The get out

Σύνοψη: Ο Μάνκο Καπάκ, ιδιοκτήτης ενός μπαρ, είναι έτοιμος να αφήσει πίσω του το σκοτεινό παρελθόν του και να ξεκινήσει μια νέα ζωή με τη σύντροφό του. Τα σχέδιά του ανατρέπονται όμως όταν γίνεται στόχος ληστών και αδίστακτων καρτέλ.

Την ίδια στιγμή, ένας μυστηριώδης ξένος εμφανίζεται με πρόταση να αγοράσει την επιχείρησή του. Καθώς οι απειλές πολλαπλασιάζονται, βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξαπάτησης, εξουσίας και επιβίωσης, όπου η διαφυγή ίσως να μην είναι πλέον επιλογή.

Άποψη: Αν κάτι εξαφανίστηκε σχεδόν μετά την οικονομική κρίση του 2008 και την κινηματογραφική κρίση ένεκα των πλατφορμών τα τελευταία δέκα χρόνια, είναι οι μεσαίου μπάτζετ ταινίες με δημοφιλείς σταρ του Χόλιγουντ σε χαβαλετζίδικες ταινίες δράσης ή κωμωδίες.

Το The Get Out με τον ορεξάτο Ράσελ Κρόου είναι μια από αυτές τις ταινίες στιλ 00s, που μπορεί να μην προσφέρει αναγέννηση στο σινεμά ή έστω στο είδος, αλλά προσφέρεται άνετα για χαλαρή θέαση στα θερινά σινεμά της χώρας.

Στερεοτυπικοί χαρακτήρες με εθνικότητες ταυτισμένες στην αμερικανική συλλογική συνείδηση με την παρανομία έρχονται στις ΗΠΑ για το δικό τους αμερικανικό όνειρο.

Η περίπτωση του Καπάκ είναι ένα φαινομενικό success story που πάει λάθος. Καρτέλ που κυνηγούν χρήματα, καλυμμένοι κακοποιοί πίσω από επαγγελματικούς ρόλους μη προφανείς με τον κόσμο του εγκλήματος και ένας ήρωας να κινείται διαρκώς ανάμεσα σε δρόμους με εξίσου επικίνδυνες επιλογές.

Ο Ντέρικ Μπορτ συνεργάζεται ξανά με τον Κρόου μετά την προηγούμενη σκηνοθετική του δουλειά, Unhinged (2020) και διασκευάζει με παραλλαγές το μυθιστόρημα Strip (2010) του Τόμας Πέρι σε ένα εν τέλει ανομοιογενές αποτέλεσμα ανάμεσα στο χιούμορ και το έγκλημα, την κωμωδία και το crime drama, με μια άνιση μεταχείριση του ρόλου του Κρόου και έναν καταιγισμό υποπλοκών και συμπληρωματικών χαρακτήρων μπερδεύοντας την πλοκή παρά προσθέτοντας ουσία και ενδιαφέρον σε αυτήν.

Ακόμα και η δράση, η βία και το πιο δραματικό μέρος της πλοκής δεν υποστηρίζεται επαρκώς, όσο το πιο διασκεδαστικό κομμάτι με αποτέλεσμα να έχει κενά στις ενώσεις και σε σημεία να μοιάζει παράταιρο.

Από τα πιο παράταιρα είναι το ίδιο δράμα που περνάει (ή όχι) ο πρωταγωνιστής, που είναι πιο φουσκωμένο λεκτικά από όσο δείχνει η ταινία. Η πλοκή δεν υποστηρίζει τόση δραματική ένταση και έτσι πολλές φορές προσπαθούμε να καταλάβουμε τι ζόρι ακριβώς τραβάει.

Μια ευχάριστη προσθήκη στο ταλαιπωρημένο είδος των κωμωδιών εγκλήματος, με ένα ταλαντούχο καστ ηθοποιών, καθώς πέρα από τον Κρόου συναντάμε τον Άαρον Πολ, τον Λουκ Έβανς και την Τερέσα Πάλμερ, σε μια ιστορία άνιση μεν, διασκεδαστική δε.