Ντάριο Αρτζέντο: "Η νέα μου ταινία θα είναι η πιο αιματοβαμμένη"

Κάθε τόσο, το ευρωπαϊκό σινεμά θυμάται ότι ο Ντάριο Αρτζέντο εξακολουθεί να υπάρχει ως ένας δημιουργός που επιμένει να επιστρέφει με την ίδια γλώσσα: το στυλιζαρισμένο αίμα, τη γοτθική υπερβολή και την αίσθηση ότι το σινεμά είναι ακόμη ένα πεδίο σοκ.

ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale 26 - Ιζαμπέλ Ιπέρ: "αν αρχίσεις να σκέφτεσαι υπερβολικά, αποτυγχάνεις"

Ο Ιταλός σκηνοθέτης επιβεβαίωσε σε συνέντευξή του σε ιταλικό μέσο ότι το επόμενο πρότζεκτ του θα γυριστεί (τον Σεπτέμβριο) στα γαλλικά, στο Παρίσι, με την Isabelle Huppert στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ένα πρότζεκτ που είχε ανακοινωθεί (και σου το είχαμε γράψει) πριν 4 χρόνια. 

Ο ίδιος περιγράφει την ταινία ως το «πιο αιματοβαμμένο φιλμ της καριέρας του», μια δήλωση που λειτουργεί σχεδόν σαν αυτομυθολογία. Στο σινεμά του, το αίμα δεν υπήρξε ποτέ διακοσμητικό στοιχείο· είναι ο τρόπος με τον οποίο η εικόνα αποκτά ένταση, ρυθμό και ψυχολογικό βάρος. Από τα “Suspiria” και “Deep Red” μέχρι το “Tenebrae” και το “Opera”, ο Αρτζέντο έχει οικοδομήσει μια φιλμογραφία όπου η βία την αντικαθιστά την αφήγηση. 

Η νέα ταινία παραμένει, προς το παρόν, τυλιγμένη σε ασάφεια. Δεν υπάρχουν επίσημες λεπτομέρειες πλοκής, παρά μόνο η πληροφορία ότι πρόκειται για μια ελεύθερη διασκευή ενός μεξικανικού φιλμ της δεκαετίας του ’40. Ακόμη και αυτή η αναφορά λειτουργεί περισσότερο σαν σκιά παρά σαν συγκεκριμένο σημείο εκκίνησης. Ο Αρτζέντο δεν ενδιαφέρεται ποτέ ιδιαίτερα για την πιστότητα· τον απασχολεί η μεταμόρφωση της εικόνας σε εφιάλτη.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ από την πλευρά της, αντιμετωπίζει το project με τη χαρακτηριστική της αποστασιοποίηση. «Ο Ντάριο είναι ένας σημαντικός σκηνοθέτης […] Είμαι χαρούμενη που θα κάνω επιτέλους αυτή την ταινία μαζί του. Είναι ένας παράξενος και πρωτότυπος καλλιτέχνης, αλλά δεν μπορώ να πω πολλά για το πρότζεκτ», δήλωσε, κρατώντας ανοιχτό το ίδιο επίπεδο μυστηρίου που συνοδεύει πάντα τον Ιταλό δημιουργό.

Η συνεργασία αυτή έχει ενδιαφέρον ως σύγκρουση δύο διαφορετικών κινηματογραφικών συστημάτων. Από τη μία, ο Αρτζέντο, ένας auteur της υπερβολής, όπου η εικόνα λειτουργεί ως σοκ και αισθητική διαταραχή. Από την άλλη, η Ιπέρ, μια ηθοποιός που έχει χτίσει την καριέρα της πάνω στην εσωτερικότητα και την ψυχρή ακρίβεια.

Η τελευταία ταινία του Αρτζέντο, “Dark Glasses” (2022), αντιμετωπίστηκε ψυχρά από την κριτική (και όχι άδικα), ενώ η μεταγενέστερη φιλμογραφία του συχνά τοποθετείται κάτω από τη σκιά των μεγάλων του έργων της δεκαετίας του ’70 και ’80. Κι όμως, η επιμονή του να επιστρέφει, ακόμη και μετά από δημιουργικές αστοχίες, αποτελεί μέρος της ίδιας του της αισθητικής: μια κινηματογραφική γλώσσα που επαναλαμβάνεται μέχρι να μετατραπεί σε τελετουργία.