Η αξέχαστη Μπριζίτ Μπαρντό έφυγε στα 91 της

Η αυλαία έπεσε για την τελευταία μεγάλη «αμαρτία» της Γαλλίας. Η Μπριζίτ Μπαρντό, η γυναίκα που έκανε το Βατικανό να σταυροκοπιέται και το Χόλιγουντ να τρέμει, πέθανε στα 91 της χρόνια. Από το απόλυτο sex symbol των 50s μέχρι την πολιτικά απρόβλεπτη ακτιβίστρια, φανατική ακροδεξιά και φανατική φιλόζωος, η "B.B." έζησε δέκα ζωές σε μία, φροντίζοντας να μην αφήσει κανέναν σε ησυχία — ούτε τους εραστές της, ούτε τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Η Μπριζίτ Μπαρντό δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια ηθοποιός. Υπήρξε ένα γεγονός. Ένα σώμα που, προβάλλοντας στην οθόνη, κατέρριψε αφηγήσεις, ηθικούς κώδικες και κινηματογραφικές συμβάσεις, λειτουργώντας ως σεισμική δόνηση στο συλλογικό φαντασιακό. 

Η Μπαρντό υπήρξε ένα πολιτισμικό φαινόμενο μεγαλύτερο από τις ταινίες της. Από το And God Created Woman (1956), όπου εμφανίστηκε ξυπόλυτη, ιδρωμένη και αδιάφορη για κάθε ηθικό φραγμό, μέχρι την αποχώρησή της από το σινεμά το 1973, ενσάρκωσε μια μορφή απροκάλυπτου ηδονισμού που δεν είχε προηγούμενο.

Την εποχή που το Χόλιγουντ είχε τη Μέριλιν  Μονρό και η Ιταλία τη Σοφία Λόρεν, η Γαλλία είχε την Μπαρντό – πιο ωμή, πιο απείθαρχη, πιο επικίνδυνη. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ τη χαρακτήρισε «ατμομηχανή της ιστορίας των γυναικών». 

Το And God Created Woman απαγορεύτηκε σε δεκάδες αμερικανικές πόλεις, κάτι που εκτόξευσε τις εισπράξεις του. Με κόστος μόλις 40.000 δολάρια, η ταινία έφτασε τα 8,5 εκατομμύρια παγκοσμίως και έκανε την Μπαρντό την πιο επιτυχημένη ξένη σταρ στις ΗΠΑ. Το «Β.Β.» έγινε εμπορικό σήμα. Ο Σαρλ ντε Γκωλ τη χαρακτήρισε «γαλλικό εξαγώγιμο προϊόν τόσο σημαντικό όσο τα Renault».

Η ζωή της εκτός οθόνης ήταν εξίσου θορυβώδης. Δεκάδες σχέσεις, Σαιν-Τροπέ, μπικίνι, σκάνδαλα. «Κανείς δεν έχει καμία ασφάλεια όταν με αγαπά», έλεγε. «Η πιο αξέχαστη μέρα της ζωής μου; Ήταν μια νύχτα».

Παρά τη φήμη της, οι κριτικοί παρέμειναν επιφυλακτικοί. Ο Ντουάιτ ΜακΝτόναλντ τη συνέκρινε δυσμενώς με τη Μονρόε, λέγοντας ότι «δεν έχει χάρη, ζωντάνια ή απαλότητα». Η ίδια δεν διαφώνησε: «Ξεκίνησα ως κακή ηθοποιός και παρέμεινα μία».

Στη μουσική, η συνεργασία της με τον Σερζ Γκενσμπούρ (Serge Gainsbourg) μας χάρισε το θρυλικό Je t’aime… moi non plus, το οποίο όμως η ίδια μπλόκαρε την τελευταία στιγμή μετά από απαίτηση του τότε συζύγου της, Γκάντερ Ζακς. Ο Γκενσμπούρ το ηχογράφησε ξανά με την Τζέιν Μπίρκιν και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο Γκενσμπούρ της έγραψε και το Initials B.B., υμνώντας τα πόδια της και το άρωμα Guerlain στα μαλλιά της. Η ίδια πάντως δήλωνε κουρασμένη από τον ρόλο της σειρήνας, πίνοντας μέχρι και δύο μπουκάλια σαμπάνια τη μέρα για να αντέξει τους φωτογράφους.

Μετά την αποχώρησή της από το σινεμά, η Μπαρντό αφιερώθηκε στα ζώα. Πούλησε κοσμήματα για να χρηματοδοτήσει το ίδρυμά της, φιλοξένησε γαϊδούρια, λύκους και γάτες και πρωτοστάτησε στον αγώνα κατά της θήρας φώκιας. «Τα ζώα δεν με πρόδωσαν ποτέ», είπε. «Ήταν εύκολα θύματα, όπως ήμουν κι εγώ».

Ωστόσο, η εικόνα της ως ακτιβίστριας αμαυρώθηκε από τις πολιτικές της παρεμβάσεις. Από τη δεκαετία του ’90, επιτέθηκε στους μουσουλμάνους, μίλησε για «εξισλαμισμό» της Γαλλίας και χαρακτήρισε τους μουσουλμάνους «εισβολείς με μανία να κόβουν λαιμούς». Καταδικάστηκε πέντε φορές για ρατσιστικό λόγο και πλήρωσε βαριά πρόστιμα. Επιτέθηκε στους γκέι, στη σύγχρονη Γαλλία και στην «ηθική βρωμιά» της εποχής μας, ενώ παράλληλα έβγαζε best seller βιβλία για τη σκληρότητα προς τα ζώα.

Μέχρι τέλους, αρνήθηκε κάθε φίλτρο. Το 2018 δήλωσε ότι ο σύζυγός της «δέχεται τρία ή τέσσερα ζώα να κοιμούνται στο κρεβάτι μας. Αν αρνιόταν, δεν θα ήταν σύντροφός μου».

Η Μπριζίτ Μπαρντό φεύγει όπως έζησε: προκλητική, αντιφατική, αδύνατο να αγνοηθεί. Ένα σκάνδαλο που δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη.