The Devil wears Prada 2

Σύνοψη: Λίγο πριν τη συνταξιοδότηση, η Miranda Priestly (Meryl Streep) ενώνει τις δυνάμεις της με την Andy Sachs (Anne Hathaway) για να αντιμετωπίσει  την Emily Charlton (Emily Blunt), την πρώην βοηθό που πλέον έχει γίνει  αντίπαλος.

Άποψη: Δεκαεννέα χρόνια μετά, το The Devil Wears Prada 2 κάνει αυτό που κάνουν τα περισσότερα media outlets σήμερα: επιστρέφει στο brand name που δούλεψε, ελπίζοντας να επιβιώσει από ό,τι έχει απομείνει.. Το πιο εξωπραγματικό στοιχείο εδώ δεν είναι η πολυτέλεια — είναι η ιδέα ότι υπάρχει ακόμα σταθερή, σοβαρή δουλειά στη δημοσιογραφία. Και κάπου εκεί, το sequel προσγειώνεται απότομα στην πραγματικότητα.

Το “The Devil Wears Prada 2” διαθέτει όσα περιμένει κανείς: κομψά outfits, μεγάλα ονόματα και αρκετό fan service για να κρατήσει τους θεατές ευχαριστημένους. Αλλά αυτή τη φορά πίσω από τη λάμψη, το φιλμ έχει μια απροσδόκητη εμμονή με κάτι πολύ λιγότερο glamorous: την κατάρρευση των media.

Η Άν Χάθαγουεϊ επιστρέφει ως Άντι Σακς, πλέον επιτυχημένη δημοσιογράφος — τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που απολύεται με ένα μαζικό μήνυμα. Ναι, έτσι απλά. Αν αυτό σας φαίνεται υπερβολικό, προφανώς δεν έχετε παρακολουθήσει τι συμβαίνει στον χώρο τα τελευταία χρόνια. Η σκηνή όπου η Άντι δέχεται το βραβείο της ενώ μόλις έχει χάσει τη δουλειά της είναι από τις πιο δυνατές της ταινίας. Είναι επίσης από τις λίγες που μοιάζουν πραγματικά σύγχρονες. Από εκεί και πέρα, το φιλμ προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το νέο — και δεν τα καταφέρνει το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. 

Η επιστροφή στη Runway και στη Μιράντα Πρίστλι (Μέριλ Στριπ) θα έπρεπε να είναι θριαμβευτική. Αντί γι’ αυτό, μοιάζει λίγο… άβολη. Η Μιράντα δεν είναι πια το απόλυτο αφεντικό· είναι μια φιγούρα που προσπαθεί να κρατηθεί relevant σε έναν κόσμο που αλλάζει. Υπάρχουν στιγμές νοσταλγίας, παλιά inside jokes και στιγμές που μοιάζουν φτιαγμένες για χειροκρότημα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα στοιχεία δεν δένουν σε μια συνεκτική ιστορία. Η πλοκή γύρω από τη «σωτηρία» της Runway μέσω μιας μεγάλης συνέντευξης με τη δισεκατομμυριούχο Σάσα Μπαρνς (Λούσι Λιου) μοιάζει πιο αδύναμη απ’ όσο θα έπρεπε. 

Και μετά έρχεται το μεγαλύτερο ερωτηματικό: το τέλος. Χωρίς πολλές περιστροφές, η λύση έρχεται μέσω… ενός καλού δισεκατομμυριούχου. Δηλαδή σε μια ταινία που μέχρι εκείνη τη στιγμή έχει ακουμπήσει σε πραγματικές ανησυχίες για τα media, η τελική απάντηση είναι ουσιαστικά «μην ανησυχείτε, κάποιος πλούσιος θα το φτιάξει». Ενώ η ταινία αρχίζει να μιλά με όρους πραγματικότητας και καταλήγει σε φαντασίωση απαλλαγμένη από συνέπειες. Είναι ακριβώς αυτή η ανικανότητα να αντέξει τη δική της ειλικρίνεια μέχρι τέλους που την κάνει να μοιάζει με ένα media outlet που έχει χάσει την editorial του φωνή.

Από την άλλη, δεν μπορείς να αρνηθείς τη γοητεία του. Οι σκηνές μόδας, έστω και με κάποιες αμφισβητούμενες επιλογές, έχουν τις στιγμές τους και ίσως ικανοποιήσουν σε έναν βαθμό τα fashion freaks. Όμως, τελικά το “The Devil Wears Prada 2” είναι μια περίεργη μίξη. Θέλει να είναι και φαντασίωση και σχόλιο για την πραγματικότητα. Πετυχαίνει λίγο από το πρώτο, λίγο από το δεύτερο — αλλά ποτέ και τα δύο μαζί. Αυτό που αναδύεται είναι μια βαθύτερη κρίση: η μετάβαση από την επιμέλεια στην παραγωγή περιεχομένου. Η λέξη «content», επαναλαμβανόμενη σχεδόν εμμονικά, είναι η νέα ιδεολογία. Εκεί όπου η Runway αντιπροσώπευε την επιλεκτική αυθεντία, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο όπου η αξία μετριέται σε clicks.