Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ έφτιαξε ντοκιμαντέρ για τον Τζον Λένον με A.I.

Υπάρχει ένα σημείο όπου η νοσταλγία για τους Beatles σταματά να μοιάζει με αγάπη και αρχίζει να θυμίζει ατελείωτη εταιρική εκμετάλλευση πολιτιστικού υλικού. Το John Lennon: The Last Interview του Στίβεν Σόντερμπεργκ, που παρουσιάστηκε στις Κάννες, πλησιάζει επικίνδυνα αυτό το σημείο. Όχι επειδή χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη — αν και αυτό σίγουρα δεν βοηθά — αλλά επειδή μοιάζει να υπάρχει κυρίως χάρη στην αδυναμία της ποπ κουλτούρας να αφήσει τους Beatles ήσυχους χωρίς κάποια νέα νέα επανέκδοση, remaster ή ντοκιμαντέρ.

ΣΧΕΤΙΚΑΣτίβεν Σόντερμπεργκ: «Λατρεύω να κάνω ταινίες. Απλώς μισώ τη βιομηχανία»

Οι Beatles έχουν πλέον μετατραπεί σε μόνιμη βιομηχανία περιεχομένου. Νέα box sets, αποκαταστάσεις σε 4K, «καινούργια τραγούδια» που δημιουργούνται με μηχανική μάθηση, ταινίες, σειρές, επερχόμενα βιογραφικά φιλμ του Σαμ Μέντες. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ο Σόντερμπεργκ αποφάσισε να πάρει την τελευταία ραδιοφωνική συνέντευξη του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο και να τη μετατρέψει σε κινηματογραφικό γεγονός.

Η συνέντευξη δόθηκε σε ραδιοφωνικό συνεργείο του KFRC στο Σαν Φρανσίσκο με αφορμή το Double Fantasy. Μέσα σε δύο ώρες, ο Λένον και η Όνο μιλούν για μουσική, πατρότητα, πολιτική, τηλεοπτική διαφήμιση και ό,τι άλλο περνά από το μυαλό τους. Λίγες ώρες αργότερα, ο Λένον δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του. Αυτό σημαίνει ότι η ηχογράφηση κουβαλά αυτομάτως ένα συναισθηματικό βάρος σχεδόν αδύνατο να αγνοήσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο το φιλμ δεν ξέρει τι ακριβώς να κάνει με αυτό. Ο Σόντερμπεργκ δομεί την ταινία σαν μια μεγάλη εικονογραφημένη εκδοχή της συνέντευξης. Αν ο Λένον μιλά για διαδηλώσεις, βλέπουμε διαδηλώσεις. Αν μιλά για τους Beatles, βλέπουμε γνωστά πλάνα των Beatles. Αν μιλά για την αντικουλτούρα, εμφανίζονται εικόνες αντικουλτούρας. Σε κάποια φάση αισθάνεσαι ότι βλέπεις πολύ ακριβή παρουσίαση PowerPoint φτιαγμένη από άνθρωπο που ανακάλυψε μόλις τι μπορεί να κάνει ένα πρόγραμμα δημιουργίας βίντεο.

Και μετά έρχεται η τεχνητή νοημοσύνη. 

Ο Σόντερμπεργκ χρησιμοποιεί εργαλεία παραγωγής εικόνας της Meta για να αποδώσει τις πιο αφηρημένες σκέψεις του Λένον και της Όνο. Όταν ο Λένον μιλά για την «πρωτόγονη» ανδρική συμπεριφορά, στην οθόνη εμφανίζονται σπηλαιάνθρωποι με τέλειους κοιλιακούς. Όταν σχολιάζει την απογοήτευσή του από την πολιτική αποδυνάμωση της αντικουλτούρας, εμφανίζονται μωρά ντυμένα σαν χίπηδες. Ψυχεδελικά χρώματα, λουλούδια που ανθίζουν, παραμορφωμένες φιγούρες — όλο αυτό μοιάζει ελάχιστα με κινηματογραφικό πείραμα. 

Οι εικόνες τεχνητής νοημοσύνης στο The Last Interview είναι τόσο άσχημες που απορροφούν σχεδόν όλη την προσοχή της ταινίας. Και αυτό είναι ιδιαίτερα παράξενο όταν μιλάμε για έναν σκηνοθέτη όπως ο Σόντερμπεργκ, άνθρωπο που κάποτε μπορούσε να μετατρέψει ακόμη και μια απλή συνομιλία σε οπτικά συναρπαστική εμπειρία.

Ο Σόντερμπεργκ επιμένει ότι μόλις το 10% της ταινίας περιλαμβάνει υλικό τεχνητής νοημοσύνης. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το 10% μοιάζει να καταπίνει ολόκληρο το φιλμ. Όχι επειδή είναι τεχνικά εντυπωσιακό, αλλά επειδή η αισθητική του είναι τόσο επιθετικά ψεύτικη που κάνει τα πάντα γύρω της να μοιάζουν αμέσως παλιά, κουρασμένα και περιττά.

Ο Τζον Λένον δεν ανασταίνεται ποτέ στην ταινία. Αλλά κάπου ανάμεσα στα αρχειακά πλάνα και τα εργαλεία της Meta, μοιάζει σαν ακόμη και η μνήμη του να έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε δεδομένο προς επεξεργασία.