"From" s04: Αναπνέει μέσα στον ίδιο του τον εφιάλτη

Η τέταρτη σεζόν του From επιστρέφει στην οθόνη με λιγότερο θόρυβο και περισσότερη επιμονή στους ανθρώπους που έχουν εγκλωβιστεί μέσα στο ίδιο της το σύμπαν εδώ και χρόνια. Αν κάποτε η σειρά πόνταρε στο σοκ και στην αδιάκοπη κλιμάκωση του ανεξήγητου, τώρα κάνει κάτι πιο ριψοκίνδυνο: αφήνει τον ρυθμό να πέσει για να δει τι μένει όταν δεν συμβαίνει συνεχώς κάτι “καινούργιο”.

ΣΧΕΤΙΚΑ"I will find you": Καλοκουρδισμένο binge-watch

Το αποτέλεσμα είναι μια σεζόν που δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται τόσο για το επόμενο μεγάλο μυστήριο, όσο για τις συνέπειες όλων των προηγούμενων. Ο Mπόιντ του Χάρολντ Περινό συνεχίζει να λειτουργεί σαν ο άνθρωπος που πρέπει να κρατάει όρθια μια κοινότητα που καταρρέει διαρκώς, και η σειρά δεν του δίνει ούτε στιγμή πραγματικής ανάπαυλας. Κάθε απόφαση μοιάζει να προσθέτει βάρος αντί να λύνει προβλήματα, και αυτό αρχίζει να γίνεται το βασικό μοτίβο της αφήγησης.

Η Tάμπιθα και ο Τζέιντ συνεχίζουν τις δικές τους διαδρομές μέσα στο χάος των αποκαλύψεων, αυτή τη φορά με μια πιο οργανωμένη –αλλά όχι απαραίτητα πιο ξεκάθαρη– προσπάθεια να καταλάβουν τι έχει συμβεί στις “προηγούμενες ζωές” τους, ενώ η είσοδος νέων χαρακτήρων, δεν αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, αλλά φέρνουν μαζί τους μια διαφορετική οπτική, πιο θρησκευτική και πιο υπαρξιακή, που κάνει τις ήδη εύθραυστες βεβαιότητες των κατοίκων να μοιάζουν ακόμη πιο αμφίβολες.

Αυτό που γίνεται εμφανές από νωρίς είναι ότι η τέταρτη σεζόν δεν ενδιαφέρεται τόσο για την εξέλιξη της πλοκής με την κλασική έννοια, όσο για την επεξεργασία της κόπωσης. Οι επαναλήψεις μοτίβων — νέοι άνθρωποι που φτάνουν, παλιές εξηγήσεις που ανακυκλώνονται, ίδιες συζητήσεις γύρω από το “τι κάνουμε τώρα” — δεν μοιάζουν πλέον με αφηγηματική αδυναμία, αλλά με συνειδητή αναπαράσταση εγκλωβισμού.

Υπάρχουν στιγμές που αυτό λειτουργεί εξαιρετικά. Η σειρά καταφέρνει να μεταφέρει μια αίσθηση αργής, εσωτερικής διάλυσης, όπου ο πραγματικός τρόμος δεν είναι αυτό που κρύβεται στο σκοτάδι, αλλά η συνειδητοποίηση ότι το σκοτάδι έχει γίνει κανονικότητα. Οι χαρακτήρες δεν αντιδρούν πλέον μόνο σε εξωτερικές απειλές, αλλά σε μια βαθύτερη φθορά που έχει αρχίσει να γίνεται καθημερινότητα.

Το μεγάλο στοίχημα αυτής της σεζόν είναι ο ρυθμός της. Εκεί όπου παλαιότερα το From έτρεχε από αποκάλυψη σε αποκάλυψη, τώρα επιλέγει να σταθεί περισσότερο σε ενδιάμεσες καταστάσεις. Αυτό μπορεί να δημιουργεί μια αίσθηση στασιμότητας, ακόμη κι αν θεματικά ταιριάζει απόλυτα με τον κόσμο της σειράς και να απογοητεύσει όσους περίμεναν συνεχή κλιμάκωση, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπει στη σειρά να δουλέψει πιο ουσιαστικά πάνω στους χαρακτήρες της.

Σε επίπεδο συνολικής εμπειρίας, η σεζόν δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με συνεχείς σκηνές σοκ. Προτιμά να δημιουργήσει μια σταθερή, σχεδόν ασφυκτική αίσθηση παραμονής μέσα στο ίδιο πρόβλημα. Αυτό την κάνει λιγότερο “εκρηκτική” από προηγούμενους κύκλους, αλλά πιο συνεκτική ως προς το τι θέλει να πει για την ανθρώπινη αντοχή. 

Το From μπορεί να έχει χάσει μέρος της αρχικής του έντασης, αλλά κερδίζει κάτι διαφορετικό: μια πιο ώριμη, πιο αργή και πιο συναισθηματικά φορτισμένη εκδοχή του ίδιου του εαυτού του. Δεν είναι η πιο εκρηκτική του σεζόν, αλλά ίσως είναι αυτή που δείχνει πιο καθαρά τι πραγματικά θέλει να είναι μακροπρόθεσμα.