Κάννες 2026: Τα βραβεία

Δημοσίευση: 24 Μαΐου 2026, 01:04

Συντάκτης:

Οι Κάννες του 2026 ολοκληρώθηκαν όπως ακριβώς ξεκίνησαν: με πολιτική ένταση, ευρωπαϊκή μελαγχολία και αρκετές τρίωρες ταινίες όπου άνθρωποι κοιτούν παγωμένα το κενό ενώ καταρρέουν κοινωνικά συστήματα γύρω τους. Ο μεγάλος νικητής της βραδιάς ήταν ο Κριστιάν Μουντζίου, που κέρδισε τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα της καριέρας του για το “Fjord”, 19 χρόνια μετά το “4 Months, 3 Weeks and 2 Days”. αποδεικνύοντας πως παραμένει ένας σπουδαίος ανατόμος της μετασοβιετικής ευρωπαϊκής συνείδησης.

<a href="/nea/hell-grind-h-proti-ai-tainia-emfanistike-stin-agora-ton-kannon/73750">“Hell Grind”: H πρώτη AI ταινία εμφανίστηκε στην Αγορά των Καννών</a> ΣΧΕΤΙΚΑ“Hell Grind”: H πρώτη AI ταινία εμφανίστηκε στην Αγορά των Καννών

Και κάπως έτσι, ο Ρουμάνος δημιουργός μπήκε επίσημα στο πολύ μικρό club των σκηνοθετών που έχουν κατακτήσει δύο φορές το σημαντικότερο βραβείο του φεστιβάλ. Ο πρώτος διπλός νικητής είναι ο Σουηδός Αλφ Σιόμπεργκ που κέρδισε το Grand Prix du Festival International du Film, όπως λεγόταν ακόμη τότε το μεγάλο βραβείο των Καννών, το 1946 με το «Iris and the Lieutenant» και το 1951 με το «Miss Julie». Ακολούθησαν, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα που κέρδισε το 1974 με τη «Συνομιλία» και το 1979 με το «Αποκάλυψη Τώρα!», ο Δανός Μπίλε Ογκαστ που κέρδισε το 1988 με το «Πέλε ο Κατακτητης» και το 1992 με τις «Καλύτερες Προθέσεις», ο Εμίρ Κουστουρίτσα που κέρδισε το 1985 με το «Ο Μπαμπάς Λείπει σε Ταξίδι για Δουλειές» και το 1995 με το «Underground», ο Ιάπωνας Σοχέι Ιμαμούρα που κέρδισε το 1983 με τη «Μπαλάντα του Ναραγιάμα» και το 1997 με το «Χέλι», οι Βέλγοι Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν που κέρδισαν το 1999 με τη «Ροζέτα» και το 2005 με το «Παιδί», ο Αυστριακός Μίκαελ Χάνεκε που κέρδισε το 2009 με τη «Λευκή Κορδέλα» και τρία χρόνια αργότερα, το 2012 με το «Amour», ο Κεν Λόουτς που κέρδισε το 2006 το «The Wind that Shakes the Barley» και το 2016 με το «I, Daniel Blake» και ο Ρούμπεν Εστλουντ με το «Τετράγωνο» το 2017 και το «Τρίγωνο της Θλίψης» το 2022.

Μουντζίου

Ταυτόχρονα, η Neon συνέχισε το εξωπραγματικό σερί της — επτά συνεχόμενοι Χρυσοί Φοίνικες — κάνοντας το υπόλοιπο Χόλιγουντ να μοιάζει με καλεσμένο που έφτασε αργά στο πάρτι και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει.

Το “Fjord”, με πρωταγωνιστές τον Σεμπάστιαν Σταν και τη Ρενάτε Ράινσβε, αφηγείται την ιστορία μιας ρουμανικής οικογένειας Ευαγγελικών Χριστιανών που βρίσκεται παγιδευμένη σε υπόθεση κακοποίησης παιδιού όταν συγκρούεται με το νορβηγικό κοινωνικό σύστημα. Μια σύνοψη που, στα χέρια λιγότερο σύνθετου δημιουργού, θα μπορούσε να εξελιχθεί είτε σε εύκολη καταγγελία του κράτους είτε σε αντιδραστικό μανιφέστο περί «παραδοσιακών αξιών». Ο Μουντζίου κάνει κάτι πολύ πιο δύσκολο: κινηματογραφεί την αδυναμία κατανόησης ανάμεσα σε δύο ηθικούς κόσμους χωρίς να χαρίζει εύκολη αθώωση σε κανέναν. Αυτό ακριβώς έκανε το “Fjord” τόσο διχαστικό στις Κάννες. Οι κριτικοί χωρίστηκαν έντονα γύρω από τις πολιτικές και κοινωνικές αποχρώσεις του έργου. Κι όμως, ίσως ακριβώς αυτή η διχαστικότητα να ήταν που ένωσε την επιτροπή του Παρκ Τσαν-Γουκ. Ο Νοτιοκορεάτης auteur φαίνεται να αναγνώρισε στο φιλμ εκείνο που συχνά λείπει από το σύγχρονο φεστιβαλικό σινεμά: πραγματική ηθική αβεβαιότητα.

