"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Πλοκή: Η ζωή ενός διευθυντή σχολείου ανατρέπεται όταν η σύζυγός του εξαφανίζεται μυστηριωδώς, φέρνοντάς τον στο επίκεντρο μιας σκοτεινής υπόθεσης. Καθώς η έρευνα προχωρά, μυστικά και αμφιβολίες αρχίζουν να περιπλέκουν την αλήθεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Άποψη: Τα τελευταία χρόνια, αρκετές σειρές μυστηρίου μοιάζουν να απομακρύνονται από το καθαρό σασπένς και τις καταιγιστικές ανατροπές, προτιμώντας μια πιο ατμοσφαιρική, ψυχολογική προσέγγιση.

Θα έλεγε κανείς ότι πλέον λείπει στον θεατή το cliffhanger, εκείνη η αίσθηση που σε κάνει να λες “ένα ακόμη επεισόδιο” χωρίς δεύτερη σκέψη. Αντί γι’ αυτό, πολλές σύγχρονες παραγωγές επενδύουν περισσότερο στη διάθεση, στις σιωπές και σε μια αργή ένταση που χτίζεται σταδιακά.

Σε αυτή την κατηγορία ανήκει και το Gone, μια σειρά που επιλέγει να σε κρατήσει περισσότερο μέσα στην αμφιβολία παρά στην αγωνία.
Υπάρχουν στιγμές, κυρίως στην αρχή, όπου η αφήγηση δείχνει να επιμένει σε αυτό παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται, με αποτέλεσμα το μυστήριο να χάνει κάπως τον παλμό του. Παράλληλα, ορισμένες εξελίξεις μοιάζουν πιο αναμενόμενες ή λιγότερο αιχμηρές από αυτό που περιμένει κανείς από ένα ψυχολογικό θρίλερ.
Από τα πιο δυνατά χαρτιά της σειράς είναι σίγουρα η ερμηνεία του David Morrissey, που δίνει στον χαρακτήρα του μια μόνιμη αίσθηση αμφιβολίας. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ποτέ δεν είσαι εντελώς σίγουρος τι να πιστέψεις… αν αυτό που βλέπεις είναι όντως η αλήθεια ή αν κάτι κρύβεται από πίσω.

Χωρίς μεγάλες εξάρσεις ή υπερβολικό δράμα, καταφέρνει να κρατά συνεχώς ένα μικρό ερωτηματικό πάνω από τον χαρακτήρα του, κάτι που τελικά λειτουργεί πολύ υπέρ της σειράς. Ακόμη και στις στιγμές που η πλοκή δείχνει να κινείται πιο αργά ή να χάνει λίγο τον ρυθμό της, υπάρχει αυτή η περιέργεια γύρω από τον ίδιο που σε κρατά στο παιχνίδι και δεν σε αφήνει να αποσυνδεθείς εντελώς.

Μέσα σε αυτήν την κρύα βρετανική αίσθηση που επικρατεί στο Gone, παγώνει και η δική σου σκέψη. Αναρωτιέσαι ποιος λέει αλήθεια, ποιος κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του και παρ’ όλο που η σειρά αφήνει διάσπαρτα στοιχεία μέσα στην αφήγηση, σπάνια δίνει την αίσθηση ότι μπορείς να είσαι πραγματικά σίγουρος για το πού οδηγείται η ιστορία.

Δεν μένεις ξύπνιος λοιπόν μέχρι το πρωί για να φτάσεις στο τελευταίο επεισόδιο, αλλά υπάρχει κάτι αρκετά ύπουλο στον τρόπο που σε κρατά κοντά της.

Όχι η ένταση ή οι μεγάλες ανατροπές, αλλά αυτή η μόνιμη αίσθηση αμφιβολίας που αφήνει να αιωρείται.