Zero Day: Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και η πολιτική του φόβου

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο κάνει το τηλεοπτικό του ντεμπούτο και το Zero Day λειτουργεί μέσα σε μια παράδοση πολιτικού θρίλερ που δεν ενδιαφέρεται για ρεαλισμό αλλά για ψυχολογική ατμόσφαιρα. Η κυβερνοεπίθεση που βυθίζει τη χώρα στο χάος για ένα λεπτό δεν είναι τόσο γεγονός όσο αλληγορία: μια ρωγμή στον χρόνο, όπου η κοινωνία αποκαλύπτει την ευθραυστότητά της. Το blackout γίνεται μεταφορά για την απώλεια νοήματος, εμπιστοσύνης και σταθερών.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Gone": Επενδύει στην αμφιβολία, όχι στην αγωνία

Έξι επεισόδια με ανατροπές, κυβερνοτρομοκρατία, συνωμοσίες και ένας πρώην πρόεδρος που προσπαθεί να κρατήσει τη χώρα όρθια. Και η βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει και όλες οι απαντήσεις θα δοθούν. Μην κουράζεις το μυαλό σου. 

Η σειρά των Έρικ Νιούμαν, Νόα Όπενχαϊμ και του βραβευμένου με Πούλιτζερ δημοσιογράφου Μάικλ Σμιντ φορτώνει το τραπέζι με στοιχεία: κάμερες CCTV, σκοτεινές επαφές από το παρελθόν του Μάλεν, ομάδες ακτιβιστών στη Νέα Υόρκη και έναν συνεχώς αυξανόμενο φόβο για νέο χτύπημα. Το αποτέλεσμα είναι ένα θρίλερ γεμάτο στροφές, που δεν ντρέπεται για την υπερβολή του.

Στο κέντρο βρίσκεται ο Τζορτζ Μάλεν, πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, τον οποίο υποδύεται ένας αφοσιωμένος Ρόμπερτ Ντε Νίρο με μια straight ερμηνεία, χωρίς ειρωνικές αποστάσεις. Ο Μάλεν καλείται να ηγηθεί μιας επιτροπής με σχεδόν απεριόριστες – και πιθανώς αντισυνταγματικές – εξουσίες για να εντοπίσει τους υπεύθυνους.

Το Zero Day δεν διστάζει να σχολιάσει ευθέως τη συνωμοσιολογία. Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές, ο Μάλεν απαντά στο πλήθος: «Φοβάστε. Νομίζετε ότι αν εξαγριωθείτε με κάποιες μαλακίες, αυτό δεν θα σας κάνει να φοβάστε… κάποιον που μας μισεί και μισεί όλα όσα μας κάνουν αυτό που είμαστε!». Δεν είναι λεπτό. Είναι αποτελεσματικό. Η πιθανότητα πρώιμης άνοιας του ήρωα προσθέτει ένταση και αμφιβολία: είναι όλα πολιτική ίντριγκα ή μήπως το μυαλό του τον προδίδει; 

Το γεγονός ότι το Zero Day ολοκληρώθηκε πριν τη δεύτερη προεδρία Τραμπ δεν το κάνει λιγότερο επίκαιρο. Αντίθετα, μοιάζει τροφοδοτημένο από το ίδιο χάος που καθορίζει τη σύγχρονη δημόσια σφαίρα. Και όμως, πάνω απ’ όλα, παραμένει διασκεδαστικό. Ένα κομμάτι καθαρού τηλεοπτικού διασκεδαστικού προηράμματος που λειτουργεί ως αντικαταθλιπτικό μέσα σε έναν κόσμο υπερβολικά φορτισμένο.

Ο Ντε Νίρο, χωρίς ίχνος ειρωνείας ή βαρεμάρας, αποδεικνύει ότι η μικρή οθόνη δεν είναι «κατώτερη τέχνη». Στο Zero Day, είναι ο λόγος που η σειρά δεν καταρρέει στο βάρος της ίδιας της υπερβολής της. Και ειλικρινά; Πάντα υπάρχει χώρος για άλλη μία δόση καθαρής mainstream απολαυστικής τηλεόρασης.