Η ανατομία της υστερίας: Το φάντασμα του Ζουλάφσκι στοιχειώνει τον σκηνοθέτη του "Smile"
Το remake του Possession από τον Parker Finn είναι μια επικίνδυνη απόπειρα επαναδιαπραγμάτευσης ενός από τα πιο σωματικά και ψυχικά τραύματα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Με τη Μάργκαρετ Κουόλεϊ και τον Κάλουμ Τέρνερ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, το εγχείρημα ανοίγει ξανά την πληγή του γάμου ως πεδίου τρόμου.
ΣΧΕΤΙΚΑ«One Night Only»: To The Purge συναντά το Tinder
Το Possession του Αντρέι Ζουλάφσκι δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια ταινία τρόμου. Ήταν —και παραμένει— ένα κινηματογραφικό ξέσπασμα, μια υστερική καταγραφή της διάλυσης του γάμου ως υπαρξιακής κατάρρευσης. Γυρισμένο στο Δυτικό Βερολίνο, σε έναν χώρο ήδη διχοτομημένο και πολιτικά φορτισμένο, το φιλμ έθετε το σώμα στο κέντρο της αφήγησης: το σώμα ως πεδίο σύγκρουσης, ως τόπο όπου η επιθυμία, η απώλεια και η ταυτότητα συγκρούονται μέχρι αυτοκαταστροφής. Το Possession του 1981 παραμένει ένα αδιανόητο επίτευγμα, κυρίως λόγω της ερμηνείας της Αντζανί, η οποία λειτούργησε ως μια «δύναμη της φύσης επί της οθόνης», προσφέροντας μία από τις πιο συγκλονιστικές γυναικείες παρουσίες στην ιστορία του μέσου.
Ο Πάρκερ Φιν προέρχεται από έναν διαφορετικό κινηματογραφικό κόσμο. Το Smile (2022) ήταν ένα απροσδόκητο εμπορικό φαινόμενο: «Ήταν το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του και απέφερε 217 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως με έναν ισχνό προϋπολογισμό 17 εκατομμυρίων». Ωστόσο, η πραγματική ένδειξη ωρίμανσης ήρθε με το Smile 2, που χαρακτηρίστηκε «πολύ καλύτερο και πολύ πιο ριψοκίνδυνο» και ενθουσίασε τους φαν του πρώτου φιλμ. Το γεγονός ότι η «συνέχεια» είναι το Possession γεννά εύλογα ερωτήματα: μπορεί ο σύγχρονος αμερικανικός τρόμος να αντέξει την υπαρξιακή, σχεδόν αυτοβιογραφική ωμότητα του Ζουλάφσκι;
Η επιλογή της Μάργκαρετ Κουάλεϊ για αυτόν τον ρόλο είναι ίσως ικανή να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η Κουάλεϊ, μετά την εμφάνισή της στο The Substance, έχει αποδείξει πως διαθέτει μια σπάνια «ελαστικότητα» —τόσο σωματική όσο και ψυχολογική— ικανή να αποδώσει την ακραία απώλεια ελέγχου που απαιτεί το όραμα του Ζουλάφσκι.
Από την άλλη, ο Κάλουμ Τέρνερ καλείται να ενσαρκώσει τον ρόλο του κατασκόπου συζύγου, μια φιγούρα που ξεκινά από την ορθολογιστική παρατήρηση για να καταλήξει στον ολοκληρωτικό παραλογισμό. Η δυναμική ανάμεσα στους δύο ηθοποιούς θα αποτελέσει τον άξονα γύρω από τον οποίο θα περιστραφεί η «εφιαλτική κάθοδος στην απόλυτη, σουρεαλιστική κόλαση».
Το Possession, τοποθετημένο στο Δυτικό Βερολίνο, ακολουθεί έναν κατάσκοπο (Σαμ Νιλ) που επιστρέφει στο σπίτι του και ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του (Ατζανί) έχει εξωσυζυγική σχέση. Εκείνη ζητά διαζύγιο, εκείνος προσλαμβάνει ιδιωτικό ντετέκτιβ και η ιστορία καταλήγει σε «μια εφιαλτική κατάβαση σε έναν απόλυτο, σουρεαλιστικό όλεθρο». Το Possession δεν είναι μια ταινία που βλέπεις· είναι μια ταινία που υπομένεις. Η μεταφορά της ιστορίας από το τείχος του Βερολίνου στο σήμερα απαιτεί μια νέα σημειολογία της απομόνωσης.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων