Psycho

Μια νεαρή γραμματέας κλέβει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από τον εργοδότη της και εγκαταλείπει εσπευσμένα την πόλη. Καθώς η νύχτα πέφτει και η καταρρακτώδης βροχή δυσκολεύει τη φυγή της, αναζητά καταφύγιο σε ένα απομονωμένο μοτέλ στην άκρη του δρόμου, όπου θα γνωρίσει τον ευγενικό αλλά αινιγματικό ιδιοκτήτη που ζει εγκλωβισμένος στη νοσηρή σκιά της δεσποτικής μητέρας του...

Περισσότερο από εξήντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή του, το Ψυχώ παραμένει μια κινηματογραφική εμπειρία που εξακολουθεί να σοκάρει και να συναρπάζει. Δεν ανανέωσε απλώς τις ταινίες τρόμου (θέτοντας ακόμα και τις βάσεις για το είδος του slasher) αλλά κυρίως μετατόπισε τα όρια του τι μπορεί να δείξει ο κινηματογράφος και με ποιον τρόπο, καθορίζοντας τη σύγχρονη μορφή του ψυχολογικού θρίλερ.

Ο Χίτσκοκ ανέτρεψε τους κανόνες αιφνιδιάζοντας το κοινό με ένα έργο που έσπασε ταυτόχρονα πολλαπλά ταμπού: ένα ανύπαντρο ζευγάρι στο ίδιο κρεβάτι, υπαινικτική σεξουαλικότητα, ακραία βία που προκαλεί τρόμο χωρίς καν να απεικονίζεται, ακόμη και το πρώτο καζανάκι τουαλέτας που εμφανίστηκε σε αμερικανική ταινία. Προκάλεσε αίσθηση όχι μόνο λόγω της τολμηρής απεικόνισης της βίας και της σεξουαλικότητας για τα δεδομένα της εποχής, αλλά κυρίως εξαιτίας της ανατρεπτικής αφηγηματικής της δομής:

Το Ψυχώ αφηγείται μια ιστορία που ξεκινά ως αστυνομικό δράμα με πρωταγωνίστρια τη Μάριον Κρέιν. Μέσα σε λιγότερο από 50 λεπτά ο σκηνοθέτης αφαιρεί βίαια τη Μάριον από το κέντρο της αφήγησης μπροστά στα έντρομα μάτια του κοινού, που για πρώτη φορά βλέπει την ίδια την αφήγηση να αλλάζει άξονα εν κινήσει και να μεταμορφώνεται σε έναν εφιάλτη εμμονής, ενοχής και διαταραγμένης ταυτότητας: Στο επίκεντρο πλέον βρίσκεται ο Νόρμαν Μπέιτς, ο οποίος έμελλε να γίνει αρχέτυπο κινηματογραφικού serial killer, με την ερμηνεία του Άντονι Πέρκινς να παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για την πολυπλοκότητα και την ανατριχιαστική αμφισημία που αποπνέει.