Left-handed girl

Σύνοψη: Όταν μια μητέρα και οι δύο κόρες της μετακομίζουν στην Ταϊπέι, προσπαθούν να προσαρμοστούν στον νέο τρόπο ζωής στην πολύβουη πόλη, ο οποίος διαταράσσει την οικογενειακή τους ενότητα.

Άποψη: Ίσως λίγοι ξέρουν μέχρι στιγμής την ΤαϊβανοAμερικανίδα Τσου Σι-Τσινγκ. Χρόνια συνεργάτιδα του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα και Όσκαρ για την Anora, Σον Μπέικερ, συνσκηνοθέτρια της δεύτερης ταινίας του, Take Out, και παραγωγός των Starlet, Tangerine, The Florida Project και Red Rocket, ήρθε η ώρα για την πρώτη της αυτόνομη σκηνοθεσία με τον Μπέικερ αυτή την φορά να αναλαμβάνει χρέη παραγωγού, συνσενριογράφου μαζί της αλλά και μοντέρ.

Το μοντάζ ειδικά είναι εμφανές μιας και είναι ο,τι πιο σημαντικό σε μια ταινία μαζί με την σκηνοθεσία, είναι αυτό που δίνει τον ρυθμό και την αίσθηση με το Αριστερό μου Χέρι να θυμίζει πολύ κάτι ανάμεσα στο Tangerine και το Florida Project με την δράση να μεταφέρεται στους πολύβοους δρόμους της Ασίας.

Πρωταγωνίστρια η πεντάχρονη αριστερόχειρη κόρη της μονογονεϊκής οικογένειας την οποία συντηρεί η μάνα, σε μια από τις καλύτερες παιδικές ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία πολλά χρόνια.

Γρήγορο μοντάζ και κάμερα στο χέρι μέσα στους δρόμους της Ταϊπέι, με ένα τέμπο αλλά και μια χρωματική παλέτα βγαλμένη μέσα από το σινεμά δρόμου του Αμερικανού auteur που μας συστήνει μια δημιουργό που μπορεί να υπηρετήσει επάξια ένα αντίστοιχο ανεξάρτητο σινεμά δρόμου και περιθωριοποιημένων χαρακτήρων.

Εν προκειμένω, οι προκαταλήψεις για τους αριστερόχειρες σε κάποια συντηρητικά μυαλά μεγαλύτερης ηλικίας, οδηγεί το μικρό κορίτσι να πιστεύει ότι το χέρι της είναι δαιμονικό μέσα από έναν κόσμο μαγείας.

Ο δεισιδαίμων κόσμος των ενηλίκων συνομιλεί με τον μαγικό κόσμο φαντασίας των παιδιών σε ένα πολύ ευχάριστο οικογενειακό δράμα που ισορροπεί εύστοχα πάνω στο σχοινί κωμωδία-δράμα, παρακμή-κοινωνικό σχόλιο, με ήρεμη αφήγηση και μια κάμερα που ακολουθεί κατά πόδας και με ενσυναίσθηση τις τρεις ηρωίδες, χωρίς διάθεση ηθικολογίας και κριτικής αλλά παρουσίασης ενός προλετάριου κόσμου με διάθεση για ζωή και αξιοπρέπεια.

Αν κάτι έκανε το σινεμά του Μπέικερ και το συνεχίζει πολύ καλά και η Σι Τσινγκ, είναι η κανονικοποίηση των φτωχών ανθρώπων του περιθωρίου και της επαρχίας που βρίσκουν τρόπους να ζήσουν έξω από την αστική αντίληψη περί καλού και ηθικού και που τους φωτίζει χωρίς να τους κρίνει.

Το Αριστερό μου Χέρι προσθέτει σε αυτή την αφήγηση και τα βάρη της παλαιότερης γενιάς με τις παλιακές ιδέες της πάνω στις πλάτες της νεότερης υπό διαμόρφωση γενιάς που βρίσκει όμως τρόπους να πορεύεται και να απαλλάσσεται από βαρίδια.