Propeller: One-Way Night Coach

Σύνοψη: Είναι Δεκέμβριος του 1962 και ο μικρός Jeff, γεμάτος ενθουσιασμό, είναι έτοιμος για το πρώτο του ταξίδι με αεροπλάνο μαζί με τη μητέρα του, τη Helen, με τελικό προορισμό το Λος Άντζελες ώστε να δοκιμάσει η ίδια την τύχη της ως ηθοποιός στο Χόλιγουντ. Η διαδρομή θα είναι γεμάτη εκπλήξεις και μικρά μαθήματα ζωής και για τους δυο τους. 

Άποψη: Για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο John Travolta επιλέγει να μεταφέρει κινηματογραφικά ένα ημι-αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα για παιδιά, διατηρώντας την οικογενειακή στόχευση της ιστορίας του σε όλη τη χρονική διάρκεια. Αλλά ενώ οι προθέσεις είναι ευγενείς και η νοσταλγία για τα αμερικάνικα 1960s (προ δολοφονίας Kennedy, έχει σημασία αυτό για τη μεγάλη εικόνα) ξεχειλίζει με καλόκαρδο τρόπο σε κάθε πλάνο, το τελικό αποτέλεσμα είναι “λίγο” δραματουργικά, καθώς ελάχιστα αξιοσημείωτα συμβαίνουν στα 61 λεπτά του φιλμ.

Εντοπίζονται δε και κατασκευαστικά λάθη (είναι και μικρό το budget όπως φαίνεται) που “χτυπάνε” κάπως άσχημα στο μάτι. Το ωραιοποιημένο φίλτρο μέσα από το οποίο αποτυπώνεται η εποχή δικαιολογείται μεν στα πλαίσια μιας κάπως παραμυθένιας ατμόσφαιρας, αλλά λείπει η γοητεία εκείνη που πραγματικά θα δικαίωνε τη συγκεκριμένη επιλογή.

Δεν βοηθάνε και οι μετριότατες στην πλειοψηφία τους ερμηνείες, κάτι που αποδεικνύεται προβληματικό ειδικά στις περιπτώσεις των Clark Shotwell και Kelly Eviston-Quinnett, καθώς εμποδίζουν το να αναδειχθεί και να συγκινήσει η επί της οθόνης σχέση ανάμεσα σε μητέρα και γιο. Και οι δευτερεύοντες ήρωες είναι σχεδόν όλοι αδιάφοροι στο πώς παρουσιάζονται και αναπτύσσονται. Αναγνωρίζεται τουλάχιστον στον Travolta ότι σεναριακά “πιάνει” σε γενικό βαθμό τις συχνότητες της παιδικής ψυχοσύνθεσης, καθώς ο Jeff σαν χαρακτήρας όντως συμπεριφέρεται και μιλά σύμφωνα με την ηλικία του. 

Δεν είναι παρακινδυνευμένο το να υποθέσει κανείς πως ο Travolta μάλλον ήθελε να γυρίσει μια ταινία που να λειτουργεί ως comfort food, χωρίς εντάσεις και συγκρούσεις, με διαγενεακή δυναμική ενδεχομένως, καθώς οι μεγαλύτεροι θα κάνουν την αναδρομή τους σε μια αγαπημένη δεκαετία και στα βιώματά τους από τότε, με την ελπιδα και οι νεότεροι της οικογένειας να κάτσουν δίπλα τους για να ακούσουν ιστορίες από τα παλιά και να απολαύσουν γλυκά συναισθήματα.

Το πρόβλημα όμως είναι πως απουσιάζουν τα συστατικά εκείνα που κάνουν μια ταινία διαχρονικά αξιοπρόσεκτη ή κάτι παραπάνω από ένα προσωπικό στοίχημα που είναι υπερβολικά εσωστρεφές για να απευθυνθεί σε πολλούς. Η όποια τρυφερότητα που “σκεπάζει” τα δρώμενα είναι επιδερμική, φεύγει ως αίσθηση από τον θεατή με το που αρχίζουν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους, ενώ και η σκιαγράφηση των ηρώων δεν πάει αρκετά βαθιά για να τους αγαπήσει αληθινά ο οποιοσδήποτε σινεφίλ. 

Ίσως το καλλιτεχνικό προϊόν που προκύπτει να έχει μια ξεχωριστή αξία για τον σκηνοθέτη του, επειδή συνδέεται με δικές του εμπειρίες και αναμνήσεις, αλλά όλο αυτό σπάνια μεταφράζεται σε κάτι που να μπορεί να επικοινωνήσει ουσιαστικά με ένα κοινό που, εύλογα, έχει απαιτήσεις. Υπό αυτό το πρίσμα, δεν παραξενεύει και το ότι προτιμήθηκε στην περίπτωσή του η οδός του streaming αντί για μια κινηματογραφική διανομή.