Είναι το νέο "War Of The Worlds" μια από τις χειρότερες ταινίες του 21ου αιώνα?

Δεν είναι πολλά τα λογοτεχνικά έργα που έχουν καταφέρει να επηρεάσουν τόσο βαθιά το είδος της επιστημονικής φαντασίας όσο το μυθιστόρημα War Of The Worlds που περιέγραψε την αδυσώπητη εισβολή εξωγήινων στη Γη. Το βιβλίο αυτό, γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, δεν ήταν απλώς ένα έργο τρόμου και φαντασίας, αλλά μια αλληγορία για την αποικιοκρατία και πόσο εύθραστος παραμένει ο άνθρωπος απέναντι στο αίσθημα της εισβολής, ενώ αποτέλεσε πρόκληση για την μεταφορά του στην μεγάλη ή την μικρή οθόνη, άλλοτε με συμπαθητικά αποτελέσματα, άλλοτε όχι. 

Η πρόσφατη ταινία «War of the Worlds», που κυκλοφόρησε στο Amazon Prime Video στις 30 Ιουλίου με Ice Cube και Εύα Λονγκόρια σαν πρωταγωνιστές (αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είχε προϊδεάσει πολύ κόσμο), αποδείχθηκε μια καταστροφική αποτυχία. Πρόκειται για την τέταρτη κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος. Την εκδοχή του 1953 του Μπάιρον Χάσκιν ακολούθησε η πολυδιαφημισμένη προσπάθεια του 2005 του Στίβεν Σπίλμπεργκ με τον Τομ Κρουζ, που είχε τις στιγμές της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν συγκαταλέγεται στις μεγάλες στιγμές του θρυλικού σκηνοθέτη. Και την ίδια χρονιά υπήρξε και το τραγικό φιλμ του Ντέιβιντ Μάικλ Λατ, με τον Τόμας Χάουελ στον κεντρικό ρόλο. 

Τούτο εδώ όλοι αποφαίνονται ότι είναι ακόμη χειρότερο, ενώ είναι ενδεικτικό το ταπεινωτικό 0% στο Rotten Tomatoes. Μια ταινία που γυρίστηκε κατά την διάρκεια της πανδημίας με φτωχότατη παραγωγή (φαίνονται και τα δύο εμφανώς από το τρέιλερ που θα δείτε στο τέλος του κειμένου) και για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο αποφασίστηκε να κυκλοφορήσει 5 χρόνια μετά. Μοιάζει με μια ταινία που έγινε με zoom (όπως έγραψε και ο Guardian) με πρόχειρη παραγωγή και σίγουρα θα έπρεπε να κυκλοφορήσει άμεσα στο γενικό πνεύμα της εποχής που ενδεχομένως να συγχωρούσε το ερασιτεχνικό της υπόθεσης. Αντ'αυτού ανακοινώθηκε μόλις στις 24 Ιουλίου, λιγότερο από μία εβδομάδα πριν την κυκλοφορία της, χωρίς καμία ιδιαίτερη διαφήμιση από το Amazon Prime. Αυτό τα λέει όλα. 

Να σημειώσουμε ότι έχουν υπάρξει και τρεις τηλεοπτικές προσπάθειες. Μια του 1988 που δεν έχουμε δει και άλλες δύο το 2019 από το BBC One (με Ράφε Σπολ και Ελέανορ Τόμλινσον) και από το Epix (με Γκάμπριελ Μπερν και Λέα Ντρουκέρ) που μπροστά σε αυτό τα λες και πολύ καλά.