Νύχτες Πρεμιέρας 2022: "Aftersun" - Κριτική

Δημοσίευση: 8 Οκτ. 2022, 16:20
Συντάκτης:

Σύνοψη: Μια γυναίκα θυμάται τις διακοπές που πέρασε μικρή, με τον χωρισμένο πατέρα της, στη διάρκεια ενός καλοκαιριού χαμένου βαθιά στη μνήμη, αλλά καθοριστικού και για τους δυο. 

<a href="/festival-nyhtes-premieras/nyhtes-premieras-2024-steile-ti-mikroy-mikoys-tainia-soy/69900">Νύχτες Πρεμιέρας 2024: Στείλε τη μικρού μήκους ταινία σου</a>ΣΧΕΤΙΚΑΝύχτες Πρεμιέρας 2024: Στείλε τη μικρού μήκους ταινία σου

Άποψη: Ένα τρυφερό και νοσταλγικό σκηνοθετικό ντεμπούτο από την Charlotte Wells με εμφανές το αποτύπωμα του κινηματογράφου του Barry Jenkins που εκτελεί χρέη παραγωγού, αλλά και του Sean Baker.

Βραβείο της επιτροπής στο Δεκαπενθήμερο Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών για μια ιστορία που μας επιστρέφει στα παιδικά χρόνια της πρωταγωνίστριας  με αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία της δημιουργού, με έναν τρόπο φρέσκο και διαχρονικό ταυτόχρονα.

Παρελθόν και παρόν συμπλέκονται μιας και όλη η ταινία είναι ένα flashback σε εκείνο το καλοκαίρι που έμελλε να τους καθορίσει, με την ματιά πότε να είναι από την πλευρά της σκηνοθέτριας που παρατηρεί χωρίς να επεμβαίνει, με μια διακριτικότητα γεμάτη ενσυναίσθηση και πότε να είναι μέσα από το μικρό κορίτσι που τραβά τις στιγμές με την βιντεοκάμερά του και πολλές σκηνές είναι ιδωμένες μέσα από αυτήν. Άλλοτε μοιάζει παροντικό και σύγχρονο, άλλοτε μια καταβύθιση στα άδυτα του παιδικού παρελθόντος, μέσω αρχειακού υλικού, δίνοντας την αίσθηση δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ.

Ο Paul Mescal, που κέρδισε τις εντυπώσεις με την σειρά Normal People, στον ρόλο του νεαρού πατέρα που ταξιδεύει με την κόρη του στην Τουρκία προσπαθώντας να συνδεθούν. Αυτή η σύνδεση και η αναζήτηση μέσω της αλληλεξάρτησης των σχέσεων του εαυτού είναι που συνδέει το Aftersun της Wells με το σινεμά του Jenkins ή του Baker, σε συνδυασμό με την αίσθηση πρωτόλειου και ανεπεξέργαστου, σαν οι ηθοποιοί να πειραματίζονται εμπρός μας με αυτοσχεδιαστικά πλασίματα των χαρακτήρων τους.

Ένα συγκινητικό, μελαγχολικό, γλυκόπικρο ντεμπούτο μιας δημιουργού που σίγουρα θα μας απασχολήσει, αρκεί να ξεφύγει από τον εαυτό της και να μπορέσει να επεκτείνει την κινηματογραφική της γλώσσα, μιας και το προσωπικό βίωμα ή συναίσθημα πολλές φορές δεν βοηθά στην εξέλιξη ενός δημιουργού, αντιθέτως παγιδεύεται.

Ήδη και στο Aftersun φάνηκε να υπάρχει ένα σεναριακό τέλμα στα μέσα της ταινίας, που όμως εν τέλει κατόρθωσε να υπερπηδήσει βρίσκοντας ξανά τον εαυτό της προς το τέλος, όταν αρχίζει να κορυφώνεται η ψυχαναλυτική ενδοσκόπηση μέσω της πατρικής φιγούρας της πρωταγωνίστριας. Η Frankie Corio είναι επίσης μια αποκάλυψη, υποδυόμενη την μικρή Sophie.

Στα μεγάλα ατού της ταινίας το μοντάζ του Blair McClendon και η φωτογραφία του Gregory Oke, που δίνουν μια αίσθηση άχρονου ρετρό, που σφύζει από ζωή και πάθος.

Το πάθος και το συναίσθημα ρέει στις φλέβες των ηρώων χωρίς να εκτινάσσεται. Μια διακριτικότητα και μια συστολή διαπνέει ολόκληρη την ταινία, με το παρελθόν να γίνεται ο μοναδικός μας δρόμος γνωριμίας με την ενήλικη Sophie.

Περισσότερα για το φεστιβάλ στο ειδικό section του MOVE IT που ανανεώνεται συνεχώς. 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Atlas

Atlas

Θα το βρείτε: Netflix

Σύνοψη: Σε ένα πλανήτη μακρυνό η Άτλας είναι η μοναδική επιζών και μαζί με...
9 ώρες
memory, από την Spentzos memory, από την Spentzos