Fuze

Στο κέντρο του Λονδίνου επικρατεί πανικός μετά την ανακάλυψη μιας ενεργής βόμβας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σε ένα εργοτάξιο. Μέσα στο χάος της εκτεταμένης εκκένωσης της περιοχής, μια συμμορία εγκληματιών ξεκινά μια τολμηρή ληστεία. Καθώς η ένταση αυξάνεται και ο χρόνος απειλεί να τελειώσει, σύντομα γίνεται σαφές ότι κανείς δεν μπορεί να είναι πραγματικά αξιόπιστος

Αν υπάρχει μια λέξη που συνοψίζει το Fuze, αυτή είναι «συγχρονισμός». Όχι με τη συνηθισμένη έννοια του heist genre όπου όλα τα επιμέρους κομμάτια ενός σχεδίου πρέπει να κουμπώσουν, αλλά με την πολύ πιο ασταθή ιδέα ότι δύο εντελώς διαφορετικά συστήματα καταρρέουν ταυτόχρονα στο ίδιο γεωγραφικό σημείο. Ο Ντέιβιντ ΜακΚένζι χρησιμοποιεί δύο κινηματογραφικές παραδόσεις — το war-time disaster θρίλερ και το bank heist φιλμ — και τις αναγκάζει να λειτουργήσουν μέσα στον ίδιο χρονικό παλμό.

Στην επιφάνεια, η υπόθεση μοιάζει κλασική. Μια ομάδα ληστών, με επικεφαλής τον (δυστυχώς μονίμως ανεπαρκή ερμηνευτικά) Σαμ Ουόρθινγκτον, εκμεταλλεύεται την εκκένωση μιας περιοχής στο κέντρο του Λονδίνου για να εισχωρήσει σε μια τράπεζα υψηλής ασφαλείας. Η επιχείρηση είναι μελετημένη με ακρίβεια, βασισμένη στην ιδέα ότι το χάος στην επιφάνεια μπορεί να λειτουργήσει ως κάλυψη για ένα παράλληλο έγκλημα στο υπέδαφος. Αυτό το χάος όμως δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Προκαλείται από την παρουσία μιας παλιάς βόμβας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία ανακαλύπτεται κατά τη διάρκεια έργων στο κέντρο της πόλης. Ο Άαρον Τέιλορ Τζόνσον στον ρόλο του στρατιωτικού υπεύθυνου της επιχείρησης εξουδετέρωσης και η Γκούγκου Μπάθα Ρο από την πλευρά της αστυνομικής διοίκησης, προσπαθούν να διαχειριστούν μια κατάσταση που αλλάζει κάθε λεπτό.

Το ενδιαφέρον είναι ότι το Fuze δεν αντιμετωπίζει αυτές τις δύο αφηγήσεις ως ανταγωνιστικές. Αντίθετα, τις τοποθετεί η μία δίπλα στην άλλη σαν παράλληλες εκρήξεις που δεν έχουν αποφασίσει ακόμα αν θα συγχρονιστούν ή θα ακυρώσουν η μία την άλλη. Ο Μακένζι κάνει ένα περίτεχνο μοντάζ ανάμεσα σε τρεις τοποθεσίες: το σκοτεινό υπόγειο της τράπεζας, τον λάκκο με τη βόμβα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να τους στείλει όλους στον άλλο κόσμο και το αστυνομικό κέντρο ελέγχου γεμάτο high-tech οθόνες, οργανώνοντας την αφήγηση σε τρία βασικά επίπεδα. Η ένταση της ταινίας προκύπτει από αυτή τη διαρκή μετατόπιση. Δεν υπάρχει κλασική κορύφωση, γιατί η ίδια η δομή του φιλμ την αρνείται, αντίθετα, δημιουργείται μια σειρά μικρών κορυφώσεων που λειτουργούν σαν προειδοποιήσεις ενός μεγαλύτερου γεγονότος που συνεχώς αναβάλλεται. Αυτά τα στοιχεία αποτελούν εργαλεία αποσταθεροποίησης της αντίληψης του θεατή για το τι είναι κεντρικό και τι περιφερειακό.

Στο επίπεδο της κινηματογραφικής γλώσσας, το Fuze ενδιαφέρεται περισσότερο για τη ροή παρά για το γεγονός. Ο ΜακΚένζι σκηνοθετεί με μια σχεδόν μουσική αντίληψη του μοντάζ: οι κινήσεις μέσα στο θηριώδες υπόγειο της τράπεζας δεν έχουν απλώς λειτουργικό χαρακτήρα αλλά ρυθμική ποιότητα, Η επιμονή του στη χρονική ασυμμετρία, εντυπωσιάζει. Ενώ η ληστεία εξελίσσεται ως κλειστό σύστημα, η αφήγηση συνεχώς διαρρηγνύεται από φαινομενικά άσχετες εικόνες: ένας άνδρας που μεταφέρει τους ηλικιωμένους γονείς του στο Hyde Park. Αυτή η υποπλοκή δεν είναι διακοσμητική· είναι η ρωγμή μέσα από την οποία η heist παράμετρος διαβρώνεται από την καθημερινότητα. 

Ο δημιουργός του Hell or High Water, επανέρχεται εδώ στο έδαφος του crime cinema, αλλά με πιο ψυχρή και μηχανική προσέγγιση. Αντί για συναισθηματική ταύτιση με τους χαρακτήρες χτίζοντας τα ψυχολογικά τους πορτραίτα, επιλέγει μια στρατηγική απόστασης: τους παρουσιάζει ως λειτουργικά κομμάτια ενός συστήματος που ήδη έχει τεθεί σε κίνηση. Αυτό που τελικά ξεχωρίζει το Fuze από ένα τυπικό heist thriller είναι η απόφασή του να μην αντιμετωπίζει τη ληστεία ως κεντρικό γεγονός, αλλά ως ένα από τα δύο παράλληλα συστήματα κατάρρευσης. Η πραγματική ένταση δεν βρίσκεται στο αν η ληστεία θα πετύχει, η ταινία δεν λειτουργεί ως ιστορία εγκλήματος, αλλά ως μελέτη ταυτόχρονης αποσταθεροποίησης. Είναι καλογυρισμένο, έχει ρυθμό, έχει στυλ, σε κρατά στην τσίτα, η μουσική επένδυση είναι 'αψογη, δεν θες και πολλά περισσότερα.