Toy Story 5

Σύνοψη: Τα πολυαγαπημένα μας παιχνίδια επιστρέφουν, και αυτή τη φορά ο Buzz Lightyear, ο Woody, η Jessie και η υπόλοιπη παρέα αντιμετωπίζουν μια μεγάλη πρόκληση όταν έρχονται αντιμέτωποι με τη Lilypad (φωνή της Greta Lee), ένα tablet που έρχεται ορμητικά στην παρέα με τις δικές της επαναστατικές ιδέες για το τι είναι καλύτερο για το παιδί τους, τη Bonnie. Θα είναι ποτέ το παιχνίδι το ίδιο ξέγνοιαστο;

Άποψη: Τα παιχνίδια δεν παλιώνουν ποτέ και έτσι ένα από τα διασημότερα franchises κινουμένων σχεδίων, το Toy Story της Pixar, επιστρέφει με την πέμπτη του ταινία, τόσο καλή, όσο και αχρείαστη. Στην σημερινή εποχή η μεγαλύτερη πρόκληση των παιχνιδιών είναι πώς θα επιβιώσουν όχι από την μετάβαση στην εφηβεία, όταν δηλαδή τα παιδιά αφήνουν πίσω τους τα αγαπημένα τους παιχνίδια και αποκτούν νέες δραστηριότητες, αλλά πώς θα γλιτώσουν από την καταστρεπτική και σαρωτική τεχνολογία που κάνουν τα παιδιά να μεγαλώνουν πριν την ώρα τους.

Για αυτό και το Toy Story 5 είναι ίσως το μόνο του franchise που απευθύνεται κατά βάση στους γονείς και λιγότερο στα παιδιά τους. Όχι γιατί έγινε πιο σκοτεινό ή ενήλικο, εξακολουθεί να έχει την ίδια παιδική χάρη και φαντασία με την οποία μας μεγάλωσαν Disney και Pixar. Απλώς τα μηνύματα που προβάλλει και οι προβληματισμοί που θέτει αφορούν κυρίως τους γονείς και τους εφήβους και λιγότερο μικρής ηλικίας παιδιά.

Η κακιά Λίλιπαντ ξέρει τα πάντα, μπορεί να βοηθήσει σε οτιδήποτε και το κυριότερο μπορεί να συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση της μικρής Μπόνι που την έχει τόσο ανάγκη.

Τα παιχνίδια πλέον δεν συνδέουν τα παιδιά καθώς το καθένα είναι στον δικό του κόσμο τεχνολογικής εξάρτησης. Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν και οι συνήθειες. Νέες εποχές, νέα ήθη. Ακόμα και ο Γούντι μεγάλωσε, έκανε μπάκα και φαλάκρα, και ο Λάιτγιαρ θέλει πλέον να παντρευτεί και να ζήσει μια οικογενειακή ζωή και ευτυχία, δείχνοντας πως όσο τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν άλλο τόσο και παιχνίδια είναι σαν να περνούν μια κρίση μέσης ηλικίας σε έναν κόσμο που δεν τα συμπεριλαμβάνει.

Κρίση περνάει και το επιτυχημένο franchise με την Pixar και ειδικά την αδηφάγα για κέρδη Disney να μην θέλει να το σταματήσει, προκειμένου να βγάλει εύκολα κέρδη βασισμένα στην νοσταλγία και την οικειότητα που προξενεί κάτι τόσο γνώριμο όσο το Toy Story.

Ο έμπειρος Andrew Stanton, ένας άνθρωπος άρρηκτα συνδεδεμένο με το Toy Story, αν και πρώτη φορά σκηνοθετεί ένα από αυτά (σκηνοθέτης ανάμεσα σε άλλα του Νemo και του Wall-E) ξέρει να κάνει την δουλειά σωστά. Εξαιρετικά σκηνοθετημένο, με μερικά καρέ βγαλμένα από πίνακα ζωγραφικής, σωστές δόσεις χιούμορ και συγκινήσεις με μερικές σκηνές να κάνουν και τους πιο σκληροτράχηλους καουμπόι να δακρύσουν.

Ωραία μηνύματα και χρήσιμα για την σύγχρονη εποχή, δίχως διδακτισμό και φανφάρες αλλά με τον γλαφυρό και μαγευτικό τρόπο που μας έχει μάθει η Pixar. Ενδιαφέρουσες οι νέες προσθήκες χαρακτήρων με τα θετικά και τα αρνητικά τους στοιχεία, δείχνοντας πως οι λεγόμενες «παιδικές ταινίες» έχουν απομακρυνθεί από την παλιακή απόλυτη αντίθεση Καλού-Κακού. Η Τζέσι αναδεικνύεται σε μια πολύ καλή πρωταγωνίστρια, αν και μας έλειψαν ο Γούντι και ο Λάιτγίαρ που πλέον έχουν μετατραπεί σε δευτεραγωνιστές, αλλά είναι μια καλοδεχούμενη ανανέωση.

Τις πταίει λοιπόν; Ίσως το ότι δεν προωθείται αφηγηματικά το franchise. Δεν προσέθεσε τίποτα καινούργιο παρότι ταυτοχρόνως έφερε μερικούς νέους προβληματισμούς που ήδη από την τέταρτη ταινία είχαν μπει σε συζήτηση. Η πλοκή δεν πάει κάπου αλλού, οι ήρωες δεν εξελίσσονται, απλώς μπαίνουν σε μια νέα περιπέτεια, θυμίζοντας μάλλον επεισόδιο μιας ευρύτερης τηλεοπτικής σειράς