Fallout season 2: Η συνταγή της επιτυχίας ακολουθείται πιστά

Σύνοψη: Η Lucy, ο λιωμένος The Ghoul και ο 'χαμένος' Maximus συνεχίζουν το οδοιπορικό τους μέσα στη ισοπεδωμένη, διεφθαρμένη και βαθιά τοξική (με τη κυριολεκτική έννοια) Wasteland.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Η αλλιώς πως μια σειρά κάνει το βήμα παραπέρα όταν δεν πειράζεις τα ήδη καλοδουλεμένα συστατικά του.

Γνώμη: Kανείς δεν είπε οτι θα σαρώσει βραβεία (γι αυτό άλλωστε υπάρχουν τα έξοχα Pluribus και Severance) -ούτε θα προκαλέσει χαμό στα social με το ξεχείλωμα του υπερπετυχημένου Stranger Τhings όπου τα πρώην πιτσιρίκια κοντεύουν να βγούν στη σύνταξη πια. Το Fallout κυκλοφορεί την ώρα που έπρεπε (θα είχε γίνει και νωρίτερα αλλά οι δραματικές φωτιές που δυστυχώς έκαψαν τα πάντα στη Καλιφόρνια, έβαλαν προσωρινή φραγή στα γυρίσματα) με τη συνταγή της επιτυχίας της πρώτης σεζόν να ακολουθείται πιστά

Για τους μύστες και γνώστες του υπέροχου video game, εδω μιλάμε πρακτικά για την αναβίωση του Fallout New Vegas, όπου και εδώ γίνονται πραγματάκια.

Ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος φυσικά, με τον Walton Goggins να κουβαλά πακέτο κυνισμό και ευαισθησία στο ρόλο του Ghoul ενώ και η Ella Purnell ως Lucy μόνο διακοσμήτική δε φαντάζει. Δυστυχώς ο τρίτος της παρέας, Αaron Moten, μοιάζει τέρμα ξύλινος σε ερμηνεία και συναίσθημα (παραπάνω απ ότι απαιτεί ο ρόλος των 'ευνουχισμένων' στρατιωτών της ομάδας Brotherhood of Steel) και ευτυχώς καταναλώνει και το λιγότερο χρόνο.

Η έκπληξη του δεύτερου κύκλου ακούει στο όνομα Robert House (ο Justin Theroux ερμηνεύει πούδρα τον σατανικό και γλοιώδη χαρακτήρα) που κόβει και ράβει τα πάντα στο Vegas (δεν αποκαλύπτουμε παραπάνω γιατί περιμένουν πολλές ανατροπές).

Ο κόσμος της σειράς μεγαλώνει μέσα απο πληθώρα flashback αλλά και μιας πλοκής που κυλάει με αυτοπεποίηθηση, χωρίς οι δημιουργοί να ανησυχούν μήπως φάνε κανα ψαλίδι στο όραμα τους.

Fallout season 1: Οι φανς θα το αποθεώσουν

Φουλ βίαιο με μια σαρδόνια σατιρική χροιά, αλλά και έντονα κοινωνικο-πολιτικά μηνύματα που ήδη το πασίγνωστο video game είχε αγκαλιάσει δίνοντας την επιλογή στον παίκτη ποιον δρόμο θα ακολουθήσει, εδώ φαντάζει σαν μια ακριβέστατη μεταφορά, ίσως με ένα μικρό σκόντο στη σκοτεινή μελαγχολία κάποιων υποθέσεων, για να μη επιθαβαρύνθει περισσότερο το σενάριο που είναι γεμάτο απο κατεστραμμένες ψυχές.

Όλων των ειδών τα τερατάκια βρίσκονται και εδώ, με δολοφονικά ρομπότ να σουλατσάρουν επι οθόνης, vaults που κρύβουν πολλά μυστικά και ένα soundtrack κομμένο και ραμμένο με vintage αισθητική που ντύνει υπέροχα το περιβάλλον.

Προσωπικά σαν γνήσιος φαν του παιχνιδιού το απόλαυσα, αλλα καταλαβαίνω κάποιους που δε θα τους κερδίσει το παρανοικό στυλ και η περίεργη ισορροπία ανάμεσα στη κυνικότητα και τους πολύχρωμους ημιπαράφρωνες χαρακτήρες.

Ακόμα όμως και σαν περιπέτεια φαντασίας σε έναν πλούσιο διαλυμένο κόσμο περνάς φανταστικά με τα υψηλά στάνταρ παραγωγής και το καλό καστ να εγγυώνται για ένα 'πυρηνικό' αποτέλεσμα