Η Μόστρα και το παιχνίδι των βραβείων

Εδώ και χρόνια η Βενετία θεωρείται το κατεξοχήν φεστιβάλ που λανσάρει τίτλους στην κούρσα για τα Όσκαρ. Η περσινή διοργάνωση, ωστόσο, έδειξε μια μικρή «αστάθεια» μπροστά στη λάμψη των Καννών: μόλις δύο ταινίες της Μόστρας βρέθηκαν τελικά στη δεκάδα του καλύτερου φιλμ (The Brutalist, I’m Still Here), ενώ το Φεστιβάλ των Καννών μέτρησε τρεις (The Substance, Emilia Perez και φυσικά το μεγάλο οσκαρικό φαβορί Anora). Παρά τις υποσχέσεις που έδωσαν πέρσι έργα όπως το Queer, ή το Χρυσό Λιοντάρι The Room Next Door, δεν έφτασαν ούτε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ ούτε των BAFTA.

ΣΧΕΤΙΚΑBενετία 2025: Τα βραβεία

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι τι σηματοδοτεί η φετινή διοργάνωση για την επερχόμενη σεζόν βραβείων. Και η πρώτη, σχεδόν καθολική απάντηση, είναι ένα όνομα: The Voice of Hind Rajab. Η νέα δημιουργία της Καουτέρ Μπεν Χανιά, που η Τυνησία επέλεξε ως επίσημη υποψηφιότητά της για το Όσκαρ διεθνούς ταινίας, έμοιαζε να στοχεύει σε μια μετρημένη ενίσχυση της πορείας της. Κι όμως, η πραγματικότητα στη Βενετία ξεπέρασε τις προσδοκίες: παρατεταμένο χειροκρότημα στο press screening της 3ης Σεπτεμβρίου (σπάνιο φαινόμενο για τη Μόστρα), αποθέωση στην ίδια βραδινή δημόσια προβολή και αμέσως η συζήτηση διευρύνθηκε. Δεν μιλάμε πια μόνο για κατηγορία διεθνούς ταινίας, αλλά για πιθανή παρουσία σε σκηνοθεσία και μοντάζ. Τη σημασία υπογραμμίζουν και τα ονόματα που στηρίζουν ως executive producers: Αλφόνσο Κουαρόν, Τζόναθαν Γκλέιζερ, Ρούνι Μάρα, Χοακίν Φίνιξ, Μπραντ Πιτ. Παραγωγοί είναι ο Τζέιμς Γουίλσον (The Zone of Interest) και η Οντέσα Ρέι.

Κανένα άλλο έργο της διοργάνωσης δεν απέσπασε τέτοια θερμή αποδοχή, αν και υπήρξε διάχυτη στήριξη για το No Other Choice του Παρκ Τσαν-Γουκ (ήδη επίσημη υποψηφιότητα της Κορέας) και για το Father Mother Sister Brother του Τζιμ Τζάρμους – μια τριλογία οικογενειακών ιστοριών που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως «μικρό διαμάντι». Η κατηγορία καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου δείχνει ο πιο πρόσφορος δρόμος για το τελευταίο.

Ο Μπένι Σάφντι με το The Smashing Machine κέρδισε επίσης έδαφος, με την A24 να ετοιμάζεται να στηρίξει μια δυνατή καμπάνια υπέρ του Ντουέιν Τζόνσον. Η αφήγηση είναι ελκυστική για τους ψηφοφόρους: ένας action star που μεταμορφώνεται σε υποψήφιο για Όσκαρ, υποδυόμενος τον πραγματικό πρωταθλητή του UFC Μαρκ Κερ. Η σωματική του μεταμόρφωση ανοίγει και τον δρόμο για την καμπάνια του Καζού Χίρο, δύο φορές οσκαρικού make-up artist. Φυσικά, υπάρχουν και οι πιο σκεπτικιστές: «Είναι όντως τόσο μεγάλη υπέρβαση να παίξει ο The Rock έναν παλαιστή;»

Το τριπλό χαρτί του Netflix

Στη Βενετία η πλατφόρμα έριξε τρεις μεγάλους τίτλους στον διαγωνισμό: το Jay Kelly του Νόα Μπόμπακ, τον Frankenstein του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και το A House of Dynamite της Κάθριν Μπίγκελοου. Και οι τρεις παραμένουν στον οσκαρικό χάρτη, με μειωμένη ωστόσο δυναμική στην περίπτωση του Jay Kelly, που προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις: από ενθουσιασμό έως απαξίωση. Σχεδόν όλοι, πάντως, συμφωνούν ότι ο Άνταμ Σάντλερ κλέβει την παράσταση ως μάνατζερ του χαρακτήρα του Τζορτζ Κλούνεϊ, και μπορεί να διεκδικήσει τις πρώτες του υποψηφιότητες σε Όσκαρ και BAFTA – αν η πλατφόρμα στηρίξει αποφασιστικά.

