The Christophers

Σύνοψη: Τα αποξενωμένα παιδιά ενός κάποτε διάσημου ζωγράφου (Ίαν ΜακΚέλεν) καταστρώνουν ένα παράτολμο σχέδιο: προσλαμβάνουν μια ταλαντούχα συντηρήτρια έργων τέχνης (Μίκαελα Κόελ) με σκοτεινό παρελθόν για να ολοκληρώσει κρυφά τα ανολοκλήρωτα έργα του πατέρα τους. Ελπίζουν έτσι να αυξήσουν την αξία τους και να εξασφαλίσουν μια μεγάλη κληρονομιά.

Όμως όσο το σχέδιο προχωρά, οι ισορροπίες αλλάζουν και η απάτη αρχίζει να αποκαλύπτει απρόβλεπτες εντάσεις, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την αξία της τέχνης, της αλήθειας και των οικογενειακών δεσμών.

Άποψη: Από ιδιόρρυθμος και απολαυστικά καυστικός κριτικός θεάτρου στο παραγνωρισμένο The Critic (2023), ο σπουδαίος Ίαν ΜακΚέλεν επιστρέφει ως ένας εξίσου καυστικός και ανεπιτήδευτα κυνικός εικαστικός που νιώθει το κύμα της αλλαγής να τον έχει ξεπεράσει, κάποιοι να προσπαθούν να τον ακυρώσουν για τις ανεπίτρεπτες πλέον απαξιωτικές συμπεριφορές του και τα παιδιά του να θέλουν να εκμεταλλευτούν το χρυσωρυχείο της τέχνης του.

Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ξέρει με δεξιοτεχνία που ελάχιστοι διαθέτουν στο αμερικάνικο σινεμά να μετακινείται με ευκολία από είδος σε είδος και από ιστορία σε ιστορία. Στους Κρίστοφερ, όπως ονομάζεται η ημιτελής σειρά έργων του που θέλουν τα παιδιά διά της πλαγίας οδού να ολοκληρωθεί για να πουληθεί, ο σκηνοθέτης επιστρέφει στην φόρμα ενός διαλογικού σινεμά δωματίου, με λίγους χαρακτήρες (τέσσερις συγκεκριμένα) να ανταλλάσσουν βιοτριολικές ατάκες ενός βρετανικού σαρδόνιου χιούμορ που επιμελήθηκε η πένα του Εντ Σόλομον (Now You See Me, Οι Άγγελοι του Τσάρλι, Men in Black).

Ατάκες περί τέχνης στον σύγχρονο κόσμο, περί δημιουργικότητας αλλά και γονεϊκότητας, υποχρεώσεων, ελευθεριών και όλα αυτά κάτω από την σκιά του τι επιτρέπεται και τι όχι στην σημερινή εποχή της κουλτούρας της ακύρωσης και της πολιτικής ορθότητας.

Το The Best Offer σε μια βρετανική, κωμική του εκδοχή, σχετικά με την εξαπάτηση στον κόσμο της τέχνης, την  πλαστογραφία και την δημιουργία αλλά και το μυστήριο με το απαραίτητο plot twist.

Μια ανατροπή που δεν σοκάρει ούτε ανατρέπει όσα ξέραμε αλλά δίνει μια πιο γλυκόπικρη διάσταση στον ρόλο της Μικαέλα Κόελ, εξαιρετική σε έναν ρόλο που παίρνει χρόνο να αναπτυχθεί μιας και στην αρχή η σαρωτική παρουσία του ΜακΚέλεν και του ρόλου, όπως είναι γραμμένος, επισκιάζει σχεδόν τα πάντα και τους πάντες.

Στα 87 του ο ηθοποιός βρίσκεται σε εξαιρετική υποκριτική φόρμα, θυμίζοντάς μας πως ηθοποιό όπως ο ίδιος ή ο Χόπκινς με το πρόσφατο Όσκαρ του στον Πατέρα, δεν γερνάνε, απλώς αναβαθμίζονται. Το ίδιο ισχύει και για την υποκριτική του δεινότητα, σε έναν ρόλο που εύκολα θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα της μανιέρας και της μούτας, ο ίδιος όμως δίνει μια παραπανίσια μελαγχολία, μια αντίληψη του τέλους και της ματαιότητας που κρύβει ο κόσμος της τέχνης αλλά και εν γένει ίσως η ανθρωπότητα.