Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή - Μέρος 1ο

Σύνοψη: Οι δύο ταινίες πραγματεύονται την ιστορία τεσσάρων γυναικών που, στα παιδικά τους χρόνια, κακοποιήθηκαν από τον Διευθυντή του Ιδρύματος στο οποίο μεγάλωσαν και, ύστερα από πολλά χρόνια, αποφασίζουν να πάρουν την εκδίκησή τους για να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με ένα ζοφερό παρελθόν που τους στοιχειώνει τη ζωή.
Η Αλέκα, η Πόπη, η Φωτεινή και η Ντοντό έρχονται στη μεγάλη οθόνη για να ζητήσουν δικαίωση, θέτοντας επί κινηματογραφικού τάπητος το δικαίωμα ενός πληγωμένου ανθρώπου στην αυτοδικία.
Η πρώτη ταινία πραγματεύεται τις απόπειρες των τεσσάρων γυναικών να φτάσουν στον στόχο τους και η δεύτερη θα ολοκληρώσει αυτές τις απόπειρες.

Άποψη: Αν πιστέψουμε την παραφιλολογία που μεθοδικά εξαπλώνεται αυτές τις μέρες σε πάνελ εκπομπών και αλλού, ο ίδιος ο Αλέξανδρος Ρήγας μάλλον είναι δυσαρεστημένος με το πώς εξελίχθηκε το στάδιο της παραγωγής του παρθενικού κινηματογραφικού του εγχειρήματος. Αν κάποιος είναι ειλικρινής, σίγουρα θα παραδεχθεί ότι υπάρχουν πολύ εμφανή προβλήματα στην εκτέλεση της όλης συνταγής.

Πέραν του ότι δεν γίνεται ένα ικανοποιητικό “μασκάρεμα” για να καλυφθεί ελαφρώς ένας προϋπολογισμός που μάλλον δεν ήταν μεγάλος και η όψη της ταινίας είναι άσχημη, με τη φωτογραφία να αποτυπώνει σχεδόν τα πάντα σε μια άψυχη απόχρωση του καφετί που θυμίζει κινηματογραφικές μόδες της περασμένης δεκαετίας.

Πίσω όμως από τα μέσα για την υλοποίηση υπάρχει πάντα το άγγιγμα του δημιουργού, που καλώς ή κακώς στην περίπτωση του Ρήγα φαίνεται από τη σεναριακή γραφή, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εντοπίζονται και σκηνοθετικές πινελιές που αποτελούν ένα μίνι “σήμα κατατεθέν” (η κάμερα που αντί να κάτσει ακίνητη κινείται ελαφρώς είτε από τα αριστερά στα δεξιά του πλάνου είτε αντίστροφα για κάποιον λόγο, τα split screen που έχουν ένα έντονο τηλεοπτικό άρωμα).

Και στο συγκεκριμένο πεδίο, το προϊόν είναι αδιαμφισβήτητα 100% Ρήγας. Που πάει να πει, να βγει γέλιο μέσα από ακατάπαυστες εκτοξεύσεις προσβολών απέναντι σε γυναίκες για την ηλικία τους, την εμφάνισή τους, τα κιλά τους, τις σεξουαλικές τους συνήθειες, την αντιληπτική τους ικανότητα γύρω από διάφορα θέματα, τις προτιμήσεις τους στην τέχνη, στη μόδα, στο φαγητό και ο κατάλογος δυστυχώς δεν τελειώνει εδώ. 

Και όλα αυτά σε μια αφήγηση που υποτίθεται έχει ένα φεμινιστικό επιμύθιο για το πώς η πατριαρχία τελικά καταστρέφει τη ζωή των γυναικών. Αλλά ίσως αυτό να είναι και το άλλοθι για να πάρει απλά το πολυπόθητο εισιτήριο για τη μεγάλη οθόνη το εν λόγω brand κωμωδίας. Η δε διάρκεια των 132 λεπτών είναι απαράδεκτη για μια ιστορία που θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε πολύ λιγότερο χρόνο, αλλά ξεχειλώνεται επίτηδες μόνο και μόνο για να χωρέσουν περισσότερες “φαρμακερές” ατάκες (που για τους πιο πολλούς, για να γελάσει κανείς μαζί τους πρέπει να βάλει τη γαργαλιέρα στο 11, αλλά όπως λέει η γνωστή φράση στα αγγλικά, different strokes for different folks). 

Με όλα αυτά τα δεδομένα στο τραπέζι, για να προκύψει κάτι θετικό στο δεύτερο μέρος των περιπετειών της πρωταγωνιστικής τετράδας που ακόμη αναμένεται θα έπρεπε και η προσέγγιση να είναι εντελώς διαφορετική, κάτι που πιθανότατα αποκλείεται να συμβαίνει. Κι έχουν περάσει και οι εποχές του “Safe Sex” για να πει κανείς ότι μια κινηματογραφική απόπειρα τέτοιας νοοτροπίας μπορεί να έχει ακόμη και σήμερα απήχηση στο ελληνικό κοινό...