Το πάρτυ γενεθλίων

Σύνοψη: Ο μεγιστάνας Μάρκος Τιμολέων διοργανώνει ένα πάρτυ για τα 25α γενέθλια της κόρης του στο ιδιωτικό του νησί. Η κόρη του, όμως, του επιφυλάσσει μια έκπληξη και η εορταστική ατμόσφαιρα μπορεί εύκολα να εξελιχθεί σε μια νέα οικογενειακή τραγωδία.

Γνώμη: Οι φιγούρες πάμπλουτων και πανίσχυρων ανδρών φαίνεται ότι δεν πρόκειται σύντομα να παύσουν να απασχολούν τη βιομηχανία του θεάματος και ως Έλληνες μπορούμε να «καυχηθούμε» ότι έχουμε παράγει μία από αυτές: τον Αριστοτέλη Ωνάση.

Στο “Πάρτυ Γενεθλίων”, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Πάνου Καρνέζη, ο Γουίλεμ Νταφόε φοράει τα χαρακτηριστικά γυαλιά του Έλληνα κροίσου και μας υποδέχεται σε ένα κατάφυτο ιδιωτικό νησί, λουσμένο στο καλοκαιρινό μεσογειακό φως, για να γιορτάσουμε τα γενέθλια της μονάκριβης κόρης του, Σοφίας.

Με τη σκιά του αδικοχαμένου, πρωτότοκου γιου του να πέφτει βαριά ακόμα και σε μια στιγμή, όπου εκείνη θα έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο, αυτό το πάρτυ έχει όλα όσα έχουμε μάθει να περιμένουμε από μια συνάθροιση της υψηλής κοινωνίας

Eκλεκτούς καλεσμένους που δεν κρύβουν ότι είναι φασίστες, παλιούς συνοδοιπόρους του οικοδεσπότη, υπηρετικό προσωπικό που έχει μάθει να κρατάει το στόμα του κλειστό, και φυσικά το πιστό πρωτοπαλίκαρο του αφεντικού (που εδώ υποδύεται ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος) που φροντίζει ώστε να είναι όλα υπό έλεγχο.

Κι ενώ, θεωρητικά, αυτό το premise έχει το potential για μια αιχμηρή κριτική της πλουτοκρατίας ή έστω ένα οικογενειακό δράμα, τίποτα από τα δύο δεν πραγματώνεται.

Τόσο το σενάριο όσο και η σκηνοθεσία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ δεν καταφέρνουν να ξύσουν την επιφάνεια των χαρακτήρων, επιλέγοντας προβλέψιμες ανατροπές, με τους διαλόγους να μοιάζουν ενίοτε σαν να τους διαβάζουν οι ηθοποιοί και όχι να τους ερμηνεύουν και τον Γουίλεμ Νταφόε να μην μπορεί να σώσει το “πλοίο” (για να μιλήσουμε με εφοπλιστικούς όρους) από τα βράχια της αποτυχίας.