Ο Tομ Χανκς λέει ότι οι ηθοποιοί φωνής δεν χρειάζονται ξεχωριστό Όσκαρ

Κάθε λίγα χρόνια επιστρέφει η ίδια συζήτηση: πρέπει τα Όσκαρ να δημιουργήσουν ξεχωριστή κατηγορία για τη φωνητική υποκριτική; Η απάντηση του Τομ Χανκς είναι απλή, άμεση και μάλλον απρόσμενη. Όχι. Όχι επειδή οι ηθοποιοί φωνής δεν αξίζουν αναγνώριση, αλλά επειδή αξίζουν κάτι καλύτερο: να κρίνονται στις ίδιες ακριβώς κατηγορίες με όλους τους υπόλοιπους.

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Τομ Χανκς γίνεται Aβραάμ Λίνκολν

Ο βετεράνος ηθοποιός μίλησε στο Gold Derby ενώ προωθεί το “Toy Story 5” και βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα θέμα που τον αφορά προσωπικά πολλούς σταρ του Χόλιγουντ. Από τη μία πλευρά είναι δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ για τα “Philadelphia” και “Forrest Gump”. Από την άλλη, είναι η φωνή του Γούντι εδώ και τρεις δεκαετίες, ενός από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στην ιστορία του animation. 

Κι όμως, όταν τέθηκε το ζήτημα μιας νέας κατηγορίας για φωνητικές ερμηνείες, ο Χανκς δεν έδειξε καθόλου ενθουσιασμένος. «Νομίζω ότι έχουν ήδη αρκετές κατηγορίες», είπε για τα Όσκαρ. Και συνέχισε με ένα επιχείρημα που μάλλον θα ανοίξει νέα συζήτηση. «Η αλήθεια είναι, πραγματικά, ότι ένας ηθοποιός φωνής μπορεί να κερδίσει το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Το κριτήριο είναι “κάθε ερμηνεία που σε συγκίνησε”. Έχουμε μιλήσει, για παράδειγμα, για τον Άντι Σέρκις. Παρότι δεν εμφανίζεται ως Άντι Σέρκις, δίνει όλο το πρωτογενές υλικό. Υπήρξαν άνθρωποι που έφτασαν κοντά σε υποψηφιότητα χωρίς να εμφανίζονται στην οθόνη. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί και σε έναν καθαρά φωνητικό ηθοποιό. Αν συγκινηθούν, σημαίνει ότι συγκινήθηκαν από την ερμηνεία ενός ανθρώπου. Αυτό είναι το μόνο απαιτούμενο», πρόσθεσε.

Η Ακαδημία των Όσκαρ δεν δείχνει να συμφωνεί. Μέχρι σήμερα, καμία αποκλειστικά φωνητική ερμηνεία δεν έχει βρεθεί υποψήφια σε κάποια από τις τέσσερις βασικές υποκριτικές κατηγορίες. Το πιο κοντινό παράδειγμα των τελευταίων χρόνων ήταν πιθανότατα η Σκάρλετ Γιόχανσον στο “Her” του Σπάικ Τζόνζε. Η ερμηνεία της ως τεχνητή νοημοσύνη δημιούργησε σοβαρό θόρυβο κατά την οσκαρική περίοδο, αλλά η υποψηφιότητα δεν ήρθε ποτέ. Η ταινία περιορίστηκε τελικά στο Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στον χώρο του motion capture. Ο Άντι Σέρκις έχει εξελιχθεί εδώ και χρόνια στο σύμβολο αυτής της παραγνώρισης. Παρότι πολλοί θεωρούν τον Γκόλουμ ή τον Caesar ως μερικές από τις πιο σημαντικές ερμηνείες του σύγχρονου κινηματογράφου, η Ακαδημία δεν έδειξε ποτέ ιδιαίτερη διάθεση να τις αντιμετωπίσει ως ισότιμες με τις παραδοσιακές υποκριτικές δουλειές.

Κάπως έτσι, μια φαινομενικά απλή ερώτηση για μια νέα κατηγορία μετατρέπεται ξανά σε συζήτηση για το τι θεωρείται «πραγματική» υποκριτική στο Χόλιγουντ. Όταν η ίδια η έννοια της ερμηνείας αρχίζει να αλλάζει μέσα από τη φωνή, το motion capture και τις ψηφιακές τεχνολογίες, η Ακαδημία συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν να βρισκόμαστε ακόμη στην εποχή που η υποκριτική τελείωνε εκεί όπου τελείωνε και το ανθρώπινο πρόσωπο.