Το Νetflix σε πλήρη ρήξη με τις αίθουσες

Υπήρξε μια εποχή που το Netflix προσπαθούσε να πείσει το Χόλιγουντ ότι δεν αποτελούσε απειλή για τον κινηματογράφο αλλά τη φυσική του εξέλιξη. Μιλούσε για συνεργασίες με δημιουργούς, για θεατρικές προβολές, για μια νέα ισορροπία ανάμεσα στην αίθουσα και το streaming. Σήμερα, αυτή η συζήτηση μοιάζει να έχει τελειώσει. Οι πρόσφατες δηλώσεις του επικεφαλής του κινηματογραφικού τμήματος της εταιρείας, Νταν Λιν, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας: αν ένας δημιουργός εξακολουθεί να θεωρεί τη μεγάλη οθόνη αναπόσπαστο κομμάτι της κινηματογραφικής εμπειρίας, ίσως να μην έχει θέση στο Netflix.

ΣΧΕΤΙΚΑ"The Boroughs": Ένα Stranger Things για την τρίτη ηλικία

Για χρόνια, η σχέση του Netflix με τη μεγάλη οθόνη έμοιαζε με ένα αμήχανο ειδύλλιο. Η πλατφόρμα χρειαζόταν το κύρος του κινηματογράφου, τα φεστιβάλ, τα βραβεία και τους μεγάλους δημιουργούς, αλλά ποτέ δεν αγάπησε πραγματικά την ίδια την κινηματογραφική αίθουσα. Τη χρειαζόταν ως μέσο νομιμοποίησης, όχι ως προορισμό.

Γι’ αυτό και οι δηλώσεις του Νταν Λιν στους New York Times έχουν ιδιαίτερη σημασία. Σε ένα άρθρο με τον εύγλωττο τίτλο «Το Netflix τελείωσε με το να κανακεύει το Χόλιγουντ», ο επικεφαλής του κινηματογραφικού τμήματος ξεκαθαρίζει ότι η πρόσφατη περίπτωση του “Narnia” δεν πρέπει να θεωρηθεί νέα στρατηγική. Αντιθέτως, πρόκειται για εξαίρεση. Το “Narnia” της Γκρέτα Γκέργουιγκ εξασφάλισε ένα παράθυρο κινηματογραφικής προβολής 54 ημερών πριν καταλήξει στην πλατφόρμα, κάτι σχεδόν αδιανόητο για τα δεδομένα του Netflix. Οι αιθουσάρχες πανηγύρισαν. Οι παρατηρητές της βιομηχανίας μίλησαν για πιθανή μεταστροφή. Τελικά, φαίνεται πως όλοι βιάστηκαν.

«Υπάρχει μια ομάδα δημιουργών που εξακολουθούν να θέλουν κινηματογραφική διανομή. Αυτοί είναι δημιουργοί με τους οποίους έχουμε αποδεχθεί ότι απλώς δεν θα συνεργαστούμε». Για πρώτη φορά, το Netflix δεν παρουσιάζει την απουσία κινηματογραφικής διανομής ως μια διαφορετική στρατηγική. Την παρουσιάζει ως προϋπόθεση συνεργασίας. 

Η ειρωνεία είναι ότι η ίδια η βιομηχανία μοιάζει να κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Το 2026 εξελίσσεται σε μια χρονιά που επανέφερε τη συλλογική κινηματογραφική εμπειρία στο κέντρο της συζήτησης. Ταινίες όπως τα “Backrooms”, “Obsession”, “Project Hail Mary” και “Michael” δεν λειτούργησαν απλώς ως εμπορικές επιτυχίες. Μετατράπηκαν σε πολιτισμικά γεγονότα, σε εκείνο το σπάνιο είδος κινηματογραφικού συμβάντος που αποκτά ζωή έξω από την ίδια την ταινία. Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο όπου η στρατηγική του Netflix αρχίζει να μοιάζει παράδοξη, καθώς όλο και περισσότεροι δημιουργοί θεωρούν ότι η αίθουσα δεν είναι μέσο διανομής αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του έργου.

Το έχουμε ήδη δει στην πράξη. Το “The Flood” του Ζακ Κρέγκερ σταμάτησε να προχωρά στο Netflix όταν η εταιρεία αρνήθηκε κινηματογραφική διανομή. Το πρότζεκτ μεταφέρθηκε τελικά στη Warner Bros. Ο Τζόζεφ Κοζίνσκι απέρριψε την πρόταση του Netflix για το “F1” εξαιτίας της απουσίας σχεδίου κινηματογραφικής κυκλοφορίας. Η Έμεραλντ Φένελ προτίμησε μικρότερη οικονομική προσφορά προκειμένου το “Wuthering Heights” να αποκτήσει κανονική διανομή στις αίθουσες. Οι αδελφοί Ντάφερ αποχώρησαν για την Paramount. Ο Ράιαν Τζόνσον πέρασε χρόνια προσπαθώντας να εξασφαλίσει ευρεία κυκλοφορία για το “Knives Out”, μόνο και μόνο για να δει τις απαιτήσεις του να απορρίπτονται. 

Το φθινόπωρο θα κυκλοφορήσει δύο από τα μεγαλύτερα πρότζεκτ του: το “Here Comes the Flood” του Φερνάντο Μεϊρέγιες, με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον και Ρόμπερτ Πάτινσον, καθώς και το “Cliff Booth” του Ντέιβιντ Φίντσερ. Και οι δύο ταινίες αναμένεται να προβληθούν στις αίθουσες μόνο για το απολύτως απαραίτητο χρονικό διάστημα που απαιτείται για τη συμμετοχή στα Όσκαρ. Στην περίπτωση του “Cliff Booth”, θα υπάρξουν και ορισμένες προβολές σε IMAX, περισσότερο ως παραχώρηση κύρους παρά ως αλλαγή στρατηγικής. Μμια μικρή ειρωνική υπενθύμιση ότι ακόμη και η πιο φανατικά streaming εταιρεία του πλανήτη εξακολουθεί να χρειάζεται τη λάμψη της μεγάλης οθόνης όταν έρχεται η εποχή των βραβείων.