Δύο εποχές, δύο ξένοι

Σύνοψη: Η Lee, μια σεναριογράφος σε δημιουργικό αδιέξοδο, επισκέπτεται το απομονωμένο πανδοχείο ενός ιδιόρυθμου μεσήλικα, ο οποίος υπομένει τις δικές του απογοητεύσεις, επιθυμίες και ενοχές.

Άποψη: Υπάρχουν ταινίες που δρουν υπόγεια όσο τις παρακολουθείς, που στη μιάμιση ώρα που διαρκούν δεν έχεις ολότελα συνειδητοποιήσει ότι εγγράφονται ήσυχα και αθόρυβα στο υποσυνείδητό σου και θραύσματά τους θα κουβαλάς μέσα σου καιρό μετά.

Υπάρχουν ταινίες που είναι απαλές όσο τα βήματα ενός παιδιού στο χιόνι, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση πως το αποτύπωμά τους θα σβηστεί με την ίδια ευκολία, εργάζονται όμως ακούραστα και διακριτικά ώστε να μπορείς να επανέλθεις αργότερα σε αυτές και το αίσθημα που σου προκάλεσαν.

Μια τέτοια ταινία είναι το “Δύο εποχές, δύο ξένοι” του Shô Miyake, δημιουργού των All the Long Nights και Small, Slow But Steady. Κάνοντας χρήση ενός ευφυούς ευρήματος, ο Miyake διασκευάζει δύο διαφορετικά μάνγκα του Yoshiharu Tsuge (“Ο κύριος Μπεν και το ιγκλού του”, “Μια θέα στη θάλασσα”) και τα ενοποιεί σε μία ιστορία που εξετάζει την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση με τρυφερότητα, νηφαλιότητα και διεισδυτική ματιά. Αφήνοντας κατά μέρος κάθε επικριτική διάθεση, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος προσεγγίζει τους χαρακτήρες του με σεβασμό και προσοχή, σαν να είναι εύθραυστα, περίτεχνα ιαπωνικά βάζα.

Η σεναριογράφος Lee (Shim Eun-kyung) βρίσκεται σε δημιουργικό αδιέξοδο, φοβούμενη πως δεν έχει το ταλέντο που απαιτείται για την τέχνη που έχει επιλέξει. Ο πανδοχέας Ben-zō (Shinichi Tsutsumi) βασανίζεται από την απομόνωσή του, από λάθη του παρελθόντος, από ενοχές. Παρακολουθώντας τους από απόσταση, αλλά με ειλικρινή διάθεση να τους φροντίσει, ο Miyake αφήνει τους χαρακτήρες του να αλληλεπιδράσουν, να αποτραβηχτούν, να επιτρέψουν στις πορείες τους να συγκλίνουν. Μέσα από την ιδιότυπη αυτή σχέση, μας δίνεται μια ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε μια ενδοσκόπηση. Ο αργός ρυθμός της ταινίας μας παραχωρεί τη δυνατότητα να εξετάσουμε τη δική μας ψυχοσύνθεση, παρακινώντας μας να παραμείνουμε ανοιχτοί και επιεικείς με τον εαυτό μας.

Πιστή στον τίτλο της, η ταινία δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στο περιβάλλον, χωρίζοντας τη δράση σε δύο μέρη: καλοκαίρι και χειμώνα. Αυτό δεν είναι απλό τέχνασμα, καθώς εντάσσεται οργανικά στη λογική της ταινίας. Το “Δύο εποχές, δύο ξένοι” φαίνεται να προσπαθεί να μας απαλλάξει από το μαρτύριο των λέξεων προτρέποντάς μας να βασιστούμε περισσότερο στις αισθήσεις, και, πράγματι, διασχίζει τις οθόνες μας σαν ένα ανακουφιστικό όνειρο.

Ο τόσο αργός ρυθμός της, όμως, και η υπέρμετρη βαρύτητα που δίνεται στη φωτογραφία σε συνδυασμό με τη σχεδόν πλήρη απουσία δράσης, δυσκολεύουν κατά περιόδους τη θέαση, επιτρέποντας στον θεατή να χαλαρώσει τη συγκέντρωσή του - από την άλλη, βέβαια, μόνο έτσι μπορούν τα όνειρα να λειτουργήσουν.