The housemaid

Η Μίλι (Σίντνεϊ Σουίνι), προσπαθώντας να ξεφύγει από ένα δύσκολο παρελθόν, δέχεται μια φαινομενικά ιδανική δουλειά ως εσωτερική οικιακή βοηθός στην έπαυλη της Νίνα (Αμάντα Σέιφριντ) και του Άντριου Γουίντσεστερ (Μπράντον Σκλέναρ).

Όμως πίσω από την τελειότητα και τα χαμόγελα κρύβεται ένα επικίνδυνο παιχνίδι επιθυμίας, χειραγώγησης και κρυμμένων μυστικών που απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Στο “The Housemaid”, ο Πολ Φιγκ αφήνει κατά μέρος τις καθαρές κωμωδίες και ασχολείται με ένα domestic thriller που δεν φοβάται την υπερβολή και που σε γενικές γραμμές διασκεδάζει επειδή δεν προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο.

Η υπόθεση μοιάζει αρχικά βγαλμένη από το εγχειρίδιο των ’90s: μια φαινομενικά αθώα οικιακή βοηθός προσλαμβάνεται από μια πλούσια οικογένεια και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Η Μίλι της Σίντνεϊ Σουίνι εμφανίζεται στη συνέντευξη με σοφιστικέ γυαλιά και χαμηλωμένο βλέμμα, μόνο και μόνο για να τα βγάλει αμέσως μετά και να αφήσει να φανεί ότι κάτι δεν πάει καλά. Φυσικά, η Μίλι παίρνει τη δουλειά και η Νίνα (η μεγαλοαστή σύζυγος) της παραχωρεί και το ανακαινισμένο δωμάτιο στη σοφίτα. Για τη Μίλι, που έχει ζήσει στο αυτοκίνητό της και έχει περάσει από τη φυλακή, αυτό μοιάζει με παράδεισο.

Κάπου εδώ, γίνεται σαφές ότι το “The Housemaid” δεν ενδιαφέρεται για αργό χτίσιμο έντασης. Όλα συμβαίνουν γρήγορα, δυνατά και χωρίς ντροπή. Με αφηγηματικές ευκολίες, τις οποίες όμως τις αποδέχεσαι και συντονίζεσαι στη φάση. Ή δεν ασχολείσαι και πας παρακάτω. 

Ο Φιγκ αποδεικνύεται απρόσμενα άνετος στο θρίλερ, σκηνοθετώντας με ρυθμό και σαφή αίσθηση τόνου. Η Σίντνεϊ Σουίνι παίζει ιδανικά τη «καλή κοπέλα με σκοτεινές γωνίες»: ζεστή, φοβισμένη, αλλά και διακριτικά υπολογιστική. Η Αμάντα Σέιφριντ, συνήθως ταυτισμένη με συμπαθείς χαρακτήρες, εδώ μετατρέπεται σε μια αλαζονική, σχεδόν υπνωτιστική φιγούρα εξουσίας. Στο περιθώριο, ο Μπράντον Σκλέναρ ως ο σύζυγος Άντριου μοιάζει αρχικά με τον μοναδικό «φυσιολογικό» άνθρωπο στο σπίτι —γεγονός που, φυσικά, υποψιάζει. Στην πορεία το φιλμ φλερτάρει ανοιχτά με “Fatal Attraction”, οπότε καταλαβαίνετε. 

Το “The Housemaid” είναι γεμάτο εξελίξεις και ανατροπές και δεν αποκαλύπτει τα χαρτιά του πρόωρα. Με πινελιές ποπ σαδισμού, έντονα στιλιζαρισμένες σκηνές και δευτερεύοντες ρόλους που κλέβουν την παράσταση —όπως η Ελίζαμπεθ Πέρκινς ως πεθερά από την WASP κόλαση— το φιλμ θέλει να το αποκαλέσεις ένα έξυπνο trash θρίλερ, καθόλου σοβαροφανές, που θα σε κρατήσει κοντά του μέχρι το τέλος, χωρίς πολλές ενοχές. Συνολικά αν το δεις, μάλλον τα καταφέρνει.