O Όλιβερ Στόουν ετοιμάζει ταινία μετά από 10 χρόνια.

Μετά από χρόνια καθυστερήσεων, ακυρώσεων και σχεδόν… εξαφάνισης, το “White Lies” του Όλιβερ Στόουν επιστρέφει δυναμικά — αυτή τη φορά με τον Τζος Χάρτνετt στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τα γυρίσματα να ξεκινούν την επόμενη εβδομάδα.

Το πρότζεκτ του Oliver Stone υπάρχει εδώ και πάνω από μια δεκαετία, έχει αλλάξει μορφές, χρηματοδότες και πρωταγωνιστές, έχει «πεθάνει» και αναστηθεί — και τώρα, επιτέλους, φαίνεται ότι θα γίνει ταινία.

Ο Josh Hartnett παίρνει τη θέση που κάποτε ανήκε στον Benicio del Toro, σε μια αλλαγή που λέει πολλά για το πόσο έχει μετακινηθεί το project όλα αυτά τα χρόνια. Δεν υπάρχει ακόμη επίσημη ανακοίνωση για το υπόλοιπο καστ, αλλά όταν ξεκινάς παραγωγή σε Ταϊλάνδη, Ρώμη και Βουλγαρία για τρεισήμισι μήνες, μάλλον τα πράγματα κινούνται γρήγορα.

Η υπόθεση; Κλασικός Στόουν, με μια δόση midlife crisis στο κόκκινο. Ο Χάρτνετ παίζει έναν άνδρα, παιδί διαζυγίου, που επαναλαμβάνει τα λάθη των γονιών του στον δικό του γάμο και με τον προβληματικό γιο του. Νιώθει παγιδευμένος, ξεκινά μια «ερωτικά φορτισμένη αναζήτηση ελευθερίας». Ωχ Ωχ Ωχ.

Η τροπή έρχεται όταν γνωρίζει μια γυναίκα που ζει μια εντελώς διαφορετική ζωή — και κάπου εκεί ξεκινά η χαοτική κινηματογραφική διαδρομή αυτογνωσίας.

Ο Στόουν δεν έχει σκηνοθετήσει μυθοπλασία από το “Snowden”. Δηλαδή, μιλάμε για πάνω από 10 χρόνια — το μεγαλύτερο διάστημα χωρίς ταινία στην καριέρα του. Και δεν ήταν ακριβώς επιλογή του.

Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δυσκολεύτηκε να βρει χρηματοδότηση την τελευταία δεκαετία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι είχε ουσιαστικά «μπει στη μαύρη λίστα» του Χόλιγουντ λόγω του ντοκιμαντέρ του για τον Vladimir Putin το 2017. Ναι, αυτό δεν βοήθησε ιδιαίτερα στις δημόσιες σχέσεις.

Και όμως, μιλάμε για έναν σκηνοθέτη που κάποτε ήταν μηχανή επιτυχιών και βραβείων. Από το “Platoon” και το “Wall Street” μέχρι το “Born on the Fourth of July” και το “JFK”, ο Στόουν είχε μια πορεία που οι περισσότεροι σκηνοθέτες απλώς ονειρεύονται. Ακόμη και πιο διχαστικά έργα όπως το “Natural Born Killers” ή το “Nixon” κράτησαν το όνομά του στην πρώτη γραμμή.

Το “White Lies” κουβαλά ήδη πολλές προσδοκίες — και αρκετό σκεπτικισμό. Από τη μία, έχεις έναν δημιουργό που προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν τελείωσε. Από την άλλη, ένα project που έχει αλλάξει τόσες φορές που κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι θα βγει στο τέλος.