Ζβιάνγκιτσεβ

Ο ίδιος ο Μουντζίου παρέμεινε πιστός στη γνωστή αυτοϋπονομευτική του στάση όταν παρέλαβε τον Χρυσό Φοίνικα. «Όλα τα βραβεία είναι συγκυριακά», είπε. «Το γεγονός ότι μου δώσατε αυτό το βραβείο είναι υπέροχο για εμάς και νιώθουμε πολύ ευτυχισμένοι, αλλά πρέπει να περιμένουμε 10, 20 χρόνια για να παρακολουθήσουμε ξανά αυτές τις ταινίες, και ίσως τότε να καταλάβουμε ποιες από αυτές ήταν πραγματικά καλές και κατάφεραν να επιβιώσουν στη δοκιμασία του χρόνου».

Πολλοί πάντως περίμεναν ότι θα κέρδιζε ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ με το “Minotaur”, το πρώτο του φιλμ μετά από εννέα χρόνια και μετά την παραλίγο μοιραία περιπέτειά του με τον COVID. Το αντιπουτινικό νεο-νουάρ του θεωρούνταν από αρκετούς το “σοβαρό φαβορί”, αλλά το φιλμ μοιάζει ήδη καταδικασμένο να αποκτήσει σχεδόν μυθικό status. Η ίδια η ύπαρξή του — γυρισμένο στη Λετονία για πολιτικούς λόγους ενώ διαδραματίζεται κοντά στο μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία — ενσωματώνει το θέμα της εξορίας που διαπέρασε ολόκληρο το φεστιβάλ.

Εξίσου αποκαλυπτική ήταν η κοινή βράβευση σκηνοθεσίας των Πάβελ Παβλικόφσκι και Los Javis. Από τη μία, το “Fatherland”, μια σχολαστική αναπαράσταση της μεταπολεμικής Γερμανίας. Από την άλλη, το “The Black Ball”, μια πληθωρική queer ωδή στους ανθρώπους που χάθηκαν μέσα στον φασισμό, γραμμένη μέσα από το πρίσμα της ποίησης του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Αμπράσι, Κάλβο, Παβλικόφσκι

Η αμήχανη στιγμή στη σκηνή, όταν οι τρεις δημιουργοί μπερδεύτηκαν μεταξύ τους, έδωσε στον Παβλικόφσκι την αφορμή να αστειευτεί: «Αυτό είναι ένα κομμάτι καταστροφικού mise-en-scène! Ζούμε και αναπνέουμε πολιτική, και ο κινηματογράφος πρέπει να το αντανακλά αυτό, αλλά όχι με όρους που υπαγορεύονται από πολιτικούς και ακτιβιστές: χρειάζεται θάρρος για να αντισταθείς σε δικτάτορες και νταήδες, αλλά χρειάζεται επίσης θάρρος για να αντισταθείς στον θόρυβο, στους αλγόριθμους, στην πίεση των ομοτίμων». Όμως αμέσως μετά ήρθαν δύο από τις πιο συγκινητικές ομιλίες της βραδιάς. Οι Los Javis δήλωσαν, εμφανώς συγκινημένοι: «Ο μόνος τρόπος να τιμήσουμε τον πόνο, τη σιωπή και τον θάνατο των LGBTQ ανθρώπων που ήρθαν πριν από εμάς, είναι να βεβαιωθούμε ότι η επόμενη γενιά θα έχει την ίδια ή και περισσότερη ελευθερία».

Οι μεγάλες λέξεις των φεστιβάλ — «σύνορα», «ταυτότητα», «μετατόπιση», «μνήμη» — επέστρεψαν παντού φέτος. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρχε και κάτι πιο ειλικρινές πίσω τους: η αίσθηση ότι το παγκόσμιο σινεμά ψάχνει νέο κέντρο βάρους καθώς η Αμερική μοιάζει όλο και λιγότερο κυρίαρχη. Οι νικητές αναλυτικά: