Έφυγε ο Γιώργος Πανουσόπουλος. Το σινεμά σαν καλοκαίρι

Έφυγε από τη ζωή στα 84 του χρόνια ο σπουδαίος Ελληνας κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, Γιώργος Πανουσόπουλος. 

Με μια πορεία που εκτείνεται για δεκαετίες, άφησε πίσω του ένα έργο που κινήθηκε ανάμεσα στον κινηματογράφο, τη φωτογραφία, την τηλεόραση και τη διαφήμιση

Γεννημένος στην Αθήνα το 1942 σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία στο εξωτερικό, ενώ ξεκίνησε την καριέρα του ως διευθυντής φωτογραφίας. Σπουδαίος διευθυντής φωτογραφίας, συνδημιουργός της Φιλμικής Εταιρείας μαζί με τον Νίκο Περάκη και τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο –«ιστορική» τριάδα του ελληνικού σινεμά – δήλωνε ότι «έχει τέσσερα παιδιά, πέντε εγγόνια και μόνο οκτώ ταινίες».

Ο Πανουσόπουλος υπήρξε ένας δημιουργός που αντιμετώπισε την εικόνα όχι απλώς ως τεχνικό μέσο αφήγησης, αλλά ως τρόπο να καταγράψει τη ζωή, τα πάθη και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι ταινίες του ξεχώρισαν για την ιδιαίτερη αισθητική τους, τη δυναμική παρουσία του έρωτα και των σχέσεων, αλλά και για τη ζωντανή απεικόνιση της ελληνικής καθημερινότητας. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούσε το φως, το τοπίο και το σώμα των ηθοποιών αποτελούσε συχνά βασικό στοιχείο της αφήγησης.

Ο Πανουσόπουλος σκηνοθέτησε συνολικά οκτώ ταινίες μεγάλου μήκους, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό σύμπαν.

Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν το «Ταξίδι του Μέλιτος» το 1979, ενώ δύο χρόνια αργότερα παρουσίασε τους εμβληματικούς «Απέναντι», έργο που θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο σημαντικές στιγμές του ελληνικού κινηματογράφου.

Ακολούθησε το 1985 η «Μανία», μια ταινία με έντονο και εκρηκτικό ύφος, που ξεχώρισε για τη δύναμη των εικόνων της και τη διονυσιακή της ατμόσφαιρα.

Το 1989 παρουσίασε το «Μ’ Αγαπάς;», ένα έργο που συνδυάζει το ερωτικό στοιχείο με μια πιο παιχνιδιάρικη κινηματογραφική διάθεση.

Η φιλμογραφία του συνεχίστηκε με την «Ελεύθερη Κατάδυση» το 1995 και τη «Μια Μέρα τη Νύχτα» το 2001, ταινίες στις οποίες η πόλη της Αθήνας και οι ανθρώπινες σχέσεις βρίσκονται στο επίκεντρο της αφήγησης. Το 2004 γύρισε την «Τεστοστερόνη», μια ταινία που εξερευνά με χιούμορ και ειρωνεία τις σχέσεις ανάμεσα στα φύλα και τη δυναμική της επιθυμίας.

Μετά από αρκετά χρόνια απουσίας από τη σκηνοθεσία, επέστρεψε το 2018 με την ταινία «Σ’ Αυτή τη Χώρα Κανείς Δεν Ήξερε να Κλαίει», που γυρίστηκε στην Ικαρία και κινείται ανάμεσα στη φαντασία, τον μύθο και την αναζήτηση μιας διαφορετικής στάσης απέναντι στη ζωή.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους του ελληνικού κινηματογράφου. Μεταξύ αυτών ήταν ο Νίκος Περάκης, ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος και ο Νίκος Νικολαΐδης.

Σημαντικό ρόλο στη ζωή του έπαιξε και η σχέση του με την ηθοποιό Μπέτυ Λιβανού, με την οποία συνδέθηκε τόσο προσωπικά όσο και καλλιτεχνικά.

Σήμερα η ψυχή του Γιώργου αποφάσισε πως το σώμα του είναι πολύ μικρό και δεν θα μπορούσε πια να την χωρέσει. Και ήθελε να ελευθερωθεί. Και έτσι ταξίδεψε πάνω από το Αιγαίο προς το φως που πάντα και παντού έψαχνε. Θα είναι πάντα στην καρδιά και το μυαλό μας με όλα όσα μας προσέφερε και φυσικά με τις ταινίες του που για πάντα θα κουβαλούν τα κομμάτια της ψυχής του που τους αφιέρωσε.
Η οικογένεια του.



Το κατευόδιο της οικογένειάς του με την παραπάνω ανακοίνωση.