The damned

Σύνοψη: Χειμώνας 1862. Εν μέσω του Εμφυλίου Πολέμου, ο αμερικανικός στρατός στέλνει έναν λόχο εθελοντών στρατιωτών στις δυτικές περιοχές, με αποστολή την περιπολία στις αχαρτογράφητες παραμεθόριες περιοχές.

Καθώς η αποστολή τους αλλάζει τελικά πορεία, το νόημα πίσω από την εμπλοκή τους αρχίζει να τους διαφεύγει.

Άποψη:  Βραβείο σκηνοθεσίας στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών για την πρώτη καθαρή ταινία μυθοπλασίας του Ιταλού αλλά με καριέρα στην Αμερική σκηνοθέτη Ρομπέρτο Μινερβίνι.

Στη νέα του ταινία καταπιάνεται με την ίδια την αμερικανική ταυτότητα σε μια από τις πιο καθοριστικές ιστορικές στιγμές της, τον Εμφύλιο Πόλεμο την δεκαετία του 1860.

Παρ’όλα αυτά δεν αντιμετωπίζει την ταινία του σαν εποχής ή ιστορική αλλά διαχρονική και άχρονη ταυτόχρονα, με μόνο τις στολές των «καταραμένων» του τίτλου να υπενθυμίζουν το ιστορικό momentum. Κατά τα άλλα θα μπορούσε να τοποθετείται σε οποιαδήποτε στιγμή και να μιλά για οποιονδήποτε πόλεμο, κάνοντας την τραγικά επίκαιρη.

Για άλλη μια φορά μπλέκει την μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ καθώς ενώ είναι η λιγότερο ντοκιμαντερίστικη ταινία του, η αίσθηση που αφήνει στον θεατή είναι πως πρόκειται για μια πραγματική ιστορία που την βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας, ένα πολιτικό reality επιβίωσης και συμβίωσης.

Η δράση σχεδόν απουσιάζει και ίσως παίξει με τα όρια υπομονής μιας μεγάλης μερίδας θεατών, μιας είναι μια καθαρά αυτό που λέμε σινεφίλ, φεστιβαλική ταινία. Εντούτοις, επιτρέπει να αναπτυχθεί όλη η εσωτερική δράση των αποκομμένων από την ζωή τους πολεμιστών, δίνοντας χώρο να συζητήσουν για την ζωή τους, για τα συναισθήματα τους, για το τι εστί πόλεμος και ανδρεία.

Οι Καταραμένοι σπάνε πολλά ταμπού με την ταινία να αποδομεί και να αμφισβητεί την πατριαρχική αντίληψη περί ηρωισμού και ανδρισμού στον πόλεμο. Άνθρωποι σημερινοί που σίγουρα δεν θα μπορούσαν, αν το δούμε ρεαλιστικά, να κάνουν τις συγκεκριμένες συζητήσεις το 1862, καθώς ποιος άντρας τότε θα έριχνε εύκολα το προσωπείο της αρρενωπότητας πίσω από το οποίο κρύβονται όλα τα απωθημένα συναισθήματα για να κάνει τόσο σκληρές και βαθιά εξομολογητικές συζητήσεις.

Όμως δεν ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη να είναι ακριβής προς την εποχή, αλλά προς την ουσία του ανθρώπου και για αυτοί οι χαρακτήρες είναι τόσο τρωτοί και ευάλωτοι.

Το γεγονός ότι είναι ένας ξένος στις ΗΠΑ, επιτρέπει στον σκηνοθέτη να βλέπει από κάποια απόσταση και άρα ψυχραιμία την ίδια την ιδέα του πολέμου και πώς διαμόρφωσε την αμερικάνικη  κοινωνία και ότι τελικά, όπως θα έλεγε ο Αντρέ Μπρετόν τον 20ό αιώνα, όποια και αν είναι η ερώτηση, ο άνθρωπος θα είναι η απάντηση.

Μια υποβλητική ταινία υψηλής αισθητικής αξίας που αξίζει να το δούμε ως ένα αξιόλογο art film και όχι ως ένα αφηγηματικό σινεμά.