Bενετία 2025 - Τζούλια Ρόμπερτς: "Χάνουμε σιγά σιγά την τέχνη του διαλόγου"

Ο Λούκα Γκουαντανίνο έφερε στη Βενετία το νέο του φιλμ, After the Hunt, κι από την πρώτη κιόλας ερώτηση στη συνέντευξη Τύπου κατάφερε να βάλει φωτιά στη συζήτηση. Η Τζούλια Ρόμπερτς, που πρωταγωνιστεί, ρωτήθηκε ευθέως αν η ταινία «υπονομεύει τον φεμινιστικό αγώνα».

ΣΧΕΤΙΚΑO Σαμ Εσμάιλ ανακαταεύει Hannibal Lecter με dark web και star cast

Με ένα χαμόγελο που φανέρωνε περισσότερο διάθεση διαλόγου παρά αντιπαράθεσης, η Ρόμπερτς απάντησε: «Δεν είναι στη φύση μου να διαφωνώ για να διαφωνώ. Η ταινία θέλει απλώς να ανοίξει συζητήσεις. Ανασύρει παλιές αντιπαραθέσεις, δίνοντάς τους νέα πνοή, με τρόπο που αναγκάζει το κοινό να μιλήσει, να ανταλλάξει απόψεις, να συνειδητοποιήσει πού στέκεται το καθένα μας. Κι αυτό είναι το σημαντικό: να βγαίνεις από την αίθουσα με ανάμεικτα συναισθήματα, με ερωτήματα και πεποιθήσεις πιο ξεκάθαρες. Οπότε… παρακαλώ πολύ».

Το After the Hunt περιγράφεται ως ψυχολογικό δράμα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η καθηγήτρια Άλμα Ίμχοφ (Ρόμπερτς), που βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση προσωπική και επαγγελματική όταν η πιο ταλαντούχα φοιτήτριά της, η Μάγκι (Άγιο Εντεμπίρι), κατηγορεί τον συνάδελφό της Χανκ (Άντριου Γκάρφιλντ) για σεξουαλική επίθεση. Όσο η ιστορία ξετυλίγεται, ένα σκοτεινό μυστικό από το παρελθόν της απειλεί να βγει στο φως.  Εδώ διαβάστε περισσότερα και δείτε τρέιλερ. 

Η ερώτηση που ακολούθησε ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτική: γιατί επέλεξαν οι Ρόμπερτς και η Εντεμπίρι να ενσαρκώσουν «ταραγμένες γυναίκες»; Η απάντηση της Ρόμπερτς ήταν χαρακτηριστική: «Η ταραχή είναι το ζουμί. Όλη εκείνη η πολυπλοκότητα που έγραψε η Νόρα είναι που μας έφερε όλους εδώ. Είναι σαν ντόμινο: πέφτει το ένα και αμέσως ξεσπά νέα σύγκρουση, νέα πρόκληση. Αυτό είναι που σε σηκώνει από το κρεβάτι το πρωί».

Η Εντεμπίρι μίλησε για «όνειρο» που γίνεται πραγματικότητα: «Αυτές οι προκλήσεις είναι που σε κάνουν να μεγαλώνεις. Και είναι ακριβώς το είδος ταινίας που μ’ αρέσει να βλέπω».

Η ίδια η Ρόμπερτς, πάντως, δεν έκρυψε ότι η συνεργασία της με τον Γκουαντανίνο της θύμισε το Tender Mercies (1982) του Μπρους Μπέρεσφορντ· μια ταινία που, όπως είπε, της έδωσε την αίσθηση ότι η κάμερα απλώς «έπεσε από τον ουρανό» και κατέγραψε μια στιγμή ζωής. «Αυτό ακριβώς αισθάνθηκα και τώρα. Δεν φτιάχνουμε διακηρύξεις. Παρουσιάζουμε ανθρώπους σε μια συγκεκριμένη στιγμή, και η κάμερα είναι εκεί για να το αποτυπώσει. Αυτό είναι που βρίσκω μαγικό».

Και συνέχισε: «Δεν είναι ότι παίρνουμε θέση. Μοιραζόμαστε τις ζωές αυτών των χαρακτήρων, κι έπειτα θέλουμε να φύγει ο κόσμος και να μιλήσει μεταξύ του. Για μένα αυτό είναι το πιο συναρπαστικό: να προκαλέσει η ταινία συζητήσεις. Γιατί, ας το παραδεχτούμε, χάνουμε σιγά-σιγά την τέχνη του διαλόγου. Αν το After the Hunt καταφέρει κάτι, θα είναι να μας κάνει να ξαναμιλήσουμε ο ένας με τον άλλον».