Zootropolis 2

Oι ντετέκτιβ Τζούντι Χοπς (με τη φωνή της Ginnifer Goodwin) και Νικ Γουάιλντ (με τη φωνή του Jason Bateman) βρίσκονται στα ίχνη ενός μυστηριώδους ερπετού που φτάνει στη Ζωούπολη και φέρνει τα πάνω κάτω στη μητρόπολη των ζώων.

Για να λύσουν την υπόθεση, η Τζούντι και ο Νικ πρέπει να πάνε μυστικά σε απροσδόκητα νέα μέρη της πόλης, όπου η συνεργασία τους δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.

Όταν το Zootopia εμφανίστηκε το 2016, αποτέλεσε μια από τις σπάνιες στιγμές όπου η σύγχρονη παραγωγή τόλμησε να χρησιμοποιήσει το οικογενειακό animation ως όχημα κοινωνικής αλληγορίας. Το Zootopia 2 επιστρέφει σε εκείνο το σύμπαν σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, επαναφέροντας τους ίδιους χαρακτήρες σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να λειτουργεί ως καθρέφτης της αστικής συνύπαρξης. Ωστόσο, η επιστροφή αυτή μοιάζει λιγότερο με δημιουργική επέκταση και περισσότερο με μια στοχαστική αλλά διστακτική επανάληψη.

Ο κόσμος του Zootopia υπήρξε εξαρχής μια ενδιαφέρουσα κινηματογραφική κατασκευή: μια πόλη φτιαγμένη από ζώα που λειτουργεί ως μοντέλο της ανθρώπινης κοινωνίας. Στο πρώτο φιλμ, οι σκηνοθέτες Byron Howard και Jared Bush είχαν επιχειρήσει να ενσωματώσουν μια σειρά κοινωνικών μεταφορών – για την οικονομική ανισότητα, τη στέγαση, τη φτώχεια, ακόμη και για τις μηχανές του καπιταλισμού – μέσα σε ένα φαινομενικά αθώο σύμπαν ανθρωπόμορφων ζώων. Εκείνη η ταινία λειτουργούσε σαν μια ιδιότυπη αστική αλληγορία, όπου η πόλη μετατρεπόταν σε ένα εργαστήριο κοινωνικών σχέσεων.

Στο Zootopia 2, η επιστροφή σε αυτή την πόλη μοιάζει αρχικά να υπόσχεται μια περαιτέρω διερεύνηση αυτού του μοντέλου. Η Ζωοτούπολη παραμένει ένας τόπος γεμάτος μικρές ειρωνείες: συνοικίες σχεδιασμένες για διαφορετικά είδη ζώων, οικονομικές ανισότητες που κρύβονται πίσω από την εικόνα της πολυπολιτισμικής αρμονίας, και μια πολιτική δομή που διατηρεί την ψευδαίσθηση της ισότητας. Η πόλη, όπως και κάθε πραγματική μητρόπολη, είναι μια υπόσχεση συνύπαρξης που ταυτόχρονα παράγει αποκλεισμούς.

Σε αυτό το πλαίσιο επιστρέφει το παράδοξο δίδυμο της ταινίας: η λαγός αστυνομικός Judy Hopps και ο αλεπού απατεώνας που έγινε αστυνομικός Nick Wilde. Η σχέση τους, ήδη από την πρώτη ταινία, αποτελούσε το βασικό δραματουργικό εργαλείο της αφήγησης: μια συμμαχία ανάμεσα σε δύο είδη που ιστορικά βρίσκονταν σε αντίθεση. Στο δεύτερο φιλμ όμως η δυναμική αυτή επαναλαμβάνεται χωρίς να μετασχηματίζεται ουσιαστικά.

Παρά τη θεματική της φιλοδοξία, η ταινία αποφεύγει συστηματικά να εμβαθύνει. Τα ζητήματα αποδοχής, διαφορετικότητας και κοινωνικής ένταξης εμφανίζονται σαν ιδέες που επιπλέουν στην επιφάνεια της αφήγησης χωρίς να αποκτούν πραγματικό βάρος. Η The Walt Disney Company φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στην επιθυμία για κοινωνικό σχόλιο και στον φόβο μήπως το σχόλιο γίνει υπερβολικά αιχμηρό.

Ακόμη και οι χιουμοριστικές στιγμές λειτουργούν συχνά ως μηχανισμός αποφόρτισης. Κι όμως, η αισθητική δύναμη του φιλμ παραμένει εντυπωσιακή. Ο κόσμος της Ζωοτούπολης είναι σχεδιασμένος με τέτοια λεπτομέρεια ώστε η πόλη να λειτουργεί σχεδόν σαν χαρακτήρας. Οι συνοικίες, οι αρχιτεκτονικές κλίμακες και οι οπτικές αντιθέσεις δημιουργούν την αίσθηση μιας μητρόπολης που θα μπορούσε να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και χωρίς τους ήρωές της.

Η ταινία διατηρεί το χιούμορ, την οπτική πολυπλοκότητα και την πολιτισμική αλληγορία του πρώτου φιλμ, αλλά σπάνια προχωρά πέρα από αυτά.