28o ΦΝΘ: Το MOVE IT γράφει για τις ταινίες - Μέρος 9ο

Το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε. 

ΣΧΕΤΙΚΑ45 ελληνικά ντοκιμαντέρ από το 28ο ΦΝΘ ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα

Όπως κάθε χρόνο, με βάση την εξαιρετική μας συνεργασία με το Φεστιβάλ, στο MOVE IT παρακολουθούμε και γράφουμε για όσες περισσότερες ταινίες μπορούμε. Φέτος γράψαμε για 19 φιλμ. Όλα συγκεντρωμένα θα τα βρείτε εδώ. Αυτό είναι το τελευταίο μας σημείωμα: 

Aλλού ο δρόμος, της Ειρήνης Βουρλούμη

Ένα πορτρέτο της Αθήνας μέσα από τις ζωές τριών βετεράνων οδηγών ταξί που κινούνται στην πόλη ως σιωπηλοί ονειροπόλοι. Συνδυάζοντας παρατήρηση και μουσικές σκηνές, η ταινία ερευνά τη ρουτίνα, τη μνήμη και την επιθυμία σε μια πόλη σμιλεμένη από την κρίση και την επιμονή.

Ο Κωνσταντίνος πλησιάζει τη σύνταξη μετά από μισό αιώνα στο τιμόνι και ξεκινά κάθε βάρδια με μια τελετή κάτω από την Ακρόπολη. Ο Σάνι, Νιγηριανός ηθοποιός και οικογενειάρχης, αιωρείται ανάμεσα στην πίστη, την κόπωση και την επιθυμία για την τέχνη. Ο Γιώργος, γεννημένος περφόρμερ, τραγουδά ερωτικά λαϊκά σε μικρά νυχτερινά κέντρα. Τρεις δρόμοι αλλά κοινοί μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που προσεγγίζει αθηναιολατρικά αλά Ρένος Χαραλαμπίδης το αστικό τοπίο και την ζωή μέσα σε αυτό μέσα από τρεις ανθρωπους βγαλμένους, ιδίως ο Κωνσταντίνος, από ταινία του Σταύρου Τσιώλη.

Ευχάριστο και ειλικρινές, δείχνοντας την καθημερινότητα ανθρώπων που τους προσπερνάμε εύκολα, που σπανίως ρωτάμε για αυτούς όσο εκείνοι μας κάνουν ερωτήσεις όσο κρατήσει η κούρσα, σαν ψυχολόγοι του δρόμου που είναι. Σαν το Αλλού ο Δρόμος να θέλει να αποκαταστήσει το όνομα ενός κλάδου που έχει κατακριθεί πολλές φορές, και αυτό μέσα από τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που προσεγγίζουν το επάγγελμα τους με την δική τους προσωπικότητα και φιλοσοφία ζωής αλλά με κοινή αγάπη για τον δρόμο, τον άνθρωπο, την ζωή. Σκηνές ρετρό, τα φώτα του ταξί κόντρα στην Ακρόπολη ή στους πολύβοους δρόμους της πόλης, δίνουν μια αίσθηση μοναξιάς και πολυκοσμίας μέσα στο ίδιο περιβάλλον κάνοντας το ένα εν τέλει συγκινητικό ως ανθρώπινο βίωμα (6,5/10) - Παύλος Γκουγιάνος. 

Zεστό,κρύο υγρό ξηρό, των Κλέαρχου Παπανικολάου, Μάριου Κλεφτάκη

Το 1965 ο Λι Κουάν Γιου ανακήρυξε την ανεξαρτησία λέγοντας ότι «η Σιγκαπούρη όχι μόνο θα γίνει μητρόπολη, αλλά θα αντέξει για 1.000 χρόνια, και όσοι δεν σκέφτονται με αυτούς τους όρους δεν αξίζουν την επιβίωση». Μισό αιώνα μετά, καθώς η κατάρρευση απειλεί τις πόλεις του κόσμου, η Σιγκαπούρη συνεχίζει την πορεία προς το αστικό θαύμα. Αλλά με ποιο κόστος;

Ο Κλέαρχος Εδουάρδο Παπανικολάου και ο Μάριος Κλεφτάκης σκηνοθετούν ένα δυστοπικό σχεδόν ντοκιμαντέρ, με μια αφήγηση σαν από τεχνητή νοημοσύνη που εξετάζει έναν κόσμο παρελθοντικό και παροντικό ταυτόχρονα. Κοντά στο δοκιμιακό, σχεδόν φιλοσοφικό, σινεμά του Κρις Μαρκέρ, με εικόνες που διαδέχονται η μία την άλλη, δείχνοντάς μας μια πόλη που ταλανίζεται ανάμεσα στην παρακμή και στον πλούτο, με κόστος την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Πολύβουοι κόσμοι, γεμάτοι τεχνολογικές εξελίξεις του 21ου αιώνα που τίθεται το ερώτημα πόσο μπορεί να αντέξει μια πόλη συνεχώς να ανεβαίνει;

Μήπως νομοτελειακά κάποια στιγμή έρχεται η πτώση; Τεχνολογική εξέλιξη και κλιματική αλλαγή, ανθρώπινη ζωή και ρομποτοποίηση της κοινωνίας κάτω από την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης. Με αργούς ρυθμούς που απαιτούν την αντοχή και την υπομονή του θεατή, μια εθνογραφική προσέγγιση μιας πόλης «έξυπνης» σε έναν κόσμο που διαρκώς διολισθαίνει στην ανοησία (6/10) - Παύλος Γκουγιάνος.