Σεπιντέ Φαρσί: "'Ολες οι φωτεινές ζωές έσβησαν με μια βόμβα"

Η ταινία της Σεπιντέ Φαρσί "Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα" έκανε πρεμιέρα στο παράλληλο πρόγραμμα ACID του Φεστιβάλ Καννών. Στη συνέχεια προβλήθηκε στα Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, Εδιμβούργου, Τορόντο, Μελβούρνης, Νέας Ζηλανδίας, και κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Encounters, Βραβείο Νεότητας στο Φεστιβάλ Ρέικιαβικ, Βραβείο για την Ειρήνη στο Φεστιβάλ του Μοντρεάλ, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Γιερεβάν. Μέσα στο φθινόπωρο προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Νέας Υόρκης, όπως και στα Φεστιβάλ Μπουσάν, Ρώμης και Αμβούργου. Ενδεικτικά, κυκλοφορεί ήδη στις γαλλικές αίθουσες, ενώ θα αρχίσει να προβάλλεται στις αίθουσες των ΗΠΑ, καθώς και στην Ιταλία, μέσα στο Νοέμβριο. Στην Ελλάδα κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 31ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας. Η ταινία κυκλοφορεί ήδη στις αίθουσες της Αθήνας και θα προβάλλεται και στη Θεσσαλονίκη από τις 13 Νοεμβρίου.

Το γαλλικής παραγωγής ντοκιμαντέρ είναι μια καθηλωτική μαρτυρία για την ανθεκτικότητα της καθημερινής ζωής και την αντίσταση στην πολιορκημένη Γάζα. Οι βιντεοκλήσεις μεταξύ της Ιρανής σκηνοθέτιδας και της πεισματικά αισιόδοξης νεαρής Παλαιστίνιας φωτορεπόρτερ Φάτμα Χασόνα, λειτουργούν ως μια δυνατή ψηφιακή γραμμή ζωής και σύνδεσης με την πραγματικότητα του πολέμου, της αντίστασης και της επιβίωσης. Ο ψηφιακός τους διάλογος μας προσφέρει μια προσωπική απεικόνιση από πρώτο χέρι της καθημερινότητας στη Γάζα. Μια μέρα μετά την ανακοίνωση της επιλογής της ταινίας στο Φεστιβάλ Καννών, η Φάτμα σκοτώθηκε μετά από ισραηλινό βομβαρδισμό στο σπίτι της. Αυτή η σπαρακτική απώλεια εμβαθύνει την επίδραση της ταινίας, που συνδυάζει την ακατέργαστη αμεσότητα με την βαθιά ανθρωπιά για να απεικονίσει τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια συγκρούσεων, ιδωμένη μέσα από τα μάτια όσων είναι παγιδευμένοι σε έναν ατελείωτο κύκλο πολέμου και ζουν υπό πολιορκία.

Η άποψη του MOVE IT για το φιλμ

Η Σεπιντέ Φαρσί μιλά για την ταινία της: 

"Αυτά είναι τα λόγια της Φάτμα Χασόνα (ή Φάτεμ για τους φίλους της), ένα απόσπασμα από ένα μεγάλο ποίημα που λέγεται Ο άνδρας που φορούσε τα μάτια του. Ένα ποίημα με το άρωμα του θείου, το άρωμα του θανάτου ήδη, αλλά που ταυτόχρονα είναι γεμάτο ζωή, όπως και η Φάτεμ μέχρι εκείνο το πρωινό που μια ισραηλινή βόμβα πήρε τη ζωή της, όπως και τις ζωές της οικογένειας της, καταστρέφοντας το σπίτι της. Η Φάτεμ ήταν μόλις 25 ετών. Την γνώρισα μέσω ενός φίλου στο Κάιρο, όταν προσπαθούσα να βρω τρόπο να πάω στη Γάζα, βρίσκοντας συνεχώς μπλοκαρισμένους δρόμους, και ψάχνοντας απαντήσεις σε μια απλή αλλά πολύπλοκη ερώτηση:

Πώς επιβιώνει κάποιος στην Γάζα που είναι υπό καθεστώς πολιορκίας όλα αυτά τα χρόνια; Πώς είναι η καθημερινή ζωή για τους Παλαιστίνιους στην κατεστραμμένη από τους πολέμους χώρα τους; Τι είναι αυτό που προσπαθεί να σβήσει το Ισραήλ σε αυτό το μικρό μέρος μερικών εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων με τόσες βόμβες και εξαναγκάζοντας τον πληθυσμό στην πείνα; Βιντεοσκοπούσα, κρατώντας τις στιγμές που μιλούσαμε με βιντεοκλήσεις, όλα αυτά που η Φάτεμ, γεμάτη ζωντάνια και αυτοπεποίθηση, μοιραζόταν μαζί μου. Κινηματογραφούσα το γέλιο της, τα δάκρυα της, τις ελπίδες της, την απελπισία της. Ακολούθησα το ένστικτο μου, χωρίς να γνωρίζω εκ των προτέρων πού θα μας οδηγούσαν αυτές οι εικόνες. Αυτή είναι η μαγεία του σινεμά. Η ομορφιά της ζωής. Όταν άκουσα τα νέα στις 16 Απριλίου, δεν ήθελα να το πιστέψω, σκεπτόμενη ότι ήταν λάθος, όπως είχε γίνει πριν κάποιους μήνες με μια άλλη οικογένεια. Της τηλεφώνησα, της έστειλα μηνύματα. Όλες αυτές οι φωτεινές ζωές τελείωσαν με το δάχτυλο που πάτησε ένα κουμπί και έριξε μια βόμβα για να διαλύσει ακόμα ένα σπίτι στην Γάζα. Δεν υπάρχουν αμφιβολίες πια: αυτό που συμβαίνει στη Γάζα δεν είναι απάντηση στα εγκλήματα της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Είναι μια γενοκτονία που διαπράττεται από το κράτος του Ισραήλ.

Η ταινία είναι η απάντηση μου ως κινηματογραφίστρια στην συνεχιζόμενη σφαγή των Παλαιστίνιων. Ένα θαύμα συνέβη όταν γνώρισα την Φάτμα Χασόνα. Έγινε τα μάτια μου στην Γάζα όπου αντιστεκόταν ενώ κατέγραφε τον πόλεμο με τον φακό της και εγώ έγινα ο σύνδεσμος της με τον κόσμο από την «φυλακή της στη Γάζα» όπως το έλεγε. Κρατήσαμε αυτή τη γραμμή ζωής σχεδόν για ένα χρόνο. Κομμάτια ήχων και πίξελ που ανταλλάξαμε έγιναν η ταινία που βλέπετε. Η δολοφονία της Φάτεμ στις 16 Απριλίου 2025, από ισραηλινό βομβαρδισμό στο σπίτι της, άλλαξε το νόημα της για πάντα".

– Σεπιντέ Φαρσί