"King & Conqueror": Ένα δυναμικό, αλλά σοβαροφανές επικό δράμα

Η σειρά μεταφέρει στην μικρή οθόνη τη θρυλική σύγκρουση ανάμεσα στον Harold Godwinson, κόμη του Wessex, και τον William, δούκα της Νορμανδίας, η οποία κορυφώθηκε στη Μάχη του Χέιστινγκς το 1066.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Ο Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου και ο Τζέιμς Νόρτον συγκρούονται για το στέμμα της Αγγλίας σε μια υπερπαραγωγή οκτώ επεισοδίων που μοιάζει περισσότερο με μάθημα ιστορίας και λιγότερο με δράμα δράσης. Αν αντέξετε την ατελείωτη επεξήγηση, θα ανταμειφθείτε με μερικές εξαιρετικές ερμηνείες και άφθονη ιστορική ίντριγκα, παρά την δυσκολία της σειράς στο σύνολό της κρατήσει σωστό ρυθμό. 

Αν μπείτε στο King & Conqueror περιμένοντας ένα δυναμικό ιστορικό δράμα, καλό είναι να οπλιστείτε με υπομονή. Η σειρά ξεκινά με μια μάχη σε ασπρόμαυρο, αλλά γρήγορα κάνει πίσω για να εξηγήσει… τα πάντα. Κυριολεκτικά. Η αφήγηση γεμίζει με διαλόγους που προσπαθούν να καλύψουν κάθε πιθανό κενό γνώσης του θεατή. Εδώ δεν θα μείνει τίποτα ανεξήγητο — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι η ιστορία χάνει τον ρυθμό της.

Ο Νικολάι Κόστερ-Βαλντάου, γνωστός από το Game of Thrones, είναι αναμφίβολα το highlight της σειράς. Ως Γουλιέλμος ο Κατακτητής, δίνει μια δυναμική, γεμάτη αυτοπεποίθηση ερμηνεία — και το κάνει φορώντας ένα μικρό, κάπως παράξενο μουστάκι που θυμίζει πατέρα από τη δεκαετία του ’70. Είναι μια επιλογή που μπορεί να ξενίσει, αλλά τελικά προσθέτει χαρακτήρα. Απέναντί του, ο Τζέιμς Νόρτον ως Χάρολντ έχει λιγότερο ενδιαφέρον υλικό να δουλέψει. Ο ρόλος του «καλού» τον περιορίζει, και παρότι κάνει ό,τι μπορεί, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει με τον ίδιο τρόπο.

Η σειρά γεμίζει τον χρόνο της με πολιτικές ίντριγκες, συμμαχίες, προδοσίες και οικογενειακά δράματα. Υπάρχουν αρκετοί δευτερεύοντες χαρακτήρες — Κλεμάνς Ποεσί, Έμιλι Μπίτσαμ,Έντι Μάρσαν, μεταξύ άλλων) που προσθέτουν βάθος, αλλά και επιπλέον πολυπλοκότητα. Μερικές φορές, τόση που γίνεται δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς ποιος είναι ποιος και γιατί έχει σημασία. Οι γυναικείοι ρόλοι έχουν μεγαλύτερη παρουσία απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς σε ένα τέτοιο δράμα, κάτι που λειτουργεί θετικά. Ωστόσο, η ανάπτυξή τους παραμένει περιορισμένη — είναι περισσότερο μέρος του σκηνικού παρά κινητήριες δυνάμεις της αφήγησης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι ο ρυθμός. Χρειάζονται αρκετά επεισόδια μέχρι να αρχίσει να «κυλά» η ιστορία, και ακόμα κι όταν το κάνει, δεν αποκτά ποτέ την ένταση που θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο θέμα. Οι οκτώ ώρες της σειράς γίνονται αισθητές — και όχι με την καλή έννοια. Όταν τελικά φτάνουμε στη Μάχη του Χέιστινγκς, η σειρά προσπαθεί να δώσει μια εντυπωσιακή κορύφωση. Και σε κάποιο βαθμό το καταφέρνει — η εικόνα, το χρώμα, η κλίμακα βοηθούν. Αλλά η διαδρομή μέχρι εκεί έχει ήδη κουράσει.

Το πρόβλημα με το King & Conqueror είναι ότι νιώθεις αυτές τις οκτώ ώρες. Ενώ θέλει να είναι μια συναρπαστική περιπέτεια, παραμένει υπερβολικά σοβαροφανές. Υπάρχει μια «ειλικρινής υποδόρια τάση» που το εμποδίζει να γίνει η εκρηκτική διασκέδαση που θα μπορούσε να είναι. Συνολικά, μια σειρά με καλές προθέσεις και αξιοπρεπείς ερμηνείες, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει το «επικό» δράμα που θέλει. Είναι πιο βαριά απ’ όσο θα έπρεπε και λιγότερο συναρπαστική απ’ όσο υπόσχεται.