"Dickinson" season 1: Aφοπλιστικά προσωπικό

"Dickinson" season 1: Aφοπλιστικά προσωπικό
Δημοσίευση: 22 Νοε. 2019, 18:56
Συντάκτης:

Σύνοψη: Ένα μικρό πέρασμα από την ζωή της ποιήτριας Έμιλυ Ντίκινσον κατά τον 19ο αιώνα στην γενέτειρα πόλη της και ανάμεσα στην οικογένειά της.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Amazing stories" season 1: Νοσταλγικό

Άποψη: Σε αντίθεση με τον μελαγχολικό χαρακτήρα της πραγματικής Έμιλυ Ντίκινσον, η Apple TV προσδίδει μία πρωτόγνωρη εξωστρέφεια στην συμπεριφορά της μεγάλης ποιήτριας και αφήνει χώρο στην σεναριογράφο Αλίνα Σμιθ να μεταχειριστεί την σχεδόν έγκλειστη ζωή της στο πατρικό της σπίτι στο Άμερστ της Μασαχουσέτης σαν μία κωμικοτραγική ιστορία ενηλικίωσης στα 1800. Η σειρά εποχής και οι ποπ αναφορές αναμειγμένες με έντονες δόσεις dubstep μουσικής είναι ένα επαναστατικό πάντρεμα που βασίζεται επάνω στην φεμινιστική διάσταση της ηρωίδας και που σε ευθεία αναλογία βρίσκει απέναντί του την “Μαρία Αντουανέτα” της Κόπολα.    

Γύρω από αυτήν την κεντρική ιδέα υπάρχει πολλή μυθοπλασία που περιβάλλει τον κόσμο της Ντίκινσον την οποία υποδύεται με αρμόζουσα πολιτική μη ορθότητα η Χέιλι Στάινφελντ (“True Grit”, “The Edge of Seventeen”, “Bumblebee”), συνηθισμένη πλέον σε ρόλους με θρασύτητα, αντικομφορμιστικούς και πάνω από όλα με κωμικότητα, κρατάει στα χέρια της όλη την επιτυχία της σειράς ακόμα και όταν το teenage drama γίνεται κουραστικό και χάνει την τσαχπινιά του.

Η σειρά ωστόσο δεν ξεχνά να κρατάει στο προσκήνιο το κύριο χαρακτηριστικό της και έτσι το mash-up μοντερνισμού/εποχής χαρακτηρίζει τον κάθε διάλογο και τις όποιες κοινωνικές εκδηλώσεις μέσα από τις οποίες αναδεικνύεται αυτόφωτη η βαθιά σκεπτόμενη Ντίκινσον που την ημέρα περιφέρεται διαλαλώντας την άρνηση της να παντρευτεί, να κάνει δουλειές, να μείνει πίσω και το βράδυ γράφει στα κρυφά ποιήματα ανυπολόγιστης αξίας τα οποία μένουν ανέκδοτα λόγω του καταπιεστικού πατέρα της. Παρόλα αυτά, η ίδια θρέφει μόνο αστεϊσμούς για την καθωσπρέπει κοινωνία  και το αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον της, γεγονός που καθιστά τους δεύτερους ρόλους όχι αντιπαθητικούς για τον συντηρητισμό τους αλλά αγαθούς για την άγνοιά τους όσον αφορά την Έμιλυ.

Διότι η ίδια μπορεί να είναι κουλ και τυπάκι, να μην είναι ουσιαστικά η Έμιλυ Ντίκινσον που όλοι γνωρίζουμε αλλά εξακολουθεί να έχει μέσα της την μελαγχολία της μεγάλης ποιήτριας, να φαντάζεται τον θάνατο (έστω και με το πρόσωπο του Wiz Khalifa) και να αποδομεί μετρημένα τον κόσμο της με λίγες μόνο λέξεις. Κάπου εκεί, το “Dickinson” βρήκε την χρυσή τομή για την παραλλαγή που εν τέλει το έκανε διάσημο (ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι στιγμής είναι η πιο δημοφιλής σειρά της Apple TV) αν και η πορεία προς το τέλος σηματοδοτεί ένα εφηβικό παιχνίδισμα με τον χαρακτήρα. Σίγουρα, οι δημιουργοί συμπληρώνουν την αφήγηση με λογοτεχνικές λεπτομέρειες -εκπληκτικός ο Τζον Μαλέινι στον ρόλο του Χ. Ν. Θορώ και η Ζόσια Μάμετ (η Σοσάνα από το “Girls”) σαν Λ. Μ. Άλκοτ- όμως μερικά επεισόδια αστοχούν στο γενικό ύφος και σπαταλούν τον χαρακτήρα σε μικρές περιπέτειες άνευ ουσίας.

Ακόμα και έτσι, η στρεβλή έως κάφρικη πραγματικότητα των δέκα επεισοδίων καταλήγει τόσο ειρωνική όσο και αφοπλιστικά προσωπική ανά διαστήματα ακριβώς όπως η ποίηση της Ντίκινσον και μία τέτοια ταύτιση μόνο επιτυχία μπορεί να σημαίνει.

Το “Dickinson” έχει ανανεωθεί για δεύτερο κύκλο επεισοδίων.

6,5 / 10

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

The old guard

The old guard

Η Σαρλίζ Θερόν υποδύεται την Ανδρομάχη από τη Σκυθία, μια αθάνατη πολεμίστρια η οποία ηγείται μιας...
3 ώρες

BOX OFFICE

Ταινία
4ημέρο
Tanweer/Filmtr.
5612
Odeon
3657
Feelgood
1724