Leviticus

Σύνοψη: Σε μία μικρή και απομονωμένη πόλη της Αυστραλίας, δύο έφηβοι, ο Νάιμ (Τζο Μπερντ) και ο Ράιν (Στέισι Κλάουσεν), πρέπει να ξεφύγουν από μια βίαιη, αόρατη δύναμη, που παίρνει τη μορφή του προσώπου που επιθυμούν περισσότερο - ο ένας τον άλλον. Το καστ συμπληρώνει η Μία Βασικόβσκα που υποδύεται τη συναισθηματικά ανώριμη μητέρα του Νάιμ.

Άποψη: Το Λευιτικό, όπως ονομάζεται το τρίτο βιβλίο της εβραϊκής Τορά και της χρισταινικής Παλαιάς Διαθήκης, είναι ένα από τα πιο προβληματικά και πολυσυζητημένα ιερά κείμενα. Μέσα στα λόγια, που κάποιοι αποδίδουν στον Μωυσή, ως πιθανό συγγραφέα του, ένας ομοφοβικός λόγος όπλισε για αιώνες, και εξακολουθεί φυσικά, την Εκκλησία και τους πιστούς, μη αποδεχόμενοι οτιδήποτε πέραν της ετεροκανονικότητας.

Διόλου τυχαία λοιπόν ο Άντριαν Κιαρέλα, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δίνει τον συγκεκριμένο τίτλο σε μια queer ιστορία με μεταφυσικά στοιχεία.

Κάπου στην επαρχία της Αυστραλίας, δύο νεαροί ανακαλύπτουν την σεξουαλικότητά τους και τον εαυτό τους, ενώ παράλληλα ανακαλύπτουν το «Κακό», τον δαίμονα εαυτού, σε μια μεταφορά του «παρά φύσιν έρωτα», όπως θα πίστευε μια πιο εκκλησιαστική ή συντηρητική θεώρηση της ομοφυλοφιλίας. Τρόμος και έρωτας συχνά φανερώνουν τα κοινά τους μονοπάτια, με το Leviticus να έχει πιο αγνή πρόθεση και μια ευαισθησία στον τρόπο με τον οποίο στήνει την μεταξύ τους σχέση. Η σκηνοθετική του απειρία διαφαίνεται στην ημιτελή σύνδεση συμβολισμού και ρεαλισμού.

Η αυστραλιανή φύση της μοναξιάς που βιώνει ένας άνθρωπος κοινωνικά περιθωριοποιημένος γίνεται το κατάλληλο έδαφος για να τονιστεί η συνθήκη της ψυχολογικής απομόνωσης και της διακούς διάθεσης για σύνδεση.

Η επιτυχία του Κιαρέλα είναι η υποβλητική ατμόσφαιρα της ταινίας. Δεν αρκείται σε εύκολους εντυπωσιασμούς τρόμου, καθώς ο τρόμος προκύπτει μέσα από τους στενούς δρόμους της θρησκείας, πάνω από τους δρόμους της πόλης με τις αόρατες δυνάμεις να είναι πανταχού παρούσες. Τόσο παρούσες που μετά από ένα σημείο ούτε οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονται αν ο άλλος άνθρωπος είναι ο άνθρωπος τους.

Μια ωραία ιδέα, αν και δεν είναι τόσο πρωτότυπη. Ακόμα και το πρόσφατο Μαζί έχει συγγενικά στοιχεία ως προς τα όρια της συνύπαρξης, της σχέσης και του δεσμού που αυτή φέρει.

Οι δύο πρωταγωνιστές έχουν την απαιτούμενη χημεία, την συστολή και το άγχος που χρειάζεται, ενώ οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι προχειρογραμμένοι, προσδίδοντας ένα παραπάνω βάρος στο γυναικείο φύλο για τα όσα υπόκεινται οι δύο έφηβοι. Σεναριακά δεν πρωτοτυπεί, οι συμβολισμοί είναι αρκετά φανεροί και άμεσα εξηγήσιμοι, δίχως ειδικό βάρος και τα σχόλια που επιχειρεί να κάνει ως προς την αποδοχή ή ανοχή της ομοφυλοφιλίας στην σύγχρονη κοινωνία, τις προσπάθειες μεταστροφής και εν γένει την εμπεδωμένη με την σύμπραξη της εκκλησίας ομοφοβία που έχει καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια ξεμένουν από καύσιμα και έτσι απλώς επαναλαμβάνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Πάντως, έχουμε να κάνουμε με ένα αξιόλογο σκηνοθετικό ντεμπούτο με αρετές ιδίως στην φωτογραφία και το ρεπεράζ χώρων.