Πικρές γιορτές

Σύνοψη: H πραγματικότητα και η μυθοπλασία μπλέκονται μέσα από τις ιστορίες της Έλσα και του Ραούλ, οι οποίο έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, αφού η πρώτη είναι προϊόν της φαντασίας του δεύτερου για τις ανάγκες του σεναρίου μιας κινηματογραφικής ταινίας.

Γνώμη: Μετά τις αγγλόφωνες απόπειρές του, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει στη μητρική του γλώσσα αλλά και στη Μαδρίτη για να εξερευνήσει τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην καλλιτεχνική δημιουργία και την ηθική, αλλά και για να πετάξει παράλληλα και μια μπηχτή σε όσους τον κατηγορούν ότι τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την έμπνευσή του.

Οι “Πικρές Γιορτές” δεν είναι φυσικά η πρώτη ταινία του που περιέχει αυτομυθοπλαστικά στοιχεία και έχει στο επίκεντρό της έναν σκηνοθέτη, ο οποίος λειτουργεί σαν το κινηματογραφικό του alter ego.

Είναι όμως μάλλον η πρώτη φορά στην καριέρα του που κερδίζει ελάχιστη συμπάθεια για τους χαρακτήρες του, αφού το τέχνασμα του εγκιβωτισμού που έχει επιλέξει για να ξεδιπλώσει τους προβληματισμούς του προσφέρεται μεν για meta αφηγήσεις που ανοίγουν συζητήσεις και κλείνουν το μάτι στους θεατές, αλλά εδώ ακόμα κι οι πιο σκληροπυρηνικοί οπαδοί του θα ζοριστούν να παρασυρθούν.

Κι ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι ότι παρότι είναι ξεκάθαρη η πρόθεσή του να κάνει τους χαρακτήρες τους να μοιάζουν περισσότερο με αρχέτυπα (π.χ. ο αλαζονικός καλλιτέχνης, η πιστή βοηθός του, η χαροκαμένη μάνα, κλπ.) παρά με ολοκληρωμένες οντότητες, αυτή η απόφασή του λειτουργεί εις βάρος ενός δομικού υλικού της φιλμογραφίας του που δεν είναι άλλο από το συναίσθημα.

Όπως ο πρωταγωνιστής του Ραούλ, που είναι ένας επιτυχημένος συγγραφέας και σεναριογράφος που δεν διστάζει να κλέψει τις ιστορίες των κοντινών του ανθρώπων στο βωμό ενός αριστουργήματος, ο Αλμοδόβαρ δεν διστάζει εδώ να θολώσει τα νερά ανάμεσα στη δική του περσόνα και αυτή του δημιουργήματός του.

Αλλά είναι ταυτόχρονα σαν να σου λέει ευθέως να μην περιμένεις από τις “Πικρές Γιορτές” να είναι η αριστουργηματική του επιστροφή στη μητρική του γλώσσα. Και, δυστυχώς, το τελικό αποτέλεσμα δεν τον διαψεύδει.