The Strangers: Chapter 3

Σύνοψη: Η Μάγια είναι η μοναδική που επέζησε. Έχοντας χάσει τον σύντροφό της και κάθε αίσθηση ασφάλειας, δεν αναζητά πια απαντήσεις, ούτε δικαίωση.

Η βία που βίωσε δεν ζητά εξήγηση—έχει ήδη αφήσει το αποτύπωμά της. Καθώς επιστρέφει στο επίκεντρο του εφιάλτη, η Μάγια μοιάζει να κινείται μηχανικάκαι να κινδυνεύει να γίνει και εκείνη,μέρος του.

Άποψη: Υπήρχαν βάσιμοι λόγοι να πιστεύει κανείς ότι το The Strangers: Chapter 3 θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μια απρόσμενη σωτηρία για το reboot. Παρά τις μέτριες αντιδράσεις, το The Strangers: Chapter 2 είχε κερδίσει ορισμένους θεατές με τη λιτή του προσέγγιση και την απόσταση που κρατούσε από τη συνηθισμένη slasher συνταγή. Όμως το τρίτο κεφάλαιο αποδεικνύει πως αυτή η αίσθηση κατεύθυνσης ήταν, τελικά, μια ψευδαίσθηση.

Η ταινία κουβαλά εμφανώς το βάρος των επαναληπτικών γυρισμάτων που ακολούθησαν την κακή υποδοχή του The Strangers: Chapter 1. Εκεί όπου το Chapter 2 κατάφερνε να κρύψει τις ρωγμές του, εδώ η αίσθηση ότι το σχέδιο άλλαξε στη μέση της διαδρομής είναι αδύνατο να αγνοηθεί. Η αφήγηση δείχνει να τραβάει προς πολλές κατευθύνσεις ταυτόχρονα, χωρίς καμία να κυριαρχεί.

Η Μάγια, την οποία υποδύεται η Μαντλέιν Πέτς, υποτίθεται ότι βρίσκεται στο κέντρο αυτής της σύγκρουσης. Οι σεναριογράφοι επιχειρούν να της προσδώσουν μια πιο σκοτεινή διάσταση, θολώνοντας τα όρια ανάμεσα στο θύμα και τον θύτη. Στην πράξη, όμως, η ηρωίδα καταλήγει λιγότερο ενεργή από ποτέ, παρακολουθώντας τα γεγονότα αντί να τα καθορίζει.

Το πρόβλημα δεν είναι η ιδέα, αλλά η εκτέλεση. Μια πλοκή που αγγίζει τόσο ανοιχτά τη θεσμική διαφθορά και την κατάχρηση εξουσίας θα απαιτούσε μεγαλύτερη δραματική βαρύτητα. Αντί γι’ αυτό, λειτουργεί σαν υποσημείωση σε μια ταινία που ήδη παλεύει να βρει έναν καθαρό αφηγηματικό άξονα.

Το φινάλε του Chapter 2 είχε αφήσει να εννοηθεί ότι η Μάγια θα ακολουθούσε μια πιο σκοτεινή διαδρομή, ωθούμενη από την ανάγκη εκδίκησης για τον θάνατο του συντρόφου της στο The Strangers: Chapter 1. Το marketing του Chapter 3 υποσχόταν ένα πλήρες “breaking bad” moment, με την ηρωίδα να ενσωματώνεται στους Strangers. Όμως αυτή η μεταμόρφωση δεν έρχεται ποτέ. Αντί για ηθική κατάρρευση, βλέπουμε μια πρωταγωνίστρια που απλώς περιμένει τη σωστή στιγμή.

Ο Ρένι Χάρλιν προσπαθεί να διατηρήσει τον αργό, βασανιστικό ρυθμό του προηγούμενου φιλμ, αλλά εδώ αυτός ο ρυθμός μοιάζει περισσότερο με καταγραφή ρουτίνας παρά με σασπένς. Οι δύο εναπομείναντες δολοφόνοι κινούνται μηχανικά, και η απειλή τους χάνει τη δυναμική της.

Είναι το The Strangers: Chapter 3 το χειρότερο της τριλογίας; Όχι ακριβώς. Δεν είναι τόσο προβλέψιμο όσο το πρώτο, αλλά είναι σίγουρα το πιο μπερδεμένο. Πρόκειται για μια ταινία που εγκαταλείπει τη λιτή φιλοδοξία του δεύτερου μέρους, χωρίς να προσφέρει μια ικανοποιητική εναλλακτική. Και αυτό, για ένα φινάλε, είναι ίσως το μεγαλύτερο κρίμα.