Σιωπηλή αγάπη

Σύνοψη: Η Ángela, μια κωφή γυναίκα, περιμένει παιδί με τον ακούοντα σύντροφό της, τον Héctor. Η άφιξη του μωρού διαταράσσει τη σχέση τους, αναγκάζοντας την Ángela να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ανατροφής της κόρης της σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος γι' αυτήν.

Άποψη: Η ταινία της Eva Libertad (η οποία είναι επέκταση μιας δουλειάς μικρού μήκους που είχε σκηνοθετήσει πριν τέσσερα χρόνια) θα μπορούσε απλά να μείνει σε μια ανθρώπινη και προσγειωμένη καταγραφή της πραγματικότητας που έχει να αντιμετωπίσει σε καθημερινή βάση ένα κωφάλαλο άτομο, και πάλι θα ήταν αξιόλογη.

Αυτό όμως που την κάνει να ξεχωρίσει ουσιαστικά είναι πως θέτει δύσκολα ερωτήματα και διλήμματα γύρω από μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη, θίγοντας μεταξύ άλλων και το ότι, ακόμη και σε μια εποχή που η ενσυναίσθηση σε κοινωνικό επίπεδο έχει αυξηθεί, άνθρωποι σαν την Ángela δεν λαμβάνουν τη δέουσα στήριξη από την εκάστοτε πολιτεία, που είναι απαραίτητη ακόμη και αν υπάρχει ένας περίγυρος που βοηθάει. Και το επικοινωνιακό χάσμα ανάμεσα σε αυτόν που ακούει και σ’ εκείνον που δεν έχει αυτήν τη δυνατότητα σαφώς έχει τις λύσεις του, προκαλεί όμως και τριβές που είναι αναπόφευκτες με την επαφή σε τακτική βάση, όση κατανόηση και να υπάρχει από αμφότερα τα μέρη.

Το σενάριο της Libertad είναι τελικά αισιόδοξο σε όσα διατυπώνει σχετικά με το πώς μπορούν να προκύψουν «γέφυρες» σε καταστάσεις σαν αυτή που αποτυπώνεται εντός του φιλμ, όχι όμως αβάσιμα, και στη διάρκεια της όλης διαδρομής επιφυλάσσει για τον θεατή μια βιωματικού τύπου γνησιότητα για όσα εξιστορεί, καθώς και μια αφθονία σε σκηνές με δύναμη ικανή να αγγίξει τη μεγάλη πλειοψηφία των σινεφίλ ανεξάρτητα από την εξοικείωσή τους με το θέμα.

Στο μεγαλύτερό τους κομμάτι, οι γωνίες του δράματος δεν στρογγυλεύονται. Οι ήρωες φυσικά κι έχουν αδύνατα σημεία, δεν λειτουργούν βολικά σαν να βρίσκονται σε ένα σποτ ευαισθητοποίησης μεγάλου μήκους για την κωφάλαλη κοινότητα.

Στον ρεαλισμό της συνολικής σκιαγράφησης συνεισφέρει καθοριστικά η πρωταγωνιστική ερμηνεία της Miriam Garlo, εναλλάσσοντας ευαλωτότητα κι εσωτερική δύναμη με μεγάλη επιδεξιότητα και φροντίζοντας να μην εγκλωβιστεί ποτέ σε, όχι απαραίτητα κακόβουλα, αλλά εμμέσως κάπως υποτιμητικά στερεότυπα που έχουν επικρατήσει διαχρονικά στην κινηματογραφική μυθοπλασία για τέτοιους ρόλους.

Τα τελευταία χρόνια στο σινεμά οπωσδήποτε έχουν στραφεί τα βλέμματα λίγο περισσότερο σε σύγκριση με παλιότερα πάνω στα άτομα χωρίς ακοή. Είναι πολύ πρόσφατος άλλωστε ο αρκετά απρόσμενος οσκαρικός θρίαμβος του «CODA: Στον Ρυθμό της Καρδιάς», όπως και η ιδιαίτερα οξυδερκής ψυχολογικά ματιά του έξοχου «Ήχος από Μέταλλο». Η Eva Libertad από τη μεριά της προσθέτει ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο, όχι απλώς λιθαράκι, σε αυτήν τη σειρά κινηματογραφικών αφηγήσεων, με μια γυναικοκεντρική ματιά που ανοίγει κι επιπρόσθετα και πολύ επίκαιρα παράθυρα διαλόγου και με συγκίνηση που πηγάζει μέσα από την αλήθεια και όχι τη χειραγώγηση του κοινού.