Το A House of Dynamite, αντιθέτως, είδε τη δυναμική του να ενισχύεται σημαντικά από την πρεμιέρα στη Βενετία. Το πολιτικό θρίλερ, σε σενάριο Νόα Οπενχάιμ (Jackie), εστιάζει στην αντίδραση Λευκού Οίκου και στρατού σε επερχόμενη πυρηνική επίθεση από τον Ειρηνικό. Ένα κράμα χαρακτήρων, αγωνίας και επίκαιρης πολιτικής διάστασης που δείχνει να ταιριάζει γάντι στις ορέξεις των ψηφοφόρων.

Ο Frankenstein του ντελ Τόρο, τέλος, θεωρείται σίγουρη απειλή στις τεχνικές κατηγορίες, χωρίς να αποκλείονται και οι μεγάλες. Οι αντιδράσεις από το Τορόντο, όπου η ταινία παίζει στις 8 Σεπτεμβρίου, θα καθορίσουν πολλά.

Οι υπόλοιπες φωνές

Αξιοσημείωτη υποδοχή βρήκε και το The Testament of Ann Lee της Μόνα Φαστβολντ, με τον Μπρέιντι Κορμπέτ (The Brutalist) σε ρόλο παραγωγού και συν-σεναριογράφου. Η τολμηρή προσέγγιση εντυπωσίασε, αν και λίγοι θα στοιχημάτιζαν ότι θα σταθεί στο ίδιο ύψος οσκαρικά με το The Brutalist. Η Αμάντα Σέιφριντ, ως η ηγέτιδα της θρησκείας των Shakers, κέρδισε τις εντυπώσεις, ενώ η μουσική του Ντάνιελ Μπλούμπεργκ (με πρωτότυπα τραγούδια) δείχνει να συνεχίζει την επιτυχία του από το The Brutalist.

Δύο χρόνια πριν, το Poor Things του Γιώργου Λάνθιμου πήρε τον Χρυσό Λέοντα και έφτασε σε τέσσερα Όσκαρ και πέντε BAFTA, με την Έμα Στόουν να κερδίζει το βραβείο Α΄ Γυναικείου. Η περσινή του εμφάνιση στις Κάννες με το Kinds of Kindness άφησε χλιαρές εντυπώσεις και δεν μετουσιώθηκε σε βραβεία. Φέτος, ο Λάνθιμος επιστρέφει στη Μόστρα με το Bugonia, ξανά με την Έμα Στόουν και τον Τζέσι Πλέμονς. Η Στόουν, αυτή τη φορά σε ρόλο απαχθείσας CEO, κέρδισε εκτίμηση, αν και πολλοί θεωρούν την ερμηνεία της κοντινή σε πρόσφατους ρόλους της στον ίδιο δημιουργό.

Το χαρτί της Τζούλια Ρόμπερτς και του Σορεντίνο

Η Τζούλια Ρόμπερτς, μακριά από υποψηφιότητες μετά το 2014 (August: Osage County) και με μοναδική νίκη το 2001 για το Erin Brockovich, επιστρέφει στην κούρσα με το After the Hunt του Λούκα Γκουαντανίνο, που προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στη Βενετία. Οι εταιρείες διανομής Amazon MGM (ΗΠΑ) και Sony (διεθνώς) ελπίζουν σε μια δυνατή καμπάνια με την πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη (26 Σεπτεμβρίου) να λειτουργεί ως βαρόμετρο.

Τέλος, το La Grazia του Πάολο Σορεντίνο φαίνεται σοβαρός διεκδικητής του διεθνούς Όσκαρ – αρκεί βέβαια να το επιλέξει η Ιταλία. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Αλμπέρτο Μπαρμπέρα υπαινίχθηκε ότι η ιταλική κυκλοφορία του φιλμ τον Ιανουάριο του 2026 ίσως το καταστήσει μη επιλέξιμο για την κατηγορία· πάντως, η κυκλοφορία του μέσω Mubi στις ΗΠΑ τον Δεκέμβριο διατηρεί το φιλμ σε όλες τις άλλες κατηγορίες. Ο Τόνι Σερβίλο, στον ρόλο ενός φανταστικού Ιταλού προέδρου, έχει πιθανότητες να μπει στην κούρσα για Α΄ Ανδρικό.