Η Σκάρλετ Γιόχανσον στο σύμπαν του Άρι Άστερ

Υπάρχουν δημιουργοί που δεν γυρίζουν απλώς ταινίες· κατασκευάζουν ψυχολογικά περιβάλλοντα όπου η ανθρώπινη ύπαρξη μοιάζει μονίμως παγιδευμένη ανάμεσα στην ενοχή, την παράνοια και την ανάγκη για λύτρωση. Ο Άρι Άστερ ανήκει πλέον ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Από το οικογενειακό τραύμα του Hereditary μέχρι την κόλαση του Midsommar, την υπαρξιακή αποσύνθεση του Beau Is Afraid και την πολιτική σάτιρα του Eddington, ο αμερικανός δημιουργός έχει μετατρέψει το άγχος της σύγχρονης ζωής σε κινηματογραφικό εφιάλτη. Και τώρα, με τη Σκάρλετ Γιόχανσον να πρωταγωνιστεί στο νέο του φιλμ, Scapegoat, μοιάζει να πλησιάζει ακόμη περισσότερο στην ιδέα της θυσίας ως θεάματος.

Και σε παραγωγή φυσικά της A24 — γιατί πλέον αν δεις λογότυπο A24 και ακούσεις τη λέξη “τραύμα”, ξέρεις περίπου προς τα πού πηγαίνει η κατάσταση. Οι λεπτομέρειες της πλοκής κρατιούνται μυστικές, αλλά μιλάμε για ταινία του Άστερ. Άρα κάπου ανάμεσα θα υπάρχουν υπαρξιακές κρίσεις, ψυχική αποσύνθεση, αμήχανες σιωπές και τουλάχιστον μία σκηνή που θα κάνει το κοινό να κοιτάζει αμήχανα το πάτωμα.

Ο Άρι Άστερ παραμένει ένα από τα πιο αλλόκοτα φαινόμενα του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά. Ένας δημιουργός που ξεκίνησε από το elevated horror και κατέληξε να κάνει πανάκριβες νευρωτικές οδύσσειες για ανθρώπους που μοιάζουν να βρίσκονται μονίμως σε κρίση πανικού. Οι ταινίες του συζητιούνται σαν ψυχαναλυτικά sessions που κάποιος ξέχασε να μοντάρει. Και το Χόλιγουντ συνεχίζει να του δίνει χρήματα.

Σύμφωνα με Deadline, ο Άστερ έγραψε το σενάριο στα τέλη της προηγούμενης χρονιάς και η Γιόχανσον ενθουσιάστηκε αμέσως μόλις το διάβασε, παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμά της είναι ήδη χαοτικό, με νέο Batman δίπλα στον Ρόμπερτ Πάτινσον, το horror reboot του The Exorcist από τον Μάικ Φλάναγκαν, το Paper Tiger του Τζέιμς Γκρέι.

Μια ηθοποιός που πάντα λειτουργούσε καλύτερα όταν είχε χώρο να γίνει παράξενη, εύθραυστη ή απρόβλεπτη. Αρκεί να θυμηθεί κανείς το Lost in Translation, το Under the Skin ή το Marriage Story. Οι πιο δυνατές στιγμές της δεν βασίζονταν ποτέ στην “ένταση” με την παραδοσιακή έννοια, αλλά σε κάτι πιο υπόγειο: στην αίσθηση ότι οι χαρακτήρες της κουβαλούν συνεχώς ένα εσωτερικό κενό. Αυτό είναι σχεδόν ο επίσημος κινηματογραφικός κώδικας του Άστερ.

Και ο τίτλος Scapegoat δεν βοηθά καθόλου να νιώσει κανείς ασφαλής. “Αποδιοπομπαίος τράγος”. Ίσως είναι η στιγμή που ο Άστερ πρέπει να αποδείξει αν μπορεί να ισορροπήσει ξανά ανάμεσα στην προσωπική του τρέλα και σε μια μορφή κινηματογραφικής συνοχής.