOVE IT παρακολουθεί φανατικά ταινίες και γράφει κριτικές για ντοκιμαντέρ που αντανακλούν τη δυνατότητα της κοινωνίας να βλέπει και να αναστοχάζεται τον εαυτό της μέσα από την τέχνη, την ιστορία και τη σκέψη.

 Mankind's Folly του Γιώργου Αυγερόπουλου

Εκατέρωθεν του Βερίγγειου Πορθμού, ο Νικίτα στη Σιβηρία και η Μάρθα στην Αλάσκα βλέπουν τον κόσμο τους να καταρρέει. Το αρχαίο πέρμαφροστ λιώνει αποσταθεροποιώντας ζωές, κοινότητες και τον ίδιο τον πλανήτη. Κι ενώ οι κλιματικές δεσμεύσεις υποχωρούν εν μέσω πολέμων και εξαιτίας της γενικευμένης αβεβαιότητας, οι κολοσσοί ορυκτών καυσίμων επεκτείνονται ταχύτατα στην Αρκτική.

Μια καταγραφή μιας όχι ιδιαίτερα γνωστής, αλλά τεράστιας σε παγκόσμια κλίμακα οικολογικής καταστροφής που λαμβάνει χώρα στον Αρκτικό Κύκλο, η οποία αφορά την τήξη του πέρμαφροστ, παγωμένου εδάφους με βιολογικό υλικό χιλιετιών εγκλωβισμένο μέσα του. Οι επιπτώσεις του εν λόγω φαινομένου στην υπερθέρμανση του πλανήτη χτυπούν μια “καμπάνα” που δυστυχώς δεν ακούγεται από τις απανταχού πολιτικές ηγεσίες, με τον ενεργειακό ανταγωνισμό να εντείνει την παρουσία του τόσο στη Δύση (ΗΠΑ) όσο και στην Ανατολή (Ρωσία). 

Πέρα από την επιφάνεια των εντυπωσιακών πραγματικά εικόνων λόγω των τοποθεσιών, αλλά και το ενδιαφέρον της καταγραφής μιας καθημερινότητας εντελώς διαφορετικής για την πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού, από τη Σιβηρία μέχρι την Αλάσκα, το νέο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου είναι πρωτίστως μια επίκαιρη οικολογική κραυγή, από αυτές που, λόγω εμφανών αλλαγών των τελευταίων ετών στο κλίμα και όχι μόνο, ίσως να ακούγονται λίγο περισσότερο σε σύγκριση με περασμένες εποχές, αλλά και πάλι όχι όσο θα έπρεπε. Και διατυπώνονται συμπεράσματα λογικά όμως όχι προφανή σε όλους, όπως το ότι η αέναη βιομηχανική ανάπτυξη που προτάσσει το καπιταλιστικό μοντέλο επιταχύνει την όλη καταστροφή που συντελείται, ειδικά από τη στιγμή που τα όποια ρυθμιστικά μέτρα για το περιβάλλον παραπέμπονται στις καλένδες.

 Εκεί που ίσως πάσχει το φιλμ είναι ότι επικρατεί μια μερική αοριστία ως προς το τι πρέπει να γίνει για να υπάρξει μια βελτίωση σ’ αυτό το πεδίο, ίσως και γιατί προτεραιότητα έχει η καταγγελία. Σε κάθε περίπτωση όμως παρέχεται άφθονη τροφή για προβληματισμό, ειδικά από τη στιγμή που τα επιστημονικά εργαλεία και το ανθρώπινο δυναμικό για μια εξεύρεση λύσης υπάρχουν, αλλά οι πόροι των κρατών πηγαίνουν προς άλλες κατευθύνσεις... (6/10) - Πάρης Μνηματίδης

Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.

Natchez της Σουζάνα Χέρμπερτ

Στην κωμόπολη Νάτσεζ του Μισισίπι, η τοπική κοινότητα βιοπορίζεται ως επί το πλείστον από την αναπαράσταση της προεμφυλιακής περιόδου. Σε αυτό το ζωντανό μουσείο του αμερικανικού Νότου, οι πλειοψηφούντες λευκοί, συχνά απόγονοι των γαιοκτημόνων που είχαν σκλάβους στη δούλεψή τους, γίνονται κομμάτι μιας ρομαντικοποιημένης εκδοχής της αμερικανικής ιστορίας, την ώρα που οι λιγοστοί μαύροι κάτοικοι έχουν τη δική τους να αντιτάξουν. Σε έναν τόπο που πήρε το όνομά του από τη φυλή αυτοχθόνων Νάτσεζ, οι οποίοι αφανίστηκαν από τους Ευρωπαίους αποίκους, ποιος είναι αυτός που ορίζει τελικά το κυρίαρχο ιστορικό αφήγημα; 

Μέσα από το φακό της Σουζάνα Χέρμπερτ, η πόλη του Νάτσεζ μετατρέπεται σε ένα ζωντανό κινηματογραφικό ταμπλό όπου η μνήμη συγκρούεται με την εμπορευματοποίηση. Το ντοκιμαντέρ ανατέμνει τον τρόπο με τον οποίο ο αμερικανικός Νότος σκηνοθετεί το παρελθόν του, αναδεικνύοντας την πάλη ανάμεσα στη νοσταλγική ψευδαίσθηση και την υλική αλήθεια της δουλείας.

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει πώς μια μικρή πόλη στο Μισισίπι προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην τουριστική εικόνα του ρομαντικού Νότου και στην πραγματική ιστορία της δουλείας. Με υπομονετική παρατήρηση και έξυπνο μοντάζ, η ταινία αποκαλύπτει μια κοινότητα που παλεύει να συμφιλιώσει το παρελθόν της με το παρόν. 

Η σκηνοθέτρια Σουζάνα Χέρμπερτ, που πέρασε τρία χρόνια στην πόλη, καταγράφει την καθημερινότητα των κατοίκων χωρίς να παρεμβαίνει εμφανώς. Δεν υπάρχει αφηγητής που να εξηγεί τα γεγονότα ούτε εμφανείς ερωτήσεις πίσω από την κάμερα. Αντίθετα, η ταινία βασίζεται σε μια σχεδόν παρατηρητική μέθοδο που θυμίζει την παράδοση του cinéma vérité. Ωστόσο, η ουδέτερη επιφάνεια του βλέμματος κρύβει μια εξαιρετικά προσεκτική δραματουργία. Η πραγματική παρέμβαση της Χέρμπερτ βρίσκεται στο μοντάζ: στην επιλογή των στιγμών, στη χρονική τους διάταξη, στην αντιπαράθεση των φωνών. Μέσα από αυτές τις επιλογές, το Natchez μετατρέπεται σε μια κινηματογραφική μελέτη της ιστορικής αφήγησης.

Στο τέλος, το Natchez θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος έχει το δικαίωμα να αφηγείται την ιστορία; Η απάντηση δεν είναι σταθερή. Όπως ακριβώς η πόλη κάποτε επινόησε έναν ρομαντικό μύθο για να επιβιώσει οικονομικά, έτσι και σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα: οι νεότερες γενιές επισκεπτών αναζητούν μια πιο πλήρη, πιο ειλικρινή αφήγηση (7/10) - Απόστολος Κίτσος.

Η ταινία προβάλλεται στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ.

To 28o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται φέτος από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. To ΜΟVE IT βρίσκεται εκει και σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν.