Το "The eternaut" και η συλλογικότητα ως αντίσταση

Οι εξωγήινοι συνήθως επιτίθενται στη Νέα Υόρκη. Συνήθως τους νικά ένας μοναχικός Αμερικανός ήρωας που εκφωνεί ωραίο λόγο. Το The Eternaut — η σειρά επιστημονικής φαντασίας του Netflix που έγινε επιτυχία σε πολλές χώρες, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό: τεράστια εξωγήινα έντομα ελεγχόμενα από έναν αόρατο κύριο καταλαμβάνουν το Μπουένος Άιρες και η νίκη δεν είναι καθόλου σίγουρη.

ΣΧΕΤΙΚΑΤο Νetflix σε πλήρη ρήξη με τις αίθουσες

Δεν υπάρχει εδώ κανένας Γουίλ Σμιθ, κανένας Τομ Κρουζ, κανένας «εκλεκτός» που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Αντίθετα, έχουμε μια ομάδα καθημερινών ανθρώπων που προσπαθούν απλώς να μην πεθάνουν. Το tagline τα λέει όλα: «κανείς δεν σώζεται μόνος».

Η πλοκή είναι τόσο αλλόκοτη όσο ακούγεται: θανατηφόρα χιόνια, εξωγήινα έντομα, αόρατοι εγκέφαλοι πίσω από την εισβολή. Κι όμως, αντί να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της, η σειρά καταφέρνει να σταθεί με αυτοπεποίθηση κα να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μια «αργεντίνικη εκδοχή» ενός αμερικανικού είδους· είναι μια ανατροπή του. Οι δρόμοι του Μπουένος Άιρες δεν είναι σκηνικό· είναι το πεδίο μάχης. Και οι χαρακτήρες δεν είναι larger-than-life· είναι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι οι γείτονές σου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο πρωταγωνιστής: Ο Χουάν Σάλβο είναι εξηντάρης, βετεράνος, με PTSD και μια ζωή που έχει ήδη διαλυθεί πριν καν εμφανιστούν οι εξωγήινοι. Με άλλα λόγια, δεν είναι ο άνθρωπος που θα περίμενες να σώσει τον κόσμο – και αυτό είναι το point.

Η σειρά, χωρίς να το φωνάζει, είναι βαθιά πολιτική. Μιλά για μια κοινωνία που έχει περάσει από κρίσεις, δικτατορίες, οικονομικές καταρρεύσεις και συνεχίζει να στέκεται όρθια μάλλον κατά τύχη. Και εδώ είναι που το “The Eternaut” γίνεται κάτι περισσότερο από απλή διασκέδαση. Δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις, ούτε happy ending. Αντί για μια μεγάλη νίκη, έχουμε έναν κύκλο που συνεχίζεται. Οι εξωγήινοι δεν νικιούνται. Η απειλή δεν εξαφανίζεται. Και όμως, οι άνθρωποι συνεχίζουν.

Η σειρά δεν αναφέρεται ποτέ ρητά στη δικτατορία. Αυτό έχει προκαλέσει συζήτηση — είναι ιστορική παράλειψη ή σκόπιμη αποχή; Το ίδιο το κόμικ (στο οποίο βασίζεται η σειρά) πάντα μιλούσε μέσα από μεταφορές: το χιόνι που σκοτώνει σιωπηλά διαβαζόταν ως αλληγορία για τον στρατιωτικό βομβαρδισμό αμάχων, οι αόρατοι εξωγήινοι κύριοι ως οι δυνάμεις που ελέγχουν χωρίς να φαίνονται. Ίσως η απουσία είναι η δήλωση — η άρνηση να ονομαστεί αυτό που όλοι γνωρίζουν, αφήνοντας τον θεατή να συμπληρώσει.

Το “The Eternaut” δεν είναι τέλειο, αλλά είναι διαφορετικό. Όταν τελειώσετε την σειρά, δεν θα νιώσετε ότι όλα θα πάνε καλά. Αλλά ίσως μείνετε με την αίσθηση ότι, αν δεν πάνε, τουλάχιστον δεν θα είστε μόνοι.