24ο ΦΝΘ: "Χαρακώματα" - Κριτική

Δημοσίευση: 12 Μαρτίου 2022, 14:56
Συντάκτης:

Σύνοψη: Στο Ντονμπάς στην Ουκρανία, όσο οι διπλωμάτες διαπραγματεύονται εκ του μακρόθεν επισφαλείς εκεχειρίες και κατάπαυση του πυρός, οι Ουκρανοί στρατιώτες μάχονται κατά των αυτονομιστών που υποστηρίζει η Ρωσία.

<a href="/festival-thessalonikis/24o-fnth-oi-aorates-epiptoseis-toy-polemoy-ston-aplo-kosmo/66154">24ο ΦΝΘ: &quot;Οι αόρατες επιπτώσεις του πολέμου στον απλό κόσμο&quot;</a>ΣΧΕΤΙΚΑ24ο ΦΝΘ: "Οι αόρατες επιπτώσεις του πολέμου στον απλό κόσμο"

Την ίδια στιγμή που συνομήλικοί τους βιώνουν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους, στην πρώτη γραμμή πολεμούν άντρες και γυναίκες, καταδικασμένοι να σκάβουν ανελλιπώς χαρακώματα, ενώ δίπλα τους πέφτουν βόμβες η μία μετά την άλλη.

Γνώμη: Κάθε πόλεμος έχει τα δικά του χαρακώματα. Συνδεδεμένες κυρίως με τη φρίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αυτοσχέδιες τάφροι που χρησιμεύουν ως οχυρώματα στα πεδία της μάχης δεν εξέλειψαν, παρότι οι πόλεμοι που ακολούθησαν χρονικά γίνονταν όλο και πιο τεχνολογικά εξελιγμένοι.

Η κάμερα του Γάλλου δημοσιογράφου και πολεμικού ανταποκριτή Λουπ Μπιρό μας μεταφέρει στο Σβιτλοντάρσκ της ανατολικής Ουκρανίας, και μας γυρίζει πίσω στη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση που λάμβανε χώρα τα τελευταία 8 χρόνια. Έχοντας πλέον επίγνωση του πού οδήγησε αυτή η σύγκρουση, καθώς βρισκόμαστε σήμερα στην 17η ημέρα εχθροπραξιών μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας, ο χαρακτηρισμός «επίκαιρο» είναι τραγικά λίγος για να περιγράψουμε τη δύναμη του ντοκιμαντέρ, το οποίο είναι η πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του Μπιρό.

Στα 85 λεπτά που διαρκεί, βιώνουμε την καθημερινότητα μιας διμοιρίας των χερσαίων δυνάμεων του ουκρανικού στρατού, της οποίας σταθερή ασχολία είναι το σκάψιμο των χαρακωμάτων. «Πιο πολλές φορές έχω πιάσει αξίνα παρά όπλο. Στον πόλεμο, αν δεν σκάψεις είσαι νεκρός», δηλώνει χαρακτηριστικά ένας από τους στρατιώτες. Η υπέροχη, ασπρόμαυρη φωτογραφία του Μπιρό δημιουργεί μια άχρονη ατμόσφαιρα. Βεβαιώνεσαι ότι βρίσκεσαι στο σήμερα μόνο όταν βλέπεις τους στρατιώτες να παίζουν βιντεοπαιχνίδια ή να δείχνουν ο ένας στον άλλο ασπρόμαυρα βιντεάκια σ’ ένα smartphone.

Μακριά από οποιαδήποτε απεικόνιση του πολέμου όπως τον έχουμε μάθει από την κινηματογραφική μυθοπλασία, αυτό που χαρακτηρίζει τα «Χαρακώματα» δεν είναι η δράση, αλλά η απουσία αυτής. Ο Μπιρό θέλει να μας δείξει πώς ζούνε και τι σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι, στα διαστήματα που δεν ακούγονται βόμβες να σκάνε ολόγυρά τους. Και το καταφέρνει περίφημα, ξέροντας πού να στρέψει κάθε φορά την κάμερά του και πότε να την απομακρύνει από το πρόσωπα και να εστιάσει στον περιβάλλοντα χώρο, με αποκορύφωμα τη σκηνή που ένα τανκ διασχίζει ένα χωράφι με ηλιοτρόπια, τα οποία στέκουν αδιάφορα για όσα συμβαίνουν γύρω τους, χαιρετώντας τον καλοκαιρινό ήλιο.

Τέλος, ο επίλογος δεν μπορεί να μην σε αφήσει με έναν κόμπο στο στομάχι, καθώς με μια απλή εναλλαγή από την έγχρωμη εικόνα που χρησιμοποιεί για να δείξει την επιστροφή των στρατιωτών στην κανονική ζωή πίσω στο αδυσώπητο ασπρόμαυρο, δηλώνει ότι άπαξ και βρεθείς στα χαρακώματα, αυτά σκάβονται μια για πάντα μέσα σου.

Τα "Χαρακώματα" μπορείτε να τα δείτε εδώ.

Όλες τις κριτικές και τις ανταποκρίσεις του MOVE IT από το 24ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μπορείτε να τις βρείτε εδώ.

Ακολουθήστε το Move It στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα του σινεμά!

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