Σον Πεν: η φθορά, η απάθεια και η ανακάλυψη της φλόγας ξανά

Το ζήτημα με τους μεγάλους ηθοποιούς δεν είναι αν θα διατηρήσουν το ταλέντο τους, αλλά αν θα βρουν εκ νέου την αναγκαιότητα να το αξιοποιούν. Ο Σον Πεν, δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ, περιγράφει σε συνέντευξή του στους New York Times μια πορεία που κινήθηκε ανάμεσα στη ρουτίνα και την εσωτερική απώλεια πάθους. Μετά το Milk του Γκας Βαν Σαντ, λέει ότι ένιωσε την απουσία εκείνης της βαθιάς σύνδεσης που σε κάνει να αντέχεις την εξάντληση των γυρισμάτων.

ΣΧΕΤΙΚΑΜη ζητήσεις ποτέ σέλφι από τον Σον Πεν

«Θέλεις το ίδιο πράγμα που βρίσκεις στην οικογένεια. Θέλεις να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς, και δεν ήταν από την ταινία του Γκας Βαν Σαντ Milk που ξαναείχα αυτό το συναίσθημα. Έπαιρνα δουλειές που πίστευα ότι ήταν καλές δουλειές, με καλούς σκηνοθέτες, σε καλό υλικό, και μου έλειπε η οικογένειά μου, ο σκύλος μου, και έλεγα, Τι στο [εξορκισμένο] κάνω εδώ; Ένιωθα ότι ίσως τελείωσα με όλα αυτά.»

Αυτή η ειλικρίνεια αναδεικνύει κάτι ουσιαστικό: ηθοποιοί όπως ο Πεν δεν μπορούν να υπάρξουν μόνο με βάση τη «σφραγίδα ποιότητας» που τους συνοδεύει. Η τέχνη τους δεν τρέφεται από την επιβεβαίωση, αλλά από τη ρίψη στο άγνωστο. Και για αρκετό καιρό, ο Πεν παραδέχεται ότι έζησε την «εύκολη διαφυγή» που του παρείχε η φήμη του.

«Σου δίνεται αυτόματη κάλυψη όταν αντιπροσωπεύεις ένα συγκεκριμένο είδος σφραγίδας ποιότητας. Τη γλιτώνεις με πάρα πολλά. Ο Μάρλον [Μπράντο] είπε κάποτε, “Πραγματικά πρέπει να φορέσω τη στολή για εκείνο.” Θυμάμαι έπαιζα σε ένα θέατρο στο Σαν Φρανσίσκο, και ξαφνικά έρχεται τηλεφώνημα από τον Μάρλον. Δεν είχαμε μιλήσει για μήνες. Μου λέει: “Ξέρεις, η ιδέα να ανοίγω σε μια παράσταση, για μένα, θα ήταν σαν να καλώ την Ιερά Εξέταση.” Έφτασα κι εγώ στο σημείο να νιώθω ότι το να φορέσω τη στολή ήταν σαν να καλώ την Ιερά Εξέταση.»

Αν η φθορά μοιάζει με βάρος, η αναγέννηση μοιάζει με χάρη. Μέσα από το ανεξάρτητο Daddio και κυρίως με την ερμηνεία του στο One Battle After Another, ο Πεν μιλά για μια «αναζωογόνηση» της σχέσης του με το σινεμά. Αυτή η επανασύνδεση με την ελευθερία του ρόλου δεν είναι απλώς καλλιτεχνική στιγμή· είναι και μια πιθανή επιστροφή στην κορυφή, με μια τρίτη υποψηφιότητα (και ίσως νίκη) στα Όσκαρ.

Η διαδρομή του Πεν — από το Mystic River και το Dead Man Walking, έως το Carlito’s way και το Milk — δείχνει ότι οι μεγάλοι ηθοποιοί δεν κρίνονται μόνο από το ταλέντο τους, αλλά από την ικανότητά τους να ξαναβρίσκουν την πίστη στην ίδια την πράξη της υποκριτικής.