Νύχτες Πρεμιέρας 12: "Andrew Bird: Fever year" - Review

Andrew Bird: Fever Year (6,5 / 10)

Μουσικός δημιουργικός πυρετός

Η Ζαν Αράντα καταπιάνεται στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο με το μουσικό ταξίδι ενός ανυπότακτου τροβαδούρου της φολκ μουσικής σκηνής, του Andrew Bird, του οποίου ολάκερη η υπόσταση καθορίζεται αποκλειστικά από τη μουσική που δημιουργεί (και που ποτέ δεν καταγράφει καθώς θεωρεί ότι αυτό που θέλει να πει είναι «σωστά» δομημένο μέσα στο κεφάλι του) και από τους εσωτερικούς – πολύ προσωπικούς - στίχους του.

Με άλλα λόγια «είναι αυτό που κάνει» και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή του εν λόγω μουσικού ντοκιμαντέρ.

Η σκηνοθέτρια καταγράφει με την κάμερά της μια χρόνια που θυμίζει «μουσικό πυρετό» καθώς παρατηρούμε έναν καλλιτέχνη που δεν εφησυχάζει ποτέ (ενώ κυριολεκτικά προσπαθεί να συνέλθει από γρίπη και παλεύει με τον πυρετό – κάτι που θα ανάγκαζε άλλους καλλιτέχνες να ακυρώσουν τις εμφανίσεις τους) – ακόμα κι όταν τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ ξεκουράζονται εκείνος συνεχίζει να δημιουργεί, ενώ κατά τη μικρή διάρκεια των κενών ανάμεσα στις εμφανίσεις της περιοδείας εκείνος νιώθει τη νευρικότητα της απραξίας.

Το φιλμ είναι απολαυστικό, όχι όμως επειδή η Αράντα κάνει κάτι ιδιαίτερο σε σχέση με άλλα μουσικά ντοκιμαντέρ αλλά χάρη στη μοναδικότητα του ίδιου του υποκειμένου, του Andrew Bird, που δε χορταίνεις να ακούς τη φωνή του την ώρα που σε μαγεύει με τη μουσική του και σε παρασέρνει σε άλλους κόσμους (Αν δεν τον γνωρίζεις, αυτός είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να τον μάθεις).

Ελεωνόρα Βερυκοκίδη