Αμέρισσα Μπάστα: "Οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να αποδείξουν το αυτονόητο..."

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Αμέρισσας Μπάστα "Μικρές ανάσες", μετά από επτά ταινίες μικρού μήκους που έχουν βραβευθεί σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ, και ένα ντοκιμαντέρ, αποτελεί μια δυναμική ιστορία ενηλικίωσης και  διεκδίκησης της αυτοδιάθεσης, σε μια εποχή όπου το γυναικείο σώμα και η γυναικεία φωνή εξακολουθούν να  αποτελούν πεδία διαπραγμάτευσης. Μια ταινία που αναπνέει στον παλμό της πόλης, με ένα soundtrack που  αποτυπώνει την ενέργεια, την αγανάκτηση και την ελπίδα για το αύριο.

Η Λένα είναι είκοσι χρονών και ζει με την οικογένειά της σε μια γειτονιά της Αθήνας. Δουλεύει σε ένα τοπικό σουπερμάρκετ και τα βγάζει δύσκολα πέρα μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο ένταση, όπου η καθημερινότητα μοιάζει συχνά  ασφυκτική. Το μόνο που θέλει είναι να φύγει και να ξεκινήσει τη δική της ζωή. Όταν χάνει τη δουλειά της και ταυτόχρονα ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος, βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματικότητα  που δεν είχε φανταστεί. Καθώς προσπαθεί να πάρει αποφάσεις για το μέλλον της, η Λένα περιπλανιέται σε μια πόλη  που δεν σταματά να κινείται γύρω της, αναζητώντας έναν τρόπο να κρατήσει τον έλεγχο της ζωής της.  Με ματιά τρυφερή αλλά και αμείλικτα ρεαλιστική και ρυθμό που ακολουθεί τον ίδιο τον παλμό της πόλης, η ταινία μιλάει για τις μικρές καθημερινές μάχες μιας νέας γυναίκας που προσπαθεί να σπάσει τα όρια του κόσμου στον οποίο  μεγάλωσε και να χαράξει τον δικό της δρόμο.

Σας γράψαμε άποψη εδώ. 

Η σκηνοθέτρια μλά για την ταινία της: 

Η ταινία «Μικρές Ανάσες» είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα. Η Λένα είναι ένα νεαρό κορίτσι, που όμως είναι πολύ πιο ώριμο σε σχέση με το «ενήλικο» περιβάλλον της. Προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της, όμως η  ζωή δεν είναι εύκολη γι' αυτήν. Η ταινία αφορά τα σημερινά ζητήματα των γυναικών, το δικαίωμα να επιλέγουμε για την  εγκυμοσύνη, τη δύναμη να διεκδικούμε τα εργασιακά μας δικαιώματά και το μέλλον μας. Είναι ένα κοινωνικό δράμα, αλλά και  μια φρέσκια ιστορία του σήμερα με στιγμές χιούμορ.
Καθώς ο κεντρικός χαρακτήρας είναι γυναικείος, η γυναίκα έρχεται σε πρώτο επίπεδο. Οι γυναίκες σήμερα συνεχίζουν να  γίνονται θύματα ανισότητας, αδικίας, εκμετάλλευσης, θύματα ταπεινωτικών, προσβλητικών συμπεριφορών, να θεωρούνται  «αδύναμες» και όλα αυτά ακόμη και στην καρδιά του λεγόμενου «πολιτισμένου» κόσμου - πόσο ειρωνικό!
Τα περιστατικά όλων  αυτών των συμπεριφορών είναι σοκαριστικά καθημερινά. Οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να αποδείξουν το αυτονόητο, ότι δηλαδή είναι ίσες με τους άνδρες. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, πρόκειται για στέρηση ελευθερίας και ταυτόχρονα στέρηση  της ίδιας της ανθρώπινης φύσης των γυναικών. Οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν τη δύναμη να διεκδικούν να αντιμετωπίζονται ισότιμα.
Η ιστορία είναι επίσης συμβολική. Το σπίτι της Λένας μοιάζει με την Αθήνα του σήμερα: μια χαοτική πόλη, μια συνύπαρξη  ανθρώπων διαφορετικής καταγωγής και η νέα γενιά που μεγαλώνει επανορθώνοντας τα λάθη της προηγούμενης και  προσπαθώντας να χαράξει τη δική της πορεία. Κι όμως, αυτή η γενιά έχει το δικαίωμα να ελπίζει.
Η Αθήνα του σήμερα είναι μια πρωτεύουσα γεμάτη αντιθέσεις, που προσπαθεί να ταιριάξει το "παλιό" με το "σύγχρονο", τους  γηγενείς με τους μετανάστες, την ιστορία της με το παρόν της. Έτσι, η πόλη της Αθήνας έχει έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην ταινία, καθώς νιώθουμε ότι υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ της πόλης και των ανθρώπων της. Η πόλη καταρρέει και οι άνθρωποί της μοιάζουν να καταρρέουν μαζί της...