66o ΦΚΘ: Tα όρια θολώνουν στο "Mirrors No3"
Σύνοψη: Η Laura, μια σπουδάστρια πιάνου από το Βερολίνο, επιβιώνει από το αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο ο σύντροφός της σκοτώνεται. Η Betty, που ζει κοντά στον τόπο του δυστυχήματος, προσφέρει φιλοξενία και φροντίδα στη Laura μέχρι να αναρρώσει. Όλα κυλούν τέλεια, ώσπου η Laura αρχίζει να αμφισβητεί τα κίνητρα της Betty...
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά
Άποψη: Το πένθος, η απώλεια, η θλίψη, η ανάγκη για φροντίδα και συντροφιά, είναι θέματα πανανθρώπινα και ανεξάντλητα. Όσες φορές και να επανέλθει σε αυτά κανείς, μπορεί πάντα να βρίσκει μέσα τους κάτι νέο, κάτι που του προσφέρει ησυχία, ηρεμία, θαλπωρή – ή και έντονη ταραχή και αναστάτωση.
Ο Christian Petzold, δύο χρόνια μετά το Afire, συνεργάζεται ξανά με την Paula Beer στο Mirrors No. 3, μια ταινία μυστηριακή μα και ανθρώπινη, της οποίας υπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία. Η Beer, στον ρόλο της Laura, βρίσκεται χαμένη μέσα στην ίδια της τη ζωή, και θα χρειαστεί ένας θάνατος και μια ακραία μετατόπιση του είναι της για να αρχίσει να ξαναβρίσκει τον εαυτό της.
Στον ρόλο της Betty, η Barbara Auer μας αγγίζει με μια φαινομενικά υποτονική ερμηνεία, που διαθέτει, όμως, πλούτο, βάθος, και άπλετο συναίσθημα. Για λόγους που αποκαλύπτονται σταδιακά, η Betty προσφέρει στη Laura τη φιλοξενία και τη θαλπωρή που έχει ανάγκη τόσο η νεαρή κόπελα όσο και η ίδια. Τα όρια γρήγορα αρχίζουν να θολώνουν και ο Petzold μας παρασύρει σε μια καταβύθιση του ανθρώπινου ψυχισμού ήρεμα, συγκρατημένα, απαλά, λυρικά. Δανείζεται, άλλωστε, τον τίτλο της ταινίας του από την ομώνυμη σουίτα για πιάνο του Ravel, την οποία εκτελεί η Laura προς το φινάλε της ταινίας.
Το cast συμπληρώνουν οι Enno Trebs και Matthias Brandt (και οι δύο συμμετείχαν στο Afire) στους ρόλους του γιου και του συζύγου της Betty, αντίστοιχα. Μια καθόλου συνηθισμένη οικογένεια, που συσπειρώνεται γύρω από τη Laura, και έρχεται έτσι αντιμέτωπη με τα δικά της ανεπίλυτα τραύματα, επιχειρώντας μια βουτιά στη λίμνη του πόνου της, ελπίζοντας πως τελικά θα αναδυθεί επουλωμένη.
Όσο δυνατή και αν είναι η ραχοκοκαλιά του Mirrors No. 3, η απουσία έντασης των συναισθημάτων δεν λειτουργεί απαραίτητα προς όφελός της. Η επιβλητική παρουσία της Paula Beer προσπαθεί να αντισταθμίσει αυτή την έλλειψη – και, για κάποιους θεατές, ίσως και να το καταφέρνει.
Τα αναπάντητα ερωτήματα και οι έως και ανεξήγητες πράξεις κάποιων από τους χαρακτήρες ίσως να μην αποτελούν ζήτημα για ορισμένους/ες αφήνουν όμως μια αίσθηση κενού, που ίσως αν συμπληρωνόταν να έδινε ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στην ταινία.
Στον αντίποδα, όμως, αυτής της σκέψης, το Mirrors No. 3 λειτουργεί ως μια εξερεύνηση του ανθρώπινου συναισθήματος, της σπαρακτικής πολλές φορές ανάγκης να δώσουμε αλλά και να λάβουμε φροντίδα, της μοναξιάς, του κρυμμένου πόνου. Απαιτεί από εμάς να αφεθούμε σε αυτά, απαγκιστρώνοντας τον εαυτό μας από την παντοδύναμη λογική, έστω για μιάμιση ώρα.
To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων