Η πανούκλα

Σύνοψη: Σε μία κατασκήνωση πόλο μόνο για αγόρια, ένας ευαίσθητος 12χρονος, ο Μπεν, έρχεται αντιμέτωπος με μια σκληρή παράδοση που βάζει στο στόχαστρο έναν περιθωριοποιημένο κατασκηνωτή, τον Ιλάι.

Καθώς τα όρια μεταξύ παιχνιδιού και πραγματικότητας θολώνουν, φοβάται ότι πίσω από αυτό το αστείο μπορεί να κρύβεται κάτι πιο σοβαρό...

Άποψη: Μπορεί να ακουστεί σκληρό, αλλά φτάνοντας στο φινάλε, συνειδητοποιεί κάποιος ότι αν κάνει κάτι καλά το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Charlie Polinger, είναι να κοροϊδεύει τον θεατή για αρκετή ώρα πως ενδιαφέρεται για το ζήτημα του παιδικού εκφοβισμού.

Στην πραγματικότητα θέλει απλά ένα φόντο για να χτίσει ατμόσφαιρα ψυχολογικού θρίλερ, και στην πορεία να κερδίσει και μερικούς πόντους ευαισθησίας για το ότι τάχα καταπιάνεται με το προαναφερθέν θέμα, έστω και αν δεν μπαίνει ποτέ στη διαδικασία να το αναλύσει. Θυμίζει λίγο Haneke υφολογικά, δεν πλησιάζει όμως ποτέ το διεισδυτικό του βλέμμα.

Και αν αληθινά το σενάριο έδινε μια δεκάρα για την ουσία των όσων εξιστορεί, θα φρόντιζε να μην κλείνει την ιστορία του με μια αμήχανη κι εντελώς κλισέ στη σύλληψή της τελική σκηνή (τουλάχιστον για το σινεμά του τώρα, όπου οι περισσότεροι ενεργοί νεαροί κινηματογραφιστές προσπαθούν να αντιγράψουν τους “Λεγεωνάριους” της Claire Denis ο ένας μετά τον άλλον) που είναι σαν να ξεπήδησε από μέτρια ελληνική μυθοπλασία της τελευταίας δεκαετίας.

Για κάθε μεμονωμένα ρεαλιστική απεικόνιση μιας πτυχής της συνθήκης που καταγράφεται, εντοπίζεται και μια βεβιασμένη στροφή της πλοκής που δεν βγάζει νόημα από ψυχολογική σκοπιά, αλλά απλά εξυπηρετεί το να στηθούν κάποιες σεκάνς φτηνού εντυπωσιασμού. 

Το άκρως επιτηδευμένο σάουντρακ του Johan Lenox, που κοπιάρει απροκάλυπτα το στιλ Mica Levi, είναι σαν να μην αφήνει τον θεατή να βγάλει από μόνος του τα δικά του συμπεράσματα σε επίπεδο σκέψεων, αντιθέτως, υπαγορεύει εκνευριστικά. Το “μπούκωμα” από πολλές μικρές ιδέες που δεν καταλήγουν πουθενά μαρτυρά και το ότι ο Polinger δεν έχει ξεφύγει από τη νοοτροπία μικρού μήκους, δεν έχει ακόμη την ευχέρεια να στηρίξει αποτελεσματικά μια μεγαλύτερη χρονική διάρκεια. 

Κρίμα για τους ανήλικους ηθοποιούς, που στην πλειοψηφία τους δίνουν αληθοφανείς και φυσικές ερμηνείες και μοιάζουν να νοιάζονται για το πώς να φτιάξουν χαρακτήρες μέσα από μια σειρά συμπεριφορών. Δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως, αν γίνει μια δίκαιη σύγκριση, βάζουν τα γυαλιά ακόμη και στον πολύ πιο έμπειρο Joel Edgerton! Ειδικά ο Everett Blunck ως πρωταγωνιστής ισορροπεί με αξιοσημείωτη επιτυχία ανάμεσα σε πολλά και αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα, και δεν τοποθετεί ποτέ τον ήρωά του τεμπέλικα κάτω από αυστηρά καθορισμένες ταμπέλες. 

Γενικά, το φιλμ έχει κάποια ψήγματα αλήθειας, αλλά δυστυχώς κυρίως αποτελείται από “λίπος”, που προσπαθεί να καλυφθεί μέσω αισθητικών τρικ. Είναι μια χαμένη ευκαιρία για βαθύτερη εξερεύνηση προβληματισμών γύρω από τη φύση του bullying, όχι χωρίς ενδιαφέρουσες στιγμές, αλλά που “ξεφουσκώνει” απότομα στον απολογισμό όταν αρχίζουν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους.