Reptile

Το «Reptile» ξεκινά ως ένα στιβαρό αστυνομικό θρίλερ, εξελίσσεται σε συνωμοσιολογικό νεο-νουάρ και καταλήγει κάπου ανάμεσα στα δύο. Παρά τις αδυναμίες του σεναρίου και ένα φινάλε που δεν ανταμείβει πλήρως την αναμονή, διαθέτει ένα τεράστιο πλεονέκτημα: τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο σε εξαιρετική φόρμα να αποδίδει την βαρύτητα (και την ελκυστικότητα) που χρειάζεται σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται.

Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι ο Τόμι Νίκολς δεν είναι ο συνηθισμένος τηλεοπτικός ντετέκτιβ που λύνει υποθέσεις με εντυπωσιακές ατάκες και κινηματογραφικές εξάρσεις. Είναι ένας άνθρωπος φθαρμένος. Ένας επαγγελματίας που έχει περάσει πολλά χρόνια μέσα σε γκρίζες ζώνες και έχει μάθει να λειτουργεί με το ένστικτο περισσότερο παρά με τον ενθουσιασμό. Ο Ντελ Τόρο δεν υπερτονίζει το τραύμα του χαρακτήρα, δεν αναζητά δραματικά ξεσπάσματα και δεν προσπαθεί να κερδίσει τη συμπάθεια του κοινού. Αρκείται σε ανεπαίσθητες κινήσεις, βλέμματα και σιωπές. Είναι από εκείνες τις ερμηνείες που φαίνονται απλές μέχρι να συνειδητοποιήσεις πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις μια ταινία δυόμισι σχεδόν ωρών χωρίς να καταφεύγεις σε εντυπωσιασμούς.

Γύρω του υπάρχει ένα αξιόλογο σύνολο ηθοποιών. Η Αλίσια Σίλβερστοουν δίνει ίσως την πιο ώριμη και ήσυχη ερμηνεία της εδώ και χρόνια, ο Έρικ Μπογκόσιαν προσθέτει κύρος, ενώ ο Τζάστιν Τίμπερλεϊκ εκπλήσσει ευχάριστα με μια συγκρατημένη προσέγγιση που αποφεύγει τις υπερβολές. 

Το πρόβλημα του «Reptile» είναι ότι όσο πιο πολύπλοκο θέλει να γίνει, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από αυτό που κάνει καλύτερα. Η αρχική δολοφονία είναι πραγματικά σοκαριστική και η ταινία χτίζει γύρω της μια ατμόσφαιρα μυστηρίου που λειτουργεί εξαιρετικά. Για μεγάλο διάστημα πιστεύεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ένα σκοτεινό ψυχολογικό θρίλερ όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Στη συνέχεια όμως αρχίζουν να προστίθενται πρόσωπα, ύποπτοι, επιχειρηματικές συναλλαγές, αστυνομικές διασυνδέσεις, προσωπικά μυστικά και δευτερεύουσες ιστορίες. Το κουβάρι γίνεται ολοένα πιο περίπλοκο και η ταινία μοιάζει να ερωτεύεται τη δική της πολυπλοκότητα. Παραδόξως, αυτό δεν την κάνει πιο συναρπαστική αλλά πιο κουραστική. 

Και όταν τελικά φτάνει εκείνη η στιγμή, η ανταμοιβή δεν είναι ανάλογη της επένδυσης: η λύση που προτείνεται στον θεατή δεν διαθέτει το δραματικό βάρος που υπόσχεται η διαδρομή. Η ταινία μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο να εξηγήσει τη συνωμοσία παρά να φωτίσει το ανθρώπινο σκοτάδι που την προκάλεσε. Είναι σαν ο Σίνγκερ και οι συνσεναριογράφοι του να είχαν χάσει το ενδιαφέρον τους για τη γοτθική-horror πτυχή της δολοφονίας καθώς αναδύεται μια ορθολογική συνωμοσία. Ίσως διαδοχικές επανεγγραφές του σεναρίου να είχαν θάψει την ιδέα.

Παρά τις ενστάσεις αυτές, το «Reptile» παραμένει μια αξιοπρόσεκτη πρόταση για τους φίλους των αστυνομικών θρίλερ ενηλίκων — εκείνου του είδους ταινιών που σπανίζουν πλέον στις αίθουσες και στις πλατφόρμες. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Θα μπορούσε να είναι πιο κοφτερό, πιο τολμηρό και κυρίως πιο αποφασιστικό στο φινάλε του. Όμως διαθέτει κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα: έναν πρωταγωνιστή που κάνει ακόμη και τις αδύναμες στιγμές να φαίνονται σημαντικές.