"Ripple": Ένα comfort watch παραμύθι ενήλικων

Σύνοψη: Τέσσερις άγνωστοι μεταξύ τους, έχοντας βιώσει από μία σημαντική απώλεια, βρίσκουν τις ζωές τους να συνδέονται, μετά από μια σειρά τυχαίων γεγονότων.

ΣΧΕΤΙΚΑΙούλιος 2026 στο Netflix

Άποψη: Μια συνηθισμένη αλλά πάντα ελκυστική ιδέα βρίσκεται στον πυρήνα της σειράς Ripple του Netflix, δημιούργημα της Michelle Giannusa. Πόσο τα τυχαία γεγονότα και οι “μικρές” αποφάσεις της ζωής επηρεάζουν τελικά την έκβασή της; Την απάντηση την έχουμε δει πολλαπλές φορές σε βιβλία, ταινίες και σειρές, όμως για κάποιον παράξενο λόγο συνεχίζουμε να θέλουμε να τη βλέπουμε.

Είναι πραγματικά απορίας άξιον, πώς μια σειρά 40λεπτων επεισοδίων που βρίθει κλισέ ιδεών, γλυκανάλατων ατακών και μελοδραματικών σκηνών, μας προσφέρει ένα επίπεδο απόλαυσης που καθόλου δεν θα περιμέναμε. Παρά το (σε μεγάλο βαθμό) προβλέψιμο της δραματουργικής εξέλιξης, παρά τις μέτριες ερμηνείες (που οφείλονται φυσικά και στο σενάριο), η σειρά φαίνεται να μας κρατάει το ενδιαφέρον και να μας εμποδίζει να πατήσουμε το stop, κάτι που σε άλλη περίπτωση θα είχαμε κάνει με περισσή ευκολία.

Τέσσερα επεισόδια μετά, και, με έκπληξη διαπιστώνοντας την επιθυμία να παρακολουθήσουμε και πέμπτο, η μόνη λογική εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε είναι αυτή της άνεσης. Το Ripple είναι ένα πέρα για πέρα comfort watch. Ένα παραμύθι ενηλίκων, που κάμπτει τις αντιστάσεις μας και τις συνήθεις απαιτήσεις μας για λογική, ρεαλισμό, πιθανά σενάρια και όχι ονειροπαρμένες φαντασιώσεις.

Εφορμώντας από την πολύ ανθρώπινη κατάσταση της απώλειας και του πένθους που αυτή επιφέρει, πατώντας, με άλλα λόγια, για καλά τα συγκινησιακά κουμπιά μας από το πρώτο επεισόδιο, τυχαιότητα στην τυχαιότητα, σύμπτωση στη σύμπτωση, μας φέρνει σε μια κατάσταση όπου ο εγκέφαλός μας λέει “έλα τώρα, αποκλείεται”, αλλά η καρδιά μας αυθόρμητα λέει “δως μου κι άλλο”.

Γράφουμε συχνά τελευταία πως αυτός ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο δύσκολος. Σαν ένα videogame για λίγους, στο οποίο κάθε πίστα που περνάμε μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο final boss. Το Ripple πάει κόντρα σε αυτή την κατάσταση, αρνείται να μας δείξει τις πραγματικές συνθήκες της ζωής, ορθώνει ένα τείχος ανάμεσα σε μας και τη λογική μας. Ναι, το Ripple παρουσιάζει μια καθ’ όλα ωραιοποιημένη Νέα Υόρκη (στην οποία, φυσικά, έχουν όλες και όλοι μια κάποια οικονομική άνεση). Ναι, υπάρχει σίγουρα ο τρόπος να θίξεις το ζήτημα της τύχης, των συμπτώσεων, της μοίρας προδίδοντας ένα κάποιο βάθος στο δημιούργημά σου.

Ναι, σίγουρα θα μπορούσε το Ripple να είναι μια καλύτερη σειρά.

Όμως, χρησιμοποιώντας ακριβώς αυτή την ευκολία, αυτόν τον παραμυθένιο κόσμο που για κανένα δεν είναι αληθινός, προσφέρει στο μυαλό μας μια ανάσα. Σαν παυσίπονο, που είτε το ζητήσαμε είτε όχι, ανακουφίζει τα συμπτώματα - για όσο η θέαση διαρκεί. Θα συστήναμε ένα τέτοιο παυσίπονο σαν μια μόνιμη λύση για τα προβλήματα της ζωής; Σίγουρα όχι. Μα μπορεί τα οκτώ επεισόδια του Ripple να λειτουργήσουν προσωρινά ως ένα σφηνάκι ανακούφισης χωρίς πολλές, σημαντικές ή επίπονες παρενέργειες